Platenzaaksticker #466

Muziekhandel 
Spronk
Breda
Deze grammofoonplaat kan alleen geruild worden indien dit zegel ongeschonden is.
ZEGEL NIET VERBREKEN

Op hoes, Ricardo Santos Y Su Orquesta De Tango, 7", La Cumparsita, Polydor ?? (Spanje?, 195?) 

Een zegelsticker uit het immer uitdijende platenzaakstickerarchief. Deze kreeg ik ooit toegestuurd door Bjorn Graafland van het hoofdstedelijke Concerto. Helaas waren het catalogusnummer en nog wat meer gegevens niet zichtbaar op de foto die hij me stuurde. Maar die zijn dan ook bijzaak. Hoofdzaak is de sticker. Spronk is de eerste zelfstandige platenzaak in Breda, de reeds aanwezige winkels op het Platenplakkerblog betreffen filialen van ketens (sticker 88 Van Boxtel, 224 Bender, 377 Elpee, 434 Van Leest) met een vestiging in Breda.

Zoals al uit de naam van de winkel duidelijk wordt, gaat het bij Spronk om een winkel waar aanvankelijk muziekinstrumenten en bladmuziek werden verkocht. Een artikel op de website Breda Vandaag geeft meer informatie over de winkel. 

Willem Spronk startte de winkel waar muziekinstrumenten verkocht werden in 1913 aan de Veemarkt. Eerst onder de naam Musica, niet lang daarna als Muziekhandel Spronk. Al snel werden ook bakelieten platen aan het assortiment toegevoegd. Later kwamen er filialen aan de Torenstraat en de Wilhelminastraat. In 1963 nam het echtpaar Yvonne en Karl Stellwag de winkels over. De muziekinstrumenten verdwenen uit het assortiment en in alle drie de filialen werden nog uitsluitend platen verkocht. Onderstaande sticker die Pierre Gouweloos me stuurde is uit die periode.

In 1980 sloten de filialen aan de Torenstraat en de Veemarkt. Aan de Wilhelminastraat werd in 1988 het 75-jarig jubileum van de winkel en het 25-jarig jubileum van het bedrijf onder leiding van het echtpaar Stellwag gevierd. Bij deze feestelijke gelegenheid kreeg het echtpaar van platenfirma EMI een gouden plaat uitgereikt.  

 

Yvonne en Karl Stelwagg met zoon Eric in Muziekhandel Spronk, september 1988.

Collectie BN De Stem / Johan van Gurp. Bron: Stadsarchief en Archeologie Breda.

Op 24 december 2011 sloot de winkel definitief de deuren en gingen de toenmalige eigenaar Ernst Stellwag en zijn echtgenote Carla Huysmans aanvankelijk op het internet verder. 'Het is allemaal te veel geworden. Dan heb je het over internet, kopieën, en digitale muziek. Maar de grootste boosdoener is de crisis. De klandizie is teruggelopen en dat zie je overal', zo vertelt Huysmans in het interview. 

 

Carla Huysmans en Ernst Stellwag in de winkel aan de Wilhelminastraat in 2011. 

Bron: Breda Vandaag.

Pierre Gouweloos stuurde me nog een prijssticker die gebruikt werd voor aanbiedingen.

 

De winkel leeft tegenwoordig nog voort in MuziekSalon Spronk, een initiatief dat ooit in de winkel begon, waarbij thema-avonden werden georganiseerd over een bepaalde componist. Tegenwoordig vinden de klassiekemuziekbijeenkomsten op verschillende lokaties in Breda plaats.
 

 

Platenzaaksticker #465

 

Srenang Wo wojo
Gerard Doustraat 230
Amsterdam
Tel. (0 20) 79 18 38
Nr.: M479 US S620

Op label, Clarence Carter, 7", It's All In Your Mind, Atlantic 45-2774 (Verenigde Staten, 1970)

Een bijzondere naam voor een platenzaak. Het blijkt afkomstig uit het Sranan Tongo, een Creoolse taal uit Suriname, en betekent Surinaamse markt. Dat wijst er op dat het hier gaat om een soort supermarkt met Surinaamse producten, waar ook platen verkocht werden, of misschien alleen maar singles. De winkel zat aan het eind van de Gerard Doustraat, die parallel loopt aan de Albert Cuypstraat, vlak voor die uitkomt op de Stadhouderskade.

Die platenafdeling moet dan toch redelijk groot geweest zijn, aangezien er speciaal stickers voor op de platen gemaakt zijn. En er werd een administratie op na gehouden, zo blijkt uit het met de hand ingevulde veld achter Nr.: op de sticker. De winkel bezat ook nog een eigen stempel voor de platenafdeling dat op het witte hoesje waar de single in zit is afgedrukt.

Dat er een afzonderlijke platenafdeling was is af te leiden uit de toevoeging op de sticker dat er grammofoonplaten verkocht worden.

Het label van de single bevat een perforatie, wat betekent dat de single vanuit de VS als overschot op de Europese markt is terecht gekomen. Het betreft zogenaamde 'overstock' van de Amerikaanse markt. Platenhandelaren kregen de platen daar door de platenmaatschappij in bepaalde hoeveelheden aangeleverd en konden wat ze niet verkochten terugsturen. De platen werden vervolgens geëxporteerd als beschadigde exemplaren. Daartoe werd er een gaatje bij label gemaakt en bij lp's vaak een hoek van de hoes afgeknipt of een andere moedwillige beschadiging aangebracht aan de hoes. De platen konden dan tegen een lagere prijs worden aangeboden. 

 

 

Platenzaaksticker #464

 

Hobo Hifi b.v.
Oude Groenmarkt 26-28
2011 HL Haarlem tel. 324503 - 324093

Op voorzijde hoes, London Symphony Orchestra, LP, Ravel: Bolero - La Valse Ma Mère l'Oye, Philips 6527 038 (Nederland, 1979)

Nadat Henny Hogenbijl zijn winkel aan de Groenmarkt (sticker 2 en sticker 182) in 1976 verkocht, bleef die nog tot 1983 onder de oude naam bestaan. In dat jaar werd de winkel overgenomen door de keten Hobo Hifi, die al sinds 1975 actief was en verschillende vestigingen in het land had. In het dubbelpand zat op de begane grond de hifi-afdeling en in de kelder werden platen en later ook cd's verkocht. Net als Hogenbijl voerde Hobo Hifi een trompet in het winkelembleem.

Henk van Hooff, in 1979 in de platenkelder als verkoper bij Hogenbijil begonnen, kreeg in 1987 de leiding over het filiaal in Haarlem, zo is te lezen op de website hifi.nl. Daar werden net als bij Hogenbijl naast hifi-apparatuur en geluidsdragers ook muziekinstrumenten verkocht. Langzaam maar zeker werd het vinyl in de winkel verdrongen door de cd. In 1992 stopte Hobo met de verkoop van cd's en muziekinstrumenten en bleef alleen de hifi-apparatuur over. In oktober 2014 sloot de winkel de deuren. Er is echter nog steeds een aantal filialen van Hobo Hifi in het land, maar voor een lp kun je er niet meer terecht.

In de beeldbank van het Noord-Hollands Archief is onderstaande foto van de winkel uit 1996 terug te vinden. 

 

Bron: Noord-Hollands Archief / Beeldbank De Boer

Hobo-Hifi zit in het linkerpand op de foto. Op de eerste verdieping is de naam van de winkel op de ramen te lezen.

Platenzaaksticker #463

Limco
Het juiste adres voor Uw platen
Insulindeweg 147
Tel. 54756 - Amsterdam

Op achterzijde hoes, Jamaica Johnny And His Milagro Boys, 10", Jamaica Johnny And His Milagro Boys, Philips, P 13508 R (Nederland, 195?)

Een bekend adres voor de platenkoper in de Indische buurt in Amsterdam. Achtereenvolgens zaten Radio De Munck (sticker 3), Disco Munck (sticker 99) en Discoland (sticker 12) op dit adres, zij het allemaal na Limco. Tot in de jaren tachtig is er dus vinyl te koop geweest op dit adres.

Veel is er niet te vinden over Limco op het internet. Het blijkt een elektronicawinkel te zijn geweest waar dus ook platen verkochten werden. Langzaam maar zeker is dat aanbod bij de verschillende overnames teruggebracht naar uitsluitend muziek. 

Op Delpher zijn drie advertenties (1958, 1959 en 1968) van Limco terug te vinden. De meest recente, uit 1968, is echter van Radio Limco in Johan Huizingalaan 238. Mogelijk is de winkel ergens in de jaren zestig naar het westelijk gedeelte van Amsterdam verhuist en is de winkel in Oost door De Munck overgenomen. 

Dinosaur jr album top 3

Voor nummer 301 van Platenblad vroeg René van Kaam de lezers naar hun top 3 van albums van Dinosaur jr. Hieronder mijn inzending.

 

1. Where You Been

2. Green Mind

3. Bugs

 

Acht platen staan er in de kast van Dinosaur Jr., waarvan 2 op cd en de rest op vinyl. Van het tweede album, You’re Living All Over Me, dat nog onder de naam Dinosaur verscheen, tot en met het zevende album, Hand It Over en dan nog twee nakomers (Farm uit 2009 en Give A Glimpse Of What Yer Not uit 2016). Daarnaast nog twee lp’s van J. Mascis + The Fog en een van J. Mascis. Maar, zoals in de aankondiging in het vorige Platenblad stond, alleen de Dinosaur Jr. albums doen mee. Al zou daar wel wat op af te dingen zijn, aangezien een aantal Dinosauralbums grotendeels door J. Mascis ingespeeld zijn, maar wel onder de naam Dinosaur Jr. verschenen. Nu wil het toeval dat die drie platen toch niet in mijn top 3 beland zouden zijn, dus dat maakt de discussie overbodig. Al blijft het grotendeels akoestische Several Shades Of Why dat onder zijn eigen naam verscheen een pareltje. Mijn voorkeur blijkt bij de platen uit de beginperiode te liggen en dan met name de derde tot en met de vijfde lp.

Green Mind was de eerste lp van Dinosaur Jr. die op een major label verscheen. Bassist van het eerste uur Lou Barlow had de band inmiddels verlaten en ook drummer Murph is maar op drie nummers te horen. De rest wordt volgespeeld door Mascis. Naast de standaard Dinosaur Jr.-nummers zoals die op de voorgaande lp’s stonden, zoals de opener The Wagon, is er meer afwisseling met rustigere nummers zoals het akoestische Flying Cloud op kant A of de eerste drie nummers op kant B. De nummers zijn melodieuzer, maar houden toch het typische Dinosaur Jr.-geluid, vooral door de nasale wat zeurderige zang van J. Mascis. Die stem vormt haast een tegenpool van de meanderende, puntige, vervormde gitaarsolo’s, waarbinnen Mascis regelmatig van effectpedaal wisselt.

De ruigere voorganger Bug is nog in de oorspronkelijke bezetting met naast Mascis, Murp en Lou Barlow en opent met het fantastische Freak Scene om af te sluiten met Don’t. Een langzaam maar zeker ontsporend nummer waarin Lou Barlow de zin Why Don’t You Like Me eindeloos schreeuwend herhaalt.

De opvolger van Green Mind is weer in een bandbezetting. Mike Johnson heeft de plaats van Barlow ingenomen en Murph is weer op alle nummers op het drumstel te horen. De plaat trekt de ingetogener lijn die op Green Mind is ingezet en is zo mogelijk nog wat melodieuzer. Opener Out There is voorzien van een heerlijke Dinosaur Sr.-achtige gitaarsolo. Wat mij betreft de beste Dinosaur Jr.-plaat. Hier komen alle facetten van het typische Dinosaur Jr.-geluid het best tot zijn recht.

 

Verschenen in: Platenblad, nr. 301, 9 september tot 21 oktober 2026 

 

 

De avonturen van Jos Haijer in platenland

Wie komt er nou op het idee om ter ere van het 46-jarig bestaan een jubileumboek uit te geven? Toch past het helemaal bij het platenlabel Top Hole Records. Niet voor niets heette de verzamel-cd die ter gelegenheid van het 13-jarig bestaan verscheen Dertien Jaar Stronteigenwijs. Daaruit bleek al dat Top Hole geen boodschap had aan normale jubileumdata. Met Top Hole Records 46 Jaar Eigenwijs pakt het label groots uit. Een prachtig, door labelbaas Jos Haijer zelf, vormgegeven boek, voorzien van veel en mooi beeldmateriaal, met als leidraad de complete catalogus en een kalender van de hoogtepunten die verdeeld over de verschillende bijdragen in chronologische volgorde zijn weergegeven.

De eerste hoofdstukken beslaan de geschiedenis van het label en zijn eigenaar. Haijer is al vanaf 1968 actief in de lokale muziekscene van Groningen. Toen was hij als 16-jarige mede-organisator van een creatieve culturele manifestatie, speelde in een band en ontwierp posters voor Provadya. Na het voltooien van zijn opleiding verhuist hij naar Heerenveen, waar hij projectleider van Het Pakhuis wordt en doorgaat met wat hij daarvoor in Groningen deed: het organiseren van concerten, tentoonstellingen en film- en theatervoorstellingen.

Eind jaren zeventig is hij de man achter de verzamelelpee Groeven uit Heerenveen, waarop lokaal talent op vinyl is vastgelegd. De plaat valt vanwege de afbeelding op de hoes – het standbeeld van de Friese dichter, journalist, politicus en christelijke vredesactivist Fedde Schurer met een pruik op zijn hoofd en een bordje met de titel van de plaat om zijn nek - niet in goede aarde bij de lokale bevolking. Daar komt nog een claim van de Stichting Beeldrecht bovenop. Het resultaat is dat de plaat uit de handel moet worden genomen. Voorwaar geen aanmoediging om verder te gaan in platenland.

Alhoewel Haijer zich had voorgenomen om het hierbij te laten, zwicht hij voor een verzoek van de Engelse muzikant Mark Foggo om hem te helpen bij het maken van een plaat. Het markeert de start van Top Hole Records. De single New Shoes van Mark Foggo and The Secret Meeting, die op 22 mei 1980 verschijnt, doet het zo goed, dat de band al snel wordt weggekaapt door Polydor. Het leidt er toe dat er meer muzikanten op hem afkomen, die een plaat uit willen brengen. Het begin van een verhaal dat leest als een jongensboek.

Ondanks dat er af en toe een succes bij zit, is het bestieren van een platenlabel geen vetpot. Als Top Hole in de tweede helft van de jaren negentig op een laag pitje staat en Haijer zich weer meer gaat toeleggen op vormgeving blijkt dat financieel een stuk lucratiever. ‘Toen ik stopte met fysiek platen uitbrengen, ging het met mijn bankrekening een stuk beter’, zegt Haijer. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en zo startte Top Hole in 2011 weer op, met als voorlopig laatste uitgave de lp Erres Radio van Jos Haijer en Peter Duinkerken.

Het label is het startpunt geweest voor veel Nederlandse artiesten die er hun eerste platen uitbrachten, zoals Junkie XL en De Raggende Mannen, maar vormde toch vooral een thuis voor lokaal talent uit het noorden van het land. Veel van de artiesten die bij het label waren ondergebracht en andere betrokkenen krijgen aandacht in eigen hoofdstuk. Dit levert de nodige smeuïge rock ‘n’ roll anekdotes op. Het levert een boek op dat niet alleen schitterend is, maar ook leest als een trein en een belangrijk deel van de Nederlandse muziekgeschiedenis in kaart brengt. Het geld dubbel en dwars waard!

 

Jos Haijer en Jan Schlimbach – Top Hole Records 46 Jaar Eigenwijs. Groningen: Uitgeverij Passage, 2026. ISBN 97890 5452 4540. Prijs: 46 euro.

 

Verschenen in: Platenblad, nr. 301, 9 september tot 21 oktober 2026

Platenzaaksticker #462

Radio 
H. Baars
Symfoniestraat 132
Tel. 71076

Op voorzijde hoes, Marvin Gaye & Tammi Terrell, LP, You're All I Need, Tamla Motown XTM S-5009 (Benelux, 1968) 

Een mooi adres voor een platenzaak, de Symfoniestraat. De winkel zat in winkelcentrum De Notenhout in Nijmegen. De sticker is de standaardsticker zoals die vaker in dit blog voorkomt. Zwarte achtergrond met een goudkleurig randje en de tekst ook in goudkleur. Deze komt uit het uitpuilende archief met stickers en werd me alweer een tijd geleden toegestuurd door Bjorn Graafland van Concerto.

Zoals de naam al aangeeft hebben we hier te maken met een winkel die radio- en televisietoestellen verkocht en daarnaast een redelijk aanbod aan vinyl had staan. Daarnaast had Baars ook witgoed in de verkoop.

Winkelcentrum De Notenhout werd in 1967 gebouwd en uit de verschijningsdatum van de plaat waar de sticker op lijkt het logisch op te maken dat Radio Baars bij opening van het winkelcentrum aldaar aanwezig was. De laatste advertenties waarin de winkel genoemd wordt verschenen in 1988, zo is in Delpher terug te vinden. Er is dan ook sprake van een Radio Baars in Malden, een dorp iets ten zuiden van Nijmegen. Dat moet haast een filiaal zijn van de winkel in Nijmegen. De advertenties van de winkel in Malden lopen door tot 1995. 

Het lijkt er op dat de winkel in De Notenhout in 1988 gestopt is, de tijd de vinylverkoop terug begon te lopen. Of er in Malden ooit platen in de winkel hebben gestaan ligt dan ook niet voor de hand. Waarschijnlijk is Baars daar doorgegaan met de verkoop van Hifi-apparatuur en televisietoestellen. Dat zijn althans het soort advertenties waarin de winkel genoemd wordt.