Platenzaaksticker #449

Musica
afgestemd op 8 
Hooghuisstr. 27
Eindhoven
Telefoon 7678 

Op label, The 3 Jacksons, 10", Si Vous L'aviez Compris / Durch Nacht Zum Licht, Philips P 17526 H (Nederland, 1956) 

Een raadselachtige toevoeging, 'afgestemd op 8'. Het cijfer is ook niet goed leesbaar vanwege de dichtgelopen inkt. Ik heb er maar een 8 van gemaakt, dat leek me ruim voldoende.

De geschiedenis van de winkel gaat terug tot begin jaren dertig van de vorige eeuw, als Uilke Egmond na zijn pensioen in Valkenswaard muzieklessen gaat geven en een muziekhandel begint onder de naam Musica. Zo is te lezen op de site over de 'Legendarische gitaar Egmond' onder het kopje 'het gezin'. In de winkel werden muziekinstrumenten verkocht die afkomstig waren uit Tsjechië, Duitsland en Spanje. Platen maken dan nog geen deel uit van het assortiment.

Vanwege het grote aantal leerlingen verhuist de winkel in 1935 naar Kerkstraat 48 in Eindhoven. De muzieklessen werden op het nieuwe thuisadres aan de Binnenwiertzstraat gegeven. Omdat de import van muziekinstrumenten in de oorlog stil kwam te liggen, begon Egmond met het zelf bouwen van gitaren. Uiteindelijk waren alle zonen van Uilke Egmond in het bedrijf werkzaam. Zoon Jaap hield zich bezig met de winkel en woonde na de verhuizing naar de Hooghuisstraat aanvankelijk boven de winkel. Waarschijnlijk is de verhuizing het moment om ook geluidsdragers te gaan verkopen. Onderstaande foto, waarop rechts de winkel te zien is, komt van de website Eindhoven in beeld.

De Egmondgitaar was een wereldwijd succes, vooral vanwege de lage prijs. Artiesten die het zich konden veroorloven stapten daarna meestal op een duurder merk over. Na het sluiten van de gitaarfabriek in 1977, wordt de muziekwinkel Musica nog op verschillende locaties in Eindhoven voortgezet. Inmiddels heeft dan Joep Egmond, zoon van Jaap, de leiding van zijn vader overgenomen. In 2000 valt definitief het doek van Musica. De platen hebben de winkel dan vermoedelijk al lang en breed verlaten.

Platenzaaksticker #448

Firma Dert
Radio - T.V. - Grammofoonplaten
Nieuwendijk 35-37
Vlissingen
Telefoon 2209

Op achterzijde hoes, Marko Bakker, 7", The Holy City, His Master's Voice 5C 005-24 257 (Nederland, 1971)

'"Dert" begon in 1887 als een zaak in hoeden, petten en uniformen op de Nieuwendijk in Vlissingen, opgericht door Lodovicus Franciscus Dert', zo is te lezen op de Facebookpagina Zeeuwse Streekdrachten. Daarnaast werd er tabak verkocht. Zijn zoon, Charles Lodovicus Dert, geboren in 1892, ging zich later specialiseren in fotografie. Dat markeert het begin van 'Foto Dert', een begrip in Vlissingen en omgeving. Na de Tweede Wereldoorlog zette zijn zoon, Hans Dert, het familiebedrijf voort.

De winkel was gestart op nummer 31 van de Nieuwendijk, maar al ergens in de jaren tien van de vorige eeuw werd het belendende pand op nummer 33 bij de winkel getrokken, zo is te lezen in een artikel over 100 jaar Dert in Den Spiegel van 1 januari 1988. Met de komst van de phonograaf kreeg die ook een plaatsje in de winkel en daar hoorden vanzelfsprekend ook de Schellakplaten bij die er op afgespeeld konden worden. 

Onderstaande foto toont de gevel van Dert in 1936 en is te vinden op Pinterest.

Om het foto-fono-aanbod de ruimte te geven werd ook Nieuwendijk 35 bij de winkel getrokken. De winkel op nummer 33, waar tabakswaren werden verkocht, werd na de crisisjaren afgestoten. In 1963 werd tenslotte ook het pand op nummer 37 bij de winkel getrokken. Daarmee kreeg het een totale gevelbreedte van 24 meter en een winkeloppervlak van ongeveer 300 vierkante meter. Afgaande op de informatie op de sticker werden de platen verkocht op nummer 35 en 37, samen met audio-visuele apparatuur. De fotografie zal dan op nummer 39 ondergebracht zijn.

In 1997 verkocht Hans Dert de winkelpanden. Interesse om de winkel over te nemen was er niet en ook het vinyl zal tegen die tijd al uit de winkel verdwenen zijn. 

In 2019 verscheen een boek over de familie Dert: 3x Dert: portret van een fotografenfamilie.

Platenzaaksticker #447

 

Radio Wageveld
Brielle

Op achterzijde hoes, Elsa Lioni, 7", Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, Delta D 1009 (Nederland, 1974)

Een tweede plek in Brielle in dit blog waar platen verkocht werden, deze inzending van Jeroen Jongeneel. Zoals wel vaker betreft het een winkel waar radio's en afspeelapparatuur verkocht werden. Naast de naam en vestigingsplaats van de winkel, bevat de sticker ook de prijs en waarschijnlijk een administratienummer. Beide zijn niet met de hand geschreven en vermoedelijk met een prijstang op de sticker gedrukt.

De winkel was gevestigd in de Nobelstraat. Uit een verbouwingsaanvraag op archieven.nl is af te leiden dat de winkel eind jaren tachtig Radio-Wageveld-Film heette en gevestigd was op een dubbelpand op de nummers 49 en 51. Op onderstaande foto uit 1973 is de winkel prominent in beeld.

Winkelgevel van Radio Wageveld, 1973. Fotografie: Loek Tangel. 
Bron: Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed. 

Het is het hoekpand van de Nobelstraat met de Varkensstraat. De etalage laat behalve uiterst rechts wat platen en daarnaast radio- en afspeelapparatuur, in de linkeretalage vooral verlichting zien. Boven de rechtergevel staat de winkelnaam en uiterst links is aan de gevel een reclamebord bevestigd met daarop een LP en daaronder Radio Wageveld.

In Delpher zijn advertenties van de winkel in verschillende dagbladen terug te vinden. De oudste is van 1954. Uit de advertenties wordt ook duidelijk dat de eigenaar T. Wageveld was. In het Rotterdamsche Parool van 1 juni 1966 wordt melding gemaakt van een inbraak in de winkel op 31 mei. De daders forceerden de voordeur en gingen er met radio- en tv-toestellen ter waarde van fl. 5.000 vandoor. Platen hebben ze niet meegenomen.

In een advertentie uit oktober 1966 is het adres van de winkel Nobelstraat 47-49. Dat is waarschijnlijk het pand zoals het op de foto hierboven staat. In 1989 is de winkel uitgebreid met het belendende pand op nummer 51.
 

Joe Jackson top 3

Voor elk nummer van Platenblad vraagt René van Kaam zijn lezers om een top 3 van een artiest of band. Het laatste nummer was dat van Joe Jackson. Hieronder mijn inzending.

1. Beat Crazy

2. Body and Soul

3. Look Sharp!

 

Zes platen van Joe Jackson staan er in de kast, de eerste tot en met de zevende, met uitzondering van de soundtrack van Mike’s Murder. Na Body and Soul ben ik de man een beetje uit het oog verloren. Op die zes platen is al sprake van behoorlijke stijlwisselingen en daar is hij daarna nog wat verder mee gegaan, tot klassieke platen en een eerbetoon aan Duke Ellington. Ik heb me beperkt tot wat bij mij in de platenkast staat.

Begonnen als ‘angry young man’ in de nasleep van de Engelse new wave, combineerde Jackson op zijn eersteling Look Sharp! al diverse stijlen. Dat culmineerde in Beat Crazy, wat mij betreft zijn beste plaat. Hier valt alles op zijn plaats wat ook al op de voorgangers Look Sharp! en I’m The Man te horen was (zowel wat betreft muziekstijlen als teksten vol ironie, woede en ongeluk in de liefde). Het heerlijke, puntige Beat Crazy zet vanaf de openingsschreeuw direct de toon. Battleground, opgedragen aan dichter/zanger Linton Kwesi Johnson, zou zo door de man zelf geschreven en gezongen kunnen zijn en is toch ook weer typisch Joe Jackson. Noemenswaardig is ook de zin ‘I got the Cramps on the stereo’ in Evil Eye, een perfecte vermelding in een nummer dat begint met ‘People say there’s no such thing as Voodoo’.

Op Body and Soul, de laatste plaat van Jackson in mijn verzameling, tapt Jackson uit een heel ander vaatje. De hoes is een perfecte kopie van Volume II van Sonny Rollins, zij het dat Jackson zijn sigaret net iets anders vasthoudt. De muziek is echter geen hard bop zoals op de plaat van Rollins, maar een mengeling van Latin ritmes en percussie en Big Band arrangementen met Jackson zelf op piano en sax. Tussen het haast bombastische openingsnummer The Verdict en afsluiter Heart of Ice, wordt er aardig wat afgeswingd, zoals in Cha Cha Loco en Go For It (met een verwijzing naar Ray Charles, achtergrondvocalen van Ellen Foley en Elaine Caswell en een lekker trompetpartijtje). Cynisme is op alle platen van Jackson in de teksten terug te vinden en dus ook op Body and Soul. Zo vraagt hij in Be My Number Two ongegeneerd of reserveliefde Number Two de plaats van nummer een over wil nemen, nu dat over is.

De debuutplaat Look Sharp! eindigt toch nog op nummer 3. Opvolger I’m The Man is wat meer van hetzelfde, Night and Day weet me minder te boeien dan het debuut en Joe Jackson’s Jumpin’ Jive is een leuk buitenbeentje, maar bevat alleen maar covers, dus valt ook af. Look Sharp! was destijds de kennismaking met Joe Jackson via de single Is She Really Going Out With Him? Een debuut dat goed in de smaak viel bij de 17-jarige die ik toen was. Veel uptempo nummers met een verbeten zang deden het goed in die tijd.

Platenzaaksticker #446

Gebr. Kunst
Discobar 
Lange Delft 68
Middelburg

Op achterzijde hoes, Mastreechter Staar, 7", Stille Nacht, Heilige Nacht, Philips 402 046 NE (Nederland, 1962)

Een deel van de aanwinsten afgelopen zaterdag in Ramsjburg, een kringloopwinkel in Middelburg. De derde winkel waar platen verkocht werden aan de Lange Delft, na Wagenvoort (sticker 135) en MU 2000 (sticker 52). En bovendien allemaal aan de even kant.

Opvallend is dat Discobar met een pennenstreek is doorgehaald, terwijl op de rest van het hoesje geen enkele aantekening of andere verminking met de pen is terug te vinden. Zou de discobar ergens in 1962 zijn weggehaald waarna een van de gebroeders Kunst of wellicht een van de kinderen van de gebroeders handmatig op alle stickers Discobar heeft doorgestreept?

In het Zeeuws Archief is terug te vinden dat er in 1940 een electro-technisch bedrijf van de Gebr. Kunst-Lumière gevestigd was aan de Lange Delft op nummer 76. Het ligt voor de hand dat we hier te maken hebben met een bedrijf dat radio's verkocht, later ook platenspelers en daarnaast ook de platen die daarop gedraaid konden worden. Mogelijk is er zelfs sprake van een afzonderlijke platenafdeling op nummer 68 van de Lange Delft en daarbij hoorde een Discobar waarop geïnteresseerden hun voorziene aankoop aan een luistertest konden onderwerpen.

In een advertentie in Trouw in 1955 is er sprake van electro- en radiotechnisch bureau Gebr. Kunst aan de Lange Delft 68. Daarmee is het eerste vermoeden geverifiëerd en het tweede gefalsificeerd. De broertjes Kunst zijn dus verhuisd van 76 naar 68. In een advertentie in het Algemeen Dagblad in 1961 is sprake van de Record Bar van de Gebr. Kunst. De laatste advertentie van het bedrijf die in Delpher is terug te vinden, dateert van 28 september 1968. 

Onderstaande foto komt uit de Beeldbank Zeeland en is uit de jaren vijftig. 

Uiterst rechts op de foto is het pand van de Gebr. Kunst zichtbaar met boven de winkelpui de naam van de winkel tot aan de U. 

Platenzaaksticker #445

 

Een plaat van 
Discotone
Lange Leidsedwarsstr. 17
Amsterdam 

Op achterzijde hoes, Brookmeyer / Hall / Raney, LP, The Street Swingers, World Pacific Records PJ-1239 (Verenigde Staten, 1958)  

Discotone
L. Leidsedw.str. 17
Tel. 33021
Amsterdam  

Op label, Artie Shaw with Gordon Jenkins And His Orchestra, 10", I'm Forever Blowing Bubbles, Decca M 33013 (Nederland, 1950) 

Twee inzendingen, de bovenste van Johan Nauta en de onderste van het hoofdstedelijke Concerto via Bjorn Graafland. Eindelijk weer eens een winkel waar wat meer over te vinden is dan de voorgaande twee stickers.

Zoals al uit de platen blijkt waar beide stickers op zitten, was Discotone een gerenommeerde platenzaak gespecialiseerd in jazz. Eigenaar was Hank van Leer. De winkel zat er in ieder geval al vlak na de Tweede Wereldoorlog, zo blijkt uit een interview van Mischa Andriessen met Bernlef dat in Terras verscheen:

'Na de oorlog. Platen waren schaars, daar werd zogeheten weeldebelasting op geheven. Hier in Amsterdam had je een zaak, Discotone, een specialist. Maar die had bijvoorbeeld maar twee platen van Kenny Dorham, ik noem maar wat. De eigenaar, Hank van Leer, zei: ik heb de laatste net verkocht aan Jaap en die woont op de 2^e Jan van der Heijdenstraat, nummer 26. Hij wist alle namen en alle adressen. Dan ging ik op de fiets naar "Jaap", belde aan en vroeg: “Klopt het dat jij net die plaat van Kenny Dorham hebt gekocht?” “Ja, dat klopt”, klonk het dan vanuit het trapgat en dan vroeg ik: “Mag ik even boven komen om hem te luisteren?” Dat mocht. Dat kun je je nu niet meer voorstellen natuurlijk.'

Veel jazzcoryfeeën deden de winkel aan als ze in Nederland optraden. Op onderstaande foto zet Sydney Bechet zijn handtekening op een grammofoonplaat. Links van hem eigenaar Hank van Leer.

 

Sydney Bechet tekent grammofoonplaten bij "Discotone" eigenaar Hank van Leer, 6 oktober 1956. Fotograaf : Herbert Behrens / Anefo. Copyright: Nationaal Archief.

Aan de muur achter de heren is nog de lichtreclame van Discotone te zien.

Op een andere foto, die ik op de website van de Korte Verhalen Club tegenkwam, zit jazztrompettist en -zanger Louis Armstrong bij Discotone ingeklemd tussen eigenaar Hank van Leer en en jazzkenner Michiel de Ruyter.

In de beeldbank van het Amsterdamse Stadsarchief is ook nog een foto te vinden waar de winkel op staat.

 

Discotone aan de Lange Leidsedwarsstraat 17, 1962. 

Fotograaf: C.P. Schaap. Copyright: Stadsarchief Amsterdam.

De winkel zat er dus in ieder geval nog begin jaren zestig. In een blog over boekhandelsetiketjes (de platenzaaksticker van boekwinkels) wordt vermeld dat Hank van Leer in de jaren zestig de leiding had bij de Nieuwe Muziekhandel in de Leidschestraat. Dat zou dan betekenen dat hij met zijn eigen winkel gestopt was.

Platenzaaksticker #444

New Sound
Muziekhandel                            Disco-Bar
Nw Fellenoord 6 Eindhoven - Tel. 63695

Op label, Thom Kelling, 7", Mélodie d'Amour / The Amsterdam Calypso, Philips 318 022 PF (Nederland, 1958)

Een bewijs dat er ook al in de jaren vijftig werk werd gemaakt van een platenzaaksticker, deze inzending van Jeroen Jongeneel. Ook toen was het Engels al binnengedrongen in Nederland, tot in Eindhoven aan toe. En het kan natuurlijk bijna niet anders dat de plaat waar de Eindhovense sticker op zit van het Philips label is.

Over de winkel is niks te vinden op het internet, maar zoals de naam al duidelijk maakt hebben we te maken met een muziekhandel die oorspronkelijk instrumenten en bladmuziek verkocht en met de opkomst van de lichte muziek er ook wat singles en lp's bij deed. Zoals veel winkels eind jaren vijftig, begin jaren zestig had ook New Sound een disco-bar. Dat betrof meestal een toonbank waarop een soort bakelieten telefoonhoorns stonden, waardoor de koper een voorproefje kon beluisteren van de plaat die hij of zij wilde aanschaffen.

Fellenoord was oorspronkelijk een gehucht bij de gemeente Woensel, ten noorden van Eindhoven. De straat Nieuwe Fellenoord ontstond toen er in 1947 met materialen van gesloopte panden noodwinkels worden gebouwd. Die winkels verdwenen in 1963 weer als gevolg van de uitbreidingsplannen van Eindhoven. Aangezien de sticker op een single uit 1958 zit, zou het kunnen dat New Sound in een van de noodwinkels zat en bij de sloop van die winkels is verdwenen.