Platenzaaksticker #442

Hi Fi Disco Centre
Ad van Rijt
Marktstraat 27, Tel. (04920) 36044, Helmond

Op voorzijde hoes, Shocking Blue, LP, At Home, Pink Elephant 888.001 (Nederland, 1969)

Inmiddels een herkenbaar soort winkel waar naast audio-apparatuur ook platen werden verkocht. Ad van Rijt heeft zijn sticker op laten sieren door een afbeelding van een lp met daarin het woord Disco.

Alweer de vierde winkel in Helmond waar platen verkocht werden in het Platenplakkerblog. Marktstraat 27 was een woonhuis met winkel, aan de rand van het centrum van Helmond. Beeld van de pui van het pand op google maps doet vermoeden dat rechts het winkelgedeelte was, met een aparte ingang. Zoals de naam al aangeeft komt de straat uit op de markt. Dat is ook alles wat er over deze winkel te vinden is. Van Rijt is een redelijk bekende naam in Helmond en omgeving. De winkel van Ad zal een aparte platenafdeling gehad hebben, waar in ieder geval eigentijdse pop van eigen bodem verkrijgbaar was.  

Back to the Eighties

 

Veel van de poppodia in Nederland werden opgericht in de jaren zeventig en bestaan in de jaren twintig van deze eeuw dus 50 jaar. Tijd om terug te kijken met een publicatie. Zo ook bij Gigant in Apeldoorn dat in 1975 werd opgericht. Met een eerste subsidie van de gemeente Apeldoorn van 10 duizend gulden kon het schoolgebouw, dat ze van de gemeente toegewezen kregen, opgeknapt worden en werd de voormalige gymzaal voorzien van een podium. Het is tegenwoordig nauwelijks meer voorstelbaar dat bands in dit soort opgelapte gebouwen optreden, maar toentertijd was het de realiteit van veel poppodia.

In tegenstelling tot wat je zou verwachten bij een publicatie ter gelegenheid van het vijftigjarig bestaan, beschrijven de auteurs, mede-oprichters van Gigant, niet de totale geschiedenis, maar alleen de eerste twintig jaar van het Apeldoornse podium. Vanaf de tijd dat zij betrokken waren bij het initiatief voor een ‘Open Jongeren Sentrum’, dat in 1975 overging in Gigant, tot de verhuizing naar nieuwbouw in 1995. In de epiloog gaat de huidige directeur, Dirk de Bruin, kort in op de afgelopen dertig jaar.

De jaren tachtig blijken de bloeiperiode van het podium te zijn geweest, sowieso misschien wel van het hele Nederlandse clubcircuit. Buitenlandse en Nederlandse bands tourden door het hele land, van Vera in Groningen tot Het Beest in Goes. Zo wat alle bands en artiesten die iets in de alternatieve popscene betekenden, deden op hun tour ook Apeldoorn aan. Het boek bevat tal van leuke anekdotes van vrijwilligers die bij Gigant werkten. Zo maakte een medewerker ‘s nachts thuis soep voor Willy de Ville, schrok UB40 van het kleine podium, maar toen ze de posters zagen van wie er allemaal op gestaan hadden, besloten ze toch op te treden. Iedere vrijwillliger, van de dj tot degene die de artiesten ontving, heeft wel wat meegemaakt. Het bleek ook een bijzonder eigenwijs clubje bij Gigant. Het optreden van Nirvana aldaar, waar slechts vijftig bezoekers op af kwamen, vonden de meesten maar niks. Programmeur Jaap de Ridder was er één van. Hij vond het ‘één van die slechte kutbandjes die je boekt’. Ook U2 kon bij het eerste optreden, waar ‘allemaal punktypes uit Arnhem en Deventer op afgekomen’ waren, niet op veel sympathie rekenen.

Mooi om te lezen is de samenwerking tussen de lokale platenzaak Plato en Gigant. Eigenaar Dick van Dijk, inmiddels aan het hoofd van een landelijk imperium van platenzaken met vestigingen door het hele land, woonde boven de winkel en overlegde regelmatig met de programmeurs van Gigant welke nieuwe platen ingekocht moesten worden en voorzag andersom de programmeurs van de nodige tips. Van optredende artiesten was altijd genoeg op voorraad in de schappen.

Doordat Gigant zo’n goede programmering had in de jaren tachtig, kwamen de poprecensenten uit de Randstad regelmatig naar Apeldoorn. Roel Bentz van den Berg (NRC Handelsblad en VPRO), Fons Dellen (Het Parool), Stan Rijven (Trouw) en John Oomkes (Haarlemsch Dagblad) reden meestal mee met Peter Koops (de Volkskrant) in zijn Citroën CX, die bekend stond als de ‘Koopsmobiel’. Er verschenen dan ook regelmatig recensies van concerten in Gigant in de landelijke dagbladen. Maar ook de lokale dagbladen besteedden vanzelfsprekend aandacht aan de optredens in Gigant. Daar begon begin jaren tachtig Roy Tee als fotograaf. Van hem is een prachtige fotogalerij in het boek opgenomen met beeld dat hij schoot van optredende artiesten tussen 1980 en 1983 op het podium, bij het gebouw of op de kermis van Apeldoorn. Het beeld in het boek is op zich al een historisch document, dat bij veel leeftijdgenoten die in de jaren tachtig regelmatig concerten bezochten nostalgische gevoelens op zal roepen. Het boek is doorspekt met foto’s van optredende artiesten en daarnaast ook afbeeldingen van recensies van optredens in lokale en landelijke dagbladen. Achterin het boek is een volledige lijst opgenomen van de optredens die vanaf de opening in 1977 tot de verhuizing in 1995 in Gigant plaatsvonden. Wie die glorietijd nog eens wil herbeleven doet er goed aan dit schitterend vormgegeven, op groot formaat uitgegeven boek aan te schaffen.

 

Siwert Hoogenberg en Jan Westerhof – Gigantisch luid en tegendraads: een klein podium met grote namen. Gorredijk: Uitgeverij Noordboek, 2025. ISBN 9 789464 713749. Prijs: 34,90 euro.

Verschenen in: Platenblad, nr. 296, 28 januari t/m 11 maart 2026 

Platenzaaksticker #441

 

Strada
Gram. platen
Purmerend
Tel. Radio Zijp 1123

Op achterzijde hoes, Mastreechter Staar, 7", Negerliederen, Philips 412 101 SE (Nederland, 1962)

Een wonderlijke tekst op deze sticker: wil je Strada bereiken dan moet je Radio Zijp bellen. Een gemakkelijk te onthouden nummer is het wel. Informatie over de winkel is te vinden in een artikel in het magazine van de Vereniging Historisch Purmerend van Richard Groothuizen over platenwinkels in Purmerend. Daar heb ik al dankbaar gebruik van gemaakt voor Platenplakker 432 van Wouda's Muziekhandel.

Radio Zijp, een elektronicawinkel aan de Hoogstraat in Purmerend, begon niet lang na het einde van de Tweede Wereldoorlog met het verkopen van grammofoonplaten. In 1953 trekt Zijp het belendende pand op nummer 13 bij de winkel. Het is het moment waarop het platenaanbod wordt uitgebreid en ook het televisietoestel zijn intrede doet in het winkelassortiment van Zijp. Onderstaande foto bij het artikel van Groothuizen geeft een beeld van de winkel net na de verbouwing in 1953.

 

 

Bron: Historisch Purmerend, nr. 59, maart 2024 

Als in 1964 de overdekte winkelpromenade Strada wordt geopend, breidt de winkel verder uit in het nieuwe winkelcentrum. 'Imposant is de display achter de toonbank waar alle Top 40 singles per week chronologisch en actueel geëtaleerde worden', schrijft Groothuizen. De platenafdeling is dan inmiddels gegroeid en ondergebracht in het deel van de winkel binnen het overdekte winkelcentrum, vandaar de naam Strada. 

In het Waterlands Archief is onderstaande foto van de winkelpui omstreeks 1970 te vinden.

Zijp blijft grotendeels toch een witgoed- en elektronicawinkel met een eigen reparatieafdeling. Als er steeds meer van dit soort winkels komen die met veel lagere prijzen, zonder reparatieafdeling, gaan concurreren, valt het doek in 1981 voor de platen- en witgoedafdeling van Radio Zijp. De winkel gaat vanaf dat moment in zee met de inkooporganisatie Electronic Partners. 

Bij het artikel van Groothuizen staan ook nog twee afbeeldingen van platenzakken van Strada.

Platenzakken van Strada. 

Bron: Historisch Purmerend, nr. 59, maart 2024

 

Platenzaaksticker #440

Radio v. Dijken
Rembrandtweg 115
Amstelveen

Op achterzijde hoes, Marie-Claire Pichaud, 7", Il Y Eut Un Soir, Il Y Eut Un Matin, Editions Studio S.M. SM 45-12 (Frankrijk, 1958)

Een zo goed als doorzichtige plakbandsticker. De vorige eigenaar heeft een succesvolle poging gedaan om wat er op het hoesje onder de sticker stond weg te krassen. Dat maakt alleen maar extra benieuwd naar wat daar dan stond, maar het is echt niet meer te ontcijferen.

Radio Van Dijken was een van de vele radio- en elektronicawinkels die er in de jaren vijftig ook platen bij gingen doen. Op de website Amstelveen van voorheen is het een en ander over de winkel te vinden. Gecombineerd met de informatie op Amstelveenweb kom ik tot de volgende geschiedenis.

In 1947 begon de heer Van Dijken bij de woning van zijn ouders aan de Keizer Karelweg met Radio Van Dijken. Aanvankelijk handelde hij in huishoudelijke apparaten en verlichting. Toen de nieuwbouw aan de Rembrandtweg in 1955 gereed was, verhuisde de winkel daar naartoe. Het assortiment veranderde naar radio, televisie, bandrecorder of pick-up, zo is op te maken uit een advertentie in het lustrumboekje van de Rembrandtweg. 

 

Al snel nadat de winkel introk op de Rembrandtweg zullen daar ook grammofoonplaten aan toe zijn gevoegd. De heer Van Dijken plaatste ook zelf antennes op het dak bij de aanschaf van een televisie. Niet lang na de verhuizing naar het nieuwe pand kreeg hij bij plaatsing van een antenne een hartaanval en overleed. Daarop volgde zijn schoonzoon, de heer Peters-Sterk, een spoedcursus elektrotechniek en nam de winkel over.

Onderstaande foto uit 1960 is van de gevel van het pand, dat voor een deel aan het zicht wordt onttrokken door de toegestroomde menigte om één van de eerste televisietoestellen in werking te bewonderen. 

Bron: Particuliere Collectie - Bert Peters-Sterk

In 1962 had Radio Van Dijken ook het belendende pand op nummer 117 bij de winkel getrokken, zo blijkt uit een advertentie in het adresboek 1962-1963 van Amstelveen. 

Na het overlijden van de heer Peters-Sterk is de winkel verkocht en heeft nog enige tijd onder de naam Radio Van Dijken voortbestaan, alvorens de deuren voorgoed te sluiten.

 

 

Jaarlijst 2025

 

LP’s (en 1 CD)

1. Jesse Sykes & The Sweet Hereafter – Forever I’ve Been Being Born

2. Case Oats – Last Missouri Exit

3. Cory Hanson – I  Love People

4. Valerie June – Owls, Omens, and Oracles

5. Feu! Chatterton – Labyrinthe

6. Ian Cleaver – Yarn!

7. Claw Boys Claw – Fly

8. Rose City Band – Sol y Sombra

9. Masters of Reality – The Archer

10. Luther Russell – Happiness for Beginners

 

Veel oude bekenden keerden dit jaar terug aan het platenfront en twee nieuwkomers met een aangenaam en verrassend debuut. Opvallende rustige platen over het algemeen, zeker de top 3. En toch ook weer zeer afwisselende muziekstijlen, van psychedelische countryfolk, via seventies singersongwriting tot countrysoul, synthrock en jazz. Dat was 2025 wat nieuwe albums wat mij betreft. Uiteindelijk blijk ik elk jaar toch weer veel meer ouder werk aan te schaffen, dus er kan de komende jaren nog wel wat uit 2025 bijkomen.

Op nummer 1 Jesse Sykes & The Sweet Hereafter. Het was al weer 14 jaar geleden dat ze een plaat uitbrachten. Maar het wachten bleek de moeite. Forever I’ve Been Being Born borduurt voort op de wat meer psychedelische richting die de band met Marble Son insloeg. Centraal staan het herkenbare, melancholieke stemgeluid van Sykes , op een aantal nummers ondersteund door Marissa Nadler, en het magistrale gitaarspel van Phil Wanscher. Wanscher weeft mooie tokkelende structuren, die her en der, zoals in het openingsnummer Feathered Treasure, doorbroken worden door een crescendo distortion effect.

De debuutplaat van Case Oats stond op nummer 1 in het jaarlijstje van Elpee Groningen. Een lijstje dat altijd weer onbekende titels bevat, die de moeite waard blijken te zijn. Case Oats, een samenwerking van Casey Walker en Spencer Tweedy, was er weer zo een die ik gemist had. Een plaat vol folky, country-achtige nummers die zich direct in je hoofd nestelen alsof je ze al jaren kent. Zoals het in het genre hoort, zijn ook pedal steel en viool regelmatig aanwezig. Het stemgeluid van Walker heeft iets ontwapenends en ongepolijsts, wat perfect bij het genre past. Op Hallelujah trekt de band de registers enigszins open, wat doet denken aan het vroegere Neil Young & Crazy Horse-geluid ten tijde van Everybody Knows This Nowhere. Spencer Tweedy neemt het leeuwendeel van het instrumentarium en de productie voor zijn rekening. Een aardje naar zijn vaartje?

Bij Cory Hanson is het altijd een verrassing wat voor pad de zanger/gitarist van Wand op zijn soloplaten inslaat. Op de voorganger Western Cum waren het knetterharde gitaarriffs. Die zijn op I Love People slechts op één nummer te horen. De plaat doet vooral denken aan de Westcoast singersongwriterplaten uit de jaren zeventig. De teksten zijn wel een stuk minder lieflijk en soms tegen het absurde aan.

Valerie June was al moeilijk vast te pinnen op één stijl. Op Owls, Omens and Oracles wisselt ze tussen folk, country, soul en blues. Die variatie kan tegen gaan staan, maar dat is bij Valerie June niet het geval. Vooral dankzij haar typische stem blijft het een eenheid. Er zijn over het algemeen wat meer soulinvloeden te horen dan op de voorgaande platen, met name door het regelmatig opduikende Hammondorgel. Op Changed (bijgestaan door de Blind Boys of Alabama) schemeren New Orleans-invloeden door en op Superpower laat June horen ook dichtersaderen te hebben. Afsluiter Missin’ You (Yeah Yeah) wordt stemmig gedragen door blazers, die aan het eind heerlijk jazzy losgaan.

Labyrinthe is alweer het vierde studioalbum van het Parijse Feu! Chatterton. Geen verrassingen in vergelijking met de voorganger Palais d’Argile, maar gewoon meer van de typische Franse mengeling van chanson, progrock, electropop en op zijn tijd wat psychedelica. Wonderlijk, hoe het merendeel van de Franse popmusici allerlei stijlen en invloeden in hun muziek verwerken en er toch een typisch Frans product uit tevoorschijn komt. Het wordt tijd dat ze op hun tournee Nederland eens aandoen.

Ian Cleaver is een Amsterdamse jazz-trompetist die met Yarn! zijn eerste eigen plaat aflevert, al blijft het vooralsnog bij een cd-uitgave. Opgenomen in de fameuze Van Gelderstudio in New Jersey, doet het geluid de tijd van met name de Hardbop van onder andere Blue Mitchell en Lee Morgan herleven. Maar Cleaver en zijn medemuzikanten blijven daar niet in steken en zoeken ook nieuwe richtingen op. De plaat bevat drie tijdloze covers en voor de rest composities van Cleaver, die daar niet voor onder doen.

Fly is een plaat zoals we die inmiddels gewend zijn van Claw Boys Claw. Het is niet meer vol gas van het eerste tot het laatste nummer, maar soms kunnen ze het toch niet laten. De stem van Te Bos heeft zich prachtig aangepast aan het wat rustigere genre. John Cameron laat eens te meer horen prima uit de voeten te kunnen in beide stijlen, waarbij vooral de nuances in zowel de stevigere als de rustigere nummers opvallen. De band heeft aangekondigd te stoppen met optreden, maar hopelijk is dit niet hun laatste album.

De Rose City Band kabbelt op Sol y Sombra vrolijk verder waar ze gebleven waren. Heerlijke typische westcoast psychedelische country rock waarbij de zon altijd schijnt, ook al is het hier hartje winter.

Het laatste wapenfeit van Masters of Reality, de band van de godfather van de stonerrock Chris Goss, dateerde van 2009. Met The Archer keert hij verrassend terug. Een vertrouwd geluid. Dat geldt ook voor Luther Russell, die met Happiness for Beginners de top 10 van 2025 afsluit. Voorzien van zijn vertrouwde 12-snarige Rickenbacker levert die met onregelmatige tussenpozen telkens weer een prachtige plaat op waarop de muziek van Big Star en de stem van Elvis Costello mooi samengaan.

Rereleases

Bobby Charles – Bearsville Studio Sessions

Lee Morgan – The Cooker

Lee Morgan – The Procrastinator

 

 

Beste 5 Concerten

All Them Witches, TivoliVredenburg, Utrecht (14 oktober)

Neil Young & The Chrome Hearts, Stadspark, Groningen (1 juli)

Valerie June, Zonnehuis, Amsterdam (3 december)

Claw Boys Claw, Paradiso, Amsterdam (7 december)

Tramhaus, Patronaat, Haarlem (24 april)