Platenzaaksticker #451

Grammofoonplaten
Postma
Oss - Tel. 2209

Op voorzijde hoes, Reunion Jazz Band, LP, Reunion, Artone MDS S-3002 (Nederland, 1966) 

Een standaardsticker, zoals er veel voorkomen in dit blog: zwarte belettering op een goudkleurige achtergrond met de tekst binnen een kader, de naam van de winkel in kapitalen en opgesierd met een vrolijke noot.

De tekst op de sticker doet vermoeden dat we hier met een heuse platenzaak te maken hebben. Een speurtocht op internet loopt echter op niks uit, geen spoor terug te vinden van Postma in Oss. Dat zou kunnen betekenen dat de winkel slechts een kort leven was beschoren. De concurrentie met Muziekhuis Arons (sticker 36) en Keyzers (sticker 201) heeft Postma de das om gedaan.

Om het verhaal toch nog een beetje op te vullen, viel me iets op aan de hoes waar de sticker op zat.

Tussen de stripfiguren met instrumenten staat een zogenaamde hoezenpoes. In dit geval is het Sacha Beels. De afbeelding doet erg denken aan een foto van Beels op de hoes van The Ramsey Lewis Trio: Bach To The Blues.

 

Het moet haast wel een foto uit dezelfde sessie zijn. De afdruk van Bach op het T-shirt is op de hoes van de Reunion Jazz Band verstopt achter de tekening van de klarinettist. De blik van Beels is iets meer naar rechts gericht, maar de gezichtsuitdrukking is nagenoeg hetzelfde. 

De afbeelding van Beels sierde meerdere hoezen in de reeks I Love On Chess, waarop jazzplaten in Nederland door Artone opnieuw werden uitgebracht in een nieuw jasje. John Schoorl spoorde haar op en schreef er een leuk artikel over in de Volkskrant van 19 december 2015. De foto's uit de sessies werden blijkbaar door Artone hergebruikt op andere hoezen.
 

Platenzaaksticker #450

Van Campen's Platenboetiek
Plein '45    IJmuiden    tel. 02550-14516

Op achterzijde hoes, Focus, LP, Focus II, Imperial 5C 054-24385 (Nederland, 1971) 

Een zakelijke sticker, toepasselijk in jaren-zeventig-paars. Het adres van Van Campen's Platenboetiek, kwam me bekend voor. En ... inderdaad, aan hetzelfde plein zat de 'gezellige platenkelder' van Keizer (sticker 39). En laat nu ook het telefoonnummer van Keizer op het begincijfer na hetzelfde zijn als dat van Van Campen. Dat moest wel betekenen dat Van Campen de winkel van Keizer heeft overgenomen en wellicht ook bovengronds heeft gebracht.

De winkel van Keizer was van oorsprong een elektronicazaak (op de begane grond) met een platenafdeling in de kelder. Uiterlijk in 1969 heeft het Haarlemse witgoed- en elektronicabedrijf van Van Campen de winkel van Keizer overgenomen. In een advertentie in het Haarlem's Dagblad van 23 oktober 1969 staat het adres in IJmuiden vermeld. 

 

Een advertentie in dezelfde krant van 29 juni 1979 maakt duidelijk dat Van Campen dan inmiddels 8 filialen heeft. IJmuiden blijkt dus het begin van enorme expansie. Naast Haarlem en IJmuiden is Van Campen dan ook te vinden in Alkmaar, Amsterdam, Amstelveen en Heemskerk. Alhoewel de adressen onderaan een advertentie voor stereomeubels staat, mag je er van uitgaan dat er toen nog steeds platen werden verkocht.

 

De laatste advertentie die ik van Van Campen terug kan vinden dateert van 6 maart 1980. Het filiaal in IJmuiden is er dan ook nog steeds.
 

Emmylou Harris top 3

Voor elk nummer van Platenblad vraagt René van Kaam zijn lezers om een top 3 van een artiest of band. Het laatste nummer was dat van Emmylou Harris. Hieronder mijn inzending.

1. Wrecking Ball

2. The Ballad of Sally Rose

3. Blue Bird

 

14 lp’s en 3 cd’s van Emmylou Harris staan er in de kast en daarnaast nog talloze platen waar ze als achtergrondzangeres of bandlid aan meedeed. Bij dat laatste gaat het om drie lp’s van Gram Parsons en eentje van het trio Dolly Parton, Linda Ronstadt en Emmylou Harris. Voor de top 3 komen uitsluitend haar aanwezige solo-albums in aanmerking die grofweg lopen van Pieces In The Sky tot en met Blue Bird en dan drie studio lp’s vanaf Wrecking Ball. Al die platen lagen de afgelopen weken op de draaitafel of zaten in de cd-speler, uitgezonderd de kerst-lp Light In the Stable.

Op haar eerste albums (Gliding Bird telt hier even niet mee) beheert ze vooral de erfenis van Gram Parsons. Dat doet ze zeker niet slecht, maar zonder Parsons is het ook niet echt bijzonder. Het was juist hun samenzang die GP en Grievous Angel naar een hoger plan tilden. Na de eerste drie soloplaten wordt het zelfs een tikkeltje saai, al bevat elke plaat wel minimaal één prachtig nummer. Vaak zijn dat de nummers waarop ze vocaal door anderen wordt bijgestaan. Zo steekt One Paper Kid, een duet met Willie Nelson, er met kop en schouders bovenuit op Quarter Moon in a Ten Cent Town, net als de gospel Jordan op Roses in the Snow, dankzij de schitterende bariton van collega Johnny  Cash. Aan gastmuzikanten van naam is over het algemeen sowieso geen gebrek op de platen van Harris. Even lijkt er een breekpunt te zijn, wanneer Harris zich op Blue Kentucky Girl op de bluegrass stort, maar daarna loopt de daarvoor ingezette weg gewoon door en wordt de muziek gaandeweg zelfs steeds meer glad- en overgeproduceerd. Daar komt pas verandering in met The Ballad of Sally Rose. Angel Band is daarna weer een terugval, maar met Blue Bird stijgt ze weer boven het gemiddelde uit, culminerend in Wrecking Ball.

Die laatste is dan ook zonder twijfel het hoogtepunt in de aanwezige albums. Het door Daniel Lanois geproduceerde Wrecking Ball met gastrollen voor onder andere Neil Young en Steve Earle is een erg consistente plaat met perfect gekozen covers, een paar door Lanois geschreven composities en als afsluiter het door Harris met Rodney Crowell geschreven Waltz Across Texas Tonight. Ook nummer twee was al snel bekend. 

Op The Ballad of Sally Rose is Harris samen met toenmalig echtgenoot en producer Paul Kennerley verantwoordelijk voor alle composities. Het conceptalbum vertelt het verhaal van zangeres Sally Rose. Haar carrière bloeide op aan de zijde van The Singer, die later bij een auto-ongeluk om het leven komt. Hij blijft echter de grote inspiratie op de achtergrond. Het bevat diverse verwijzingen naar de relatie tussen Gram Parsons en Emmylou Harris. Op de derde plaats Blue Bird. Eerst stond daar nog Red Dirt Girl, maar het oersaaie duet met Dave Matthews dat daar op staat, zorgde ervoor dat het album buiten de top 3 valt.

Platenzaaksticker #449

Musica
afgestemd op 8 
Hooghuisstr. 27
Eindhoven
Telefoon 7678 

Op label, The 3 Jacksons, 10", Si Vous L'aviez Compris / Durch Nacht Zum Licht, Philips P 17526 H (Nederland, 1956) 

Een raadselachtige toevoeging, 'afgestemd op 8'. Het cijfer is ook niet goed leesbaar vanwege de dichtgelopen inkt. Ik heb er maar een 8 van gemaakt, dat leek me ruim voldoende.

De geschiedenis van de winkel gaat terug tot begin jaren dertig van de vorige eeuw, als Uilke Egmond na zijn pensioen in Valkenswaard muzieklessen gaat geven en een muziekhandel begint onder de naam Musica. Zo is te lezen op de site over de 'Legendarische gitaar Egmond' onder het kopje 'het gezin'. In de winkel werden muziekinstrumenten verkocht die afkomstig waren uit Tsjechië, Duitsland en Spanje. Platen maken dan nog geen deel uit van het assortiment.

Vanwege het grote aantal leerlingen verhuist de winkel in 1935 naar Kerkstraat 48 in Eindhoven. De muzieklessen werden op het nieuwe thuisadres aan de Binnenwiertzstraat gegeven. Omdat de import van muziekinstrumenten in de oorlog stil kwam te liggen, begon Egmond met het zelf bouwen van gitaren. Uiteindelijk waren alle zonen van Uilke Egmond in het bedrijf werkzaam. Zoon Jaap hield zich bezig met de winkel en woonde na de verhuizing naar de Hooghuisstraat aanvankelijk boven de winkel. Waarschijnlijk is de verhuizing het moment om ook geluidsdragers te gaan verkopen. Onderstaande foto, waarop rechts de winkel te zien is, komt van de website Eindhoven in beeld.

De Egmondgitaar was een wereldwijd succes, vooral vanwege de lage prijs. Artiesten die het zich konden veroorloven stapten daarna meestal op een duurder merk over. Na het sluiten van de gitaarfabriek in 1977, wordt de muziekwinkel Musica nog op verschillende locaties in Eindhoven voortgezet. Inmiddels heeft dan Joep Egmond, zoon van Jaap, de leiding van zijn vader overgenomen. In 2000 valt definitief het doek van Musica. De platen hebben de winkel dan vermoedelijk al lang en breed verlaten.

Platenzaaksticker #448

Firma Dert
Radio - T.V. - Grammofoonplaten
Nieuwendijk 35-37
Vlissingen
Telefoon 2209

Op achterzijde hoes, Marko Bakker, 7", The Holy City, His Master's Voice 5C 005-24 257 (Nederland, 1971)

'"Dert" begon in 1887 als een zaak in hoeden, petten en uniformen op de Nieuwendijk in Vlissingen, opgericht door Lodovicus Franciscus Dert', zo is te lezen op de Facebookpagina Zeeuwse Streekdrachten. Daarnaast werd er tabak verkocht. Zijn zoon, Charles Lodovicus Dert, geboren in 1892, ging zich later specialiseren in fotografie. Dat markeert het begin van 'Foto Dert', een begrip in Vlissingen en omgeving. Na de Tweede Wereldoorlog zette zijn zoon, Hans Dert, het familiebedrijf voort.

De winkel was gestart op nummer 31 van de Nieuwendijk, maar al ergens in de jaren tien van de vorige eeuw werd het belendende pand op nummer 33 bij de winkel getrokken, zo is te lezen in een artikel over 100 jaar Dert in Den Spiegel van 1 januari 1988. Met de komst van de phonograaf kreeg die ook een plaatsje in de winkel en daar hoorden vanzelfsprekend ook de Schellakplaten bij die er op afgespeeld konden worden. 

Onderstaande foto toont de gevel van Dert in 1936 en is te vinden op Pinterest.

Om het foto-fono-aanbod de ruimte te geven werd ook Nieuwendijk 35 bij de winkel getrokken. De winkel op nummer 33, waar tabakswaren werden verkocht, werd na de crisisjaren afgestoten. In 1963 werd tenslotte ook het pand op nummer 37 bij de winkel getrokken. Daarmee kreeg het een totale gevelbreedte van 24 meter en een winkeloppervlak van ongeveer 300 vierkante meter. Afgaande op de informatie op de sticker werden de platen verkocht op nummer 35 en 37, samen met audio-visuele apparatuur. De fotografie zal dan op nummer 39 ondergebracht zijn.

In 1997 verkocht Hans Dert de winkelpanden. Interesse om de winkel over te nemen was er niet en ook het vinyl zal tegen die tijd al uit de winkel verdwenen zijn. 

In 2019 verscheen een boek over de familie Dert: 3x Dert: portret van een fotografenfamilie.

Platenzaaksticker #447

 

Radio Wageveld
Brielle

Op achterzijde hoes, Elsa Lioni, 7", Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, Delta D 1009 (Nederland, 1974)

Een tweede plek in Brielle in dit blog waar platen verkocht werden, deze inzending van Jeroen Jongeneel. Zoals wel vaker betreft het een winkel waar radio's en afspeelapparatuur verkocht werden. Naast de naam en vestigingsplaats van de winkel, bevat de sticker ook de prijs en waarschijnlijk een administratienummer. Beide zijn niet met de hand geschreven en vermoedelijk met een prijstang op de sticker gedrukt.

De winkel was gevestigd in de Nobelstraat. Uit een verbouwingsaanvraag op archieven.nl is af te leiden dat de winkel eind jaren tachtig Radio-Wageveld-Film heette en gevestigd was op een dubbelpand op de nummers 49 en 51. Op onderstaande foto uit 1973 is de winkel prominent in beeld.

Winkelgevel van Radio Wageveld, 1973. Fotografie: Loek Tangel. 
Bron: Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed. 

Het is het hoekpand van de Nobelstraat met de Varkensstraat. De etalage laat behalve uiterst rechts wat platen en daarnaast radio- en afspeelapparatuur, in de linkeretalage vooral verlichting zien. Boven de rechtergevel staat de winkelnaam en uiterst links is aan de gevel een reclamebord bevestigd met daarop een LP en daaronder Radio Wageveld.

In Delpher zijn advertenties van de winkel in verschillende dagbladen terug te vinden. De oudste is van 1954. Uit de advertenties wordt ook duidelijk dat de eigenaar T. Wageveld was. In het Rotterdamsche Parool van 1 juni 1966 wordt melding gemaakt van een inbraak in de winkel op 31 mei. De daders forceerden de voordeur en gingen er met radio- en tv-toestellen ter waarde van fl. 5.000 vandoor. Platen hebben ze niet meegenomen.

In een advertentie uit oktober 1966 is het adres van de winkel Nobelstraat 47-49. Dat is waarschijnlijk het pand zoals het op de foto hierboven staat. In 1989 is de winkel uitgebreid met het belendende pand op nummer 51.
 

Joe Jackson top 3

Voor elk nummer van Platenblad vraagt René van Kaam zijn lezers om een top 3 van een artiest of band. Het laatste nummer was dat van Joe Jackson. Hieronder mijn inzending.

1. Beat Crazy

2. Body and Soul

3. Look Sharp!

 

Zes platen van Joe Jackson staan er in de kast, de eerste tot en met de zevende, met uitzondering van de soundtrack van Mike’s Murder. Na Body and Soul ben ik de man een beetje uit het oog verloren. Op die zes platen is al sprake van behoorlijke stijlwisselingen en daar is hij daarna nog wat verder mee gegaan, tot klassieke platen en een eerbetoon aan Duke Ellington. Ik heb me beperkt tot wat bij mij in de platenkast staat.

Begonnen als ‘angry young man’ in de nasleep van de Engelse new wave, combineerde Jackson op zijn eersteling Look Sharp! al diverse stijlen. Dat culmineerde in Beat Crazy, wat mij betreft zijn beste plaat. Hier valt alles op zijn plaats wat ook al op de voorgangers Look Sharp! en I’m The Man te horen was (zowel wat betreft muziekstijlen als teksten vol ironie, woede en ongeluk in de liefde). Het heerlijke, puntige Beat Crazy zet vanaf de openingsschreeuw direct de toon. Battleground, opgedragen aan dichter/zanger Linton Kwesi Johnson, zou zo door de man zelf geschreven en gezongen kunnen zijn en is toch ook weer typisch Joe Jackson. Noemenswaardig is ook de zin ‘I got the Cramps on the stereo’ in Evil Eye, een perfecte vermelding in een nummer dat begint met ‘People say there’s no such thing as Voodoo’.

Op Body and Soul, de laatste plaat van Jackson in mijn verzameling, tapt Jackson uit een heel ander vaatje. De hoes is een perfecte kopie van Volume II van Sonny Rollins, zij het dat Jackson zijn sigaret net iets anders vasthoudt. De muziek is echter geen hard bop zoals op de plaat van Rollins, maar een mengeling van Latin ritmes en percussie en Big Band arrangementen met Jackson zelf op piano en sax. Tussen het haast bombastische openingsnummer The Verdict en afsluiter Heart of Ice, wordt er aardig wat afgeswingd, zoals in Cha Cha Loco en Go For It (met een verwijzing naar Ray Charles, achtergrondvocalen van Ellen Foley en Elaine Caswell en een lekker trompetpartijtje). Cynisme is op alle platen van Jackson in de teksten terug te vinden en dus ook op Body and Soul. Zo vraagt hij in Be My Number Two ongegeneerd of reserveliefde Number Two de plaats van nummer een over wil nemen, nu dat over is.

De debuutplaat Look Sharp! eindigt toch nog op nummer 3. Opvolger I’m The Man is wat meer van hetzelfde, Night and Day weet me minder te boeien dan het debuut en Joe Jackson’s Jumpin’ Jive is een leuk buitenbeentje, maar bevat alleen maar covers, dus valt ook af. Look Sharp! was destijds de kennismaking met Joe Jackson via de single Is She Really Going Out With Him? Een debuut dat goed in de smaak viel bij de 17-jarige die ik toen was. Veel uptempo nummers met een verbeten zang deden het goed in die tijd.