Platenzaaksticker #454

W. de Ru
Voorschoten
Voorstraat 25 - Tel. 0 17 17 - 26 16

Op achterzijde hoes, The Poll Winners, LP, Exploring The Scene, London Records LDY 379 258 (Nederland, 1960)

Wederom een inzending van Danny van Hoorn, deze van W. de Ru, die in 1972 de winkel van Slemmer (sticker 71) overnam. Zoals direct duidelijk is, nam hij niet alleen de winkel, maar ook de vormgeving van de sticker en de platenvoorraad over. Op de foto is te zien dat er nog een sticker onder zit, dat zal die van Slemmer geweest zijn.

De Ru bestaat nog steeds, maar de winkel is op 1 januari 2021 gesloten. Zoon Gerard, die de winkel van zijn vader overnam, gaat sindsdien verder als servicebedrijf, zo is te lezen in een artikel in de Voorschotense Krant. Op de site van de firma is te lezen dat het om witgoed, bruingoed en kleine huishoudelijke apparatuur gaat. De platen zullen al ver voor de sluiting uit het assortiment verdwenen zijn.

Onderstaande foto van de winkel staat ook bij de post over Slemmer, maar hoort uiteraard meer hier thuis.

De Ru was dus een officiële Bang & Olufsen dealer, dat zal dan ook het merendeel van het bruingoed in de winkel uitgemaakt hebben. Al verkocht hij ook JVC-apparatuur en Bose-boxen, zoals de uithangborden bewijzen.

De foto dateert uit de jaren negentig, getuige de Renault Scenic die in de spiegeling van de winkelruit is te zien. De rechter etalage staat vol witgoed en huishoudelijke apparatuur, de linker is ingeruimd voor audio- en videoapparatuur. Van vinyl is geen spoor te bekennen, dat was toen even uit de mode. Wellicht dat er binnen nog een rekje cd's stond, maar ook dat betwijfel ik. 

Platenzaaksticker #453

De Zwarte Schijf
Winkelcentrum De Meent - Papendrecht
Plantageweg 25 - Alblasserdam

Op achterzijde hoes, Tumbleweeds, LP, Sweet Memories, Polydor  2925 048 (Nederland, 1976)

Afgelopen week ontving ik van Danny van Hoorn een aardige mail met daarbij de nodige afbeeldingen van platenzaakstickers. Daarvan is deze van De Zwarte Schijf er één (Danny's vinger is nog net zichtbaar op de foto. Wonderlijk dat ik nog niet eerder een platenzaak met deze naam tegen kwam. Het is een nogal voor de hand liggende naam voor een winkel die het zwarte goud als handelswaar heeft.

De Zwarte Schijf had, getuige de adressen op de sticker, twee winkels in de buurgemeenten Papendrecht en Alblasserdam, gelegen aan de rivier de Noord (voorheen Oude Merwede), die de Lek en de Beneden Merwede met elkaar verbindt.

In Papendrecht zat de winkel in een winkelcentrum. Een begrip dat in de jaren zeventig in diverse Nederlandse steden zijn intrede deed. Overal verrezen winkelcentra. Zo ook in Papendrecht. En daar hoorde in die tijd, de hoogtijdagen van vinyl, een platenzaak in thuis. Inmiddels is de naam in Papendrecht veranderd naar winkelpark De Meent.

In Alblasserdam was de winkel gevestigd in het centrum, net ver van de haven. In het omhooglopende begin van de straat waren aan beide zijden winkels gevestigd. De gevels liepen trapsgewijs omhoog. Inmiddels zijn die vervangen door nieuwbouw.

Mijn inschatting is dat de winkel in de jaren zeventig begonnen is en dat ergens in de jaren tachtig beide filialen gesloten zijn. Een zoektocht op internet en in het streekarchief van Dordrecht levert wel beelden op van de plekken waar de winkels gevestigd waren, maar zijn of van voor het bestaan van de winkel of van erna.  

Platenzaaksticker #452

 

Radio Nachtegaal
Hengelo (O) 

Op achterzijde hoes, The Vienna Light Orchestra, 7", Viennese Light Concert, Philips 421 053 PE (Nederland, 1958) 

Een simpele maar mooie sticker met oog voor detail in de vormgeving (het pootje van de G dat de lijn doorbreekt). Meer informatie dan naam en plaatsnaam behoefde de sticker niet, want Radio Nachtegaal was een begrip in Hengelo. 

In 1937 begon Henk Jonge Poerink aan de Krabbenbosweg 17 Radio Huis de Nachtegaal. Vanaf dat adres begon hij ook met radio-uitzendingen. Elke zondagochtend kon Hengelo en omgeving afstemmen op Radio Nachtegaal, waar Henk verzoekplaten draaide. Dat alles illegaal. Legaal was wel de elektronicawinkel die Jonge Poerink dreef. De geschiedenis van het familiebedrijf is te lezen op de website van Tesc, inmiddels geen elektronicawinkel meer, maar een website voor huurwoningen in Hengelo. 

Het duurde niet lang of vanwege het succes moest de winkel uitzien naar een groter pand dat gevonden werd aan de Willemstraat, om tenslotte in 1961 te verhuizen naar het Willemsplein waar Jonge Poerink een van de grootste elektronicazaken van Twente opende. Naast apparatuur verkocht Radio Nachtegaal ook vinyl, want er moest tenslotte ook iets gedraaid worden op de net aangeschafte pick-up.

Tesc was aanvankelijk de technische dienst van het bedrijf. De overstap naar verhuurder werd gemaakt toen begonnen werd met het verhuren van de woonruimtes boven de winkel. Dat verdrong langzaam maar zeker de elektronica.

De winkel is vereeuwigd in een gedicht van stadsdichter J. Heymans dat vanzelfsprekend als titel Radio Nachtegaal heeft. Heymans gaat daarin terug naar de plek waar hij verliefd werd. Dat blijkt te zijn gebeurd in de luistercabine van Radio Nachtegaal, waar hij samen met zijn toekomstige geliefde naar Moon in June van Soft Machine luisterde. Dat zal dus ergens in 1970 geweest zijn, toen Soft Machine III verscheen.

Op Pinterest is op de site van Oud Hengelo nog een foto terug te vinden van de winkel aan het Willemsplein.

 

 

Platenzaaksticker #451

Grammofoonplaten
Postma
Oss - Tel. 2209

Op voorzijde hoes, Reunion Jazz Band, LP, Reunion, Artone MDS S-3002 (Nederland, 1966) 

Een standaardsticker, zoals er veel voorkomen in dit blog: zwarte belettering op een goudkleurige achtergrond met de tekst binnen een kader, de naam van de winkel in kapitalen en opgesierd met een vrolijke noot.

De tekst op de sticker doet vermoeden dat we hier met een heuse platenzaak te maken hebben. Een speurtocht op internet loopt echter op niks uit, geen spoor terug te vinden van Postma in Oss. Dat zou kunnen betekenen dat de winkel slechts een kort leven was beschoren. De concurrentie met Muziekhuis Arons (sticker 36) en Keyzers (sticker 201) heeft Postma de das om gedaan.

Om het verhaal toch nog een beetje op te vullen, viel me iets op aan de hoes waar de sticker op zat.

Tussen de stripfiguren met instrumenten staat een zogenaamde hoezenpoes. In dit geval is het Sacha Beels. De afbeelding doet erg denken aan een foto van Beels op de hoes van The Ramsey Lewis Trio: Bach To The Blues.

 

Het moet haast wel een foto uit dezelfde sessie zijn. De afdruk van Bach op het T-shirt is op de hoes van de Reunion Jazz Band verstopt achter de tekening van de klarinettist. De blik van Beels is iets meer naar rechts gericht, maar de gezichtsuitdrukking is nagenoeg hetzelfde. 

De afbeelding van Beels sierde meerdere hoezen in de reeks I Love On Chess, waarop jazzplaten in Nederland door Artone opnieuw werden uitgebracht in een nieuw jasje. John Schoorl spoorde haar op en schreef er een leuk artikel over in de Volkskrant van 19 december 2015. De foto's uit de sessies werden blijkbaar door Artone hergebruikt op andere hoezen.
 

Platenzaaksticker #450

Van Campen's Platenboetiek
Plein '45    IJmuiden    tel. 02550-14516

Op achterzijde hoes, Focus, LP, Focus II, Imperial 5C 054-24385 (Nederland, 1971) 

Een zakelijke sticker, toepasselijk in jaren-zeventig-paars. Het adres van Van Campen's Platenboetiek, kwam me bekend voor. En ... inderdaad, aan hetzelfde plein zat de 'gezellige platenkelder' van Keizer (sticker 39). En laat nu ook het telefoonnummer van Keizer op het begincijfer na hetzelfde zijn als dat van Van Campen. Dat moest wel betekenen dat Van Campen de winkel van Keizer heeft overgenomen en wellicht ook bovengronds heeft gebracht.

De winkel van Keizer was van oorsprong een elektronicazaak (op de begane grond) met een platenafdeling in de kelder. Uiterlijk in 1969 heeft het Haarlemse witgoed- en elektronicabedrijf van Van Campen de winkel van Keizer overgenomen. In een advertentie in het Haarlem's Dagblad van 23 oktober 1969 staat het adres in IJmuiden vermeld. 

 

Een advertentie in dezelfde krant van 29 juni 1979 maakt duidelijk dat Van Campen dan inmiddels 8 filialen heeft. IJmuiden blijkt dus het begin van enorme expansie. Naast Haarlem en IJmuiden is Van Campen dan ook te vinden in Alkmaar, Amsterdam, Amstelveen en Heemskerk. Alhoewel de adressen onderaan een advertentie voor stereomeubels staat, mag je er van uitgaan dat er toen nog steeds platen werden verkocht.

 

De laatste advertentie die ik van Van Campen terug kan vinden dateert van 6 maart 1980. Het filiaal in IJmuiden is er dan ook nog steeds.
 

Emmylou Harris top 3

Voor elk nummer van Platenblad vraagt René van Kaam zijn lezers om een top 3 van een artiest of band. Het laatste nummer was dat van Emmylou Harris. Hieronder mijn inzending.

1. Wrecking Ball

2. The Ballad of Sally Rose

3. Blue Bird

 

14 lp’s en 3 cd’s van Emmylou Harris staan er in de kast en daarnaast nog talloze platen waar ze als achtergrondzangeres of bandlid aan meedeed. Bij dat laatste gaat het om drie lp’s van Gram Parsons en eentje van het trio Dolly Parton, Linda Ronstadt en Emmylou Harris. Voor de top 3 komen uitsluitend haar aanwezige solo-albums in aanmerking die grofweg lopen van Pieces In The Sky tot en met Blue Bird en dan drie studio lp’s vanaf Wrecking Ball. Al die platen lagen de afgelopen weken op de draaitafel of zaten in de cd-speler, uitgezonderd de kerst-lp Light In the Stable.

Op haar eerste albums (Gliding Bird telt hier even niet mee) beheert ze vooral de erfenis van Gram Parsons. Dat doet ze zeker niet slecht, maar zonder Parsons is het ook niet echt bijzonder. Het was juist hun samenzang die GP en Grievous Angel naar een hoger plan tilden. Na de eerste drie soloplaten wordt het zelfs een tikkeltje saai, al bevat elke plaat wel minimaal één prachtig nummer. Vaak zijn dat de nummers waarop ze vocaal door anderen wordt bijgestaan. Zo steekt One Paper Kid, een duet met Willie Nelson, er met kop en schouders bovenuit op Quarter Moon in a Ten Cent Town, net als de gospel Jordan op Roses in the Snow, dankzij de schitterende bariton van collega Johnny  Cash. Aan gastmuzikanten van naam is over het algemeen sowieso geen gebrek op de platen van Harris. Even lijkt er een breekpunt te zijn, wanneer Harris zich op Blue Kentucky Girl op de bluegrass stort, maar daarna loopt de daarvoor ingezette weg gewoon door en wordt de muziek gaandeweg zelfs steeds meer glad- en overgeproduceerd. Daar komt pas verandering in met The Ballad of Sally Rose. Angel Band is daarna weer een terugval, maar met Blue Bird stijgt ze weer boven het gemiddelde uit, culminerend in Wrecking Ball.

Die laatste is dan ook zonder twijfel het hoogtepunt in de aanwezige albums. Het door Daniel Lanois geproduceerde Wrecking Ball met gastrollen voor onder andere Neil Young en Steve Earle is een erg consistente plaat met perfect gekozen covers, een paar door Lanois geschreven composities en als afsluiter het door Harris met Rodney Crowell geschreven Waltz Across Texas Tonight. Ook nummer twee was al snel bekend. 

Op The Ballad of Sally Rose is Harris samen met toenmalig echtgenoot en producer Paul Kennerley verantwoordelijk voor alle composities. Het conceptalbum vertelt het verhaal van zangeres Sally Rose. Haar carrière bloeide op aan de zijde van The Singer, die later bij een auto-ongeluk om het leven komt. Hij blijft echter de grote inspiratie op de achtergrond. Het bevat diverse verwijzingen naar de relatie tussen Gram Parsons en Emmylou Harris. Op de derde plaats Blue Bird. Eerst stond daar nog Red Dirt Girl, maar het oersaaie duet met Dave Matthews dat daar op staat, zorgde ervoor dat het album buiten de top 3 valt.

Platenzaaksticker #449

Musica
afgestemd op 8 
Hooghuisstr. 27
Eindhoven
Telefoon 7678 

Op label, The 3 Jacksons, 10", Si Vous L'aviez Compris / Durch Nacht Zum Licht, Philips P 17526 H (Nederland, 1956) 

Een raadselachtige toevoeging, 'afgestemd op 8'. Het cijfer is ook niet goed leesbaar vanwege de dichtgelopen inkt. Ik heb er maar een 8 van gemaakt, dat leek me ruim voldoende.

De geschiedenis van de winkel gaat terug tot begin jaren dertig van de vorige eeuw, als Uilke Egmond na zijn pensioen in Valkenswaard muzieklessen gaat geven en een muziekhandel begint onder de naam Musica. Zo is te lezen op de site over de 'Legendarische gitaar Egmond' onder het kopje 'het gezin'. In de winkel werden muziekinstrumenten verkocht die afkomstig waren uit Tsjechië, Duitsland en Spanje. Platen maken dan nog geen deel uit van het assortiment.

Vanwege het grote aantal leerlingen verhuist de winkel in 1935 naar Kerkstraat 48 in Eindhoven. De muzieklessen werden op het nieuwe thuisadres aan de Binnenwiertzstraat gegeven. Omdat de import van muziekinstrumenten in de oorlog stil kwam te liggen, begon Egmond met het zelf bouwen van gitaren. Uiteindelijk waren alle zonen van Uilke Egmond in het bedrijf werkzaam. Zoon Jaap hield zich bezig met de winkel en woonde na de verhuizing naar de Hooghuisstraat aanvankelijk boven de winkel. Waarschijnlijk is de verhuizing het moment om ook geluidsdragers te gaan verkopen. Onderstaande foto, waarop rechts de winkel te zien is, komt van de website Eindhoven in beeld.

De Egmondgitaar was een wereldwijd succes, vooral vanwege de lage prijs. Artiesten die het zich konden veroorloven stapten daarna meestal op een duurder merk over. Na het sluiten van de gitaarfabriek in 1977, wordt de muziekwinkel Musica nog op verschillende locaties in Eindhoven voortgezet. Inmiddels heeft dan Joep Egmond, zoon van Jaap, de leiding van zijn vader overgenomen. In 2000 valt definitief het doek van Musica. De platen hebben de winkel dan vermoedelijk al lang en breed verlaten.