LP’s (en 1 CD)
1. Jesse Sykes & The Sweet Hereafter – Forever I’ve Been
Being Born
2. Case Oats – Last Missouri Exit
3. Cory Hanson – I
Love People
4. Valerie June – Owls, Omens, and Oracles
5. Feu! Chatterton – Labyrinthe
6. Ian Cleaver – Yarn!
7. Claw Boys Claw – Fly
8. Rose City Band – Sol y Sombra
9. Masters of Reality – The Archer
10. Luther Russell – Happiness for Beginners
Veel oude bekenden keerden dit jaar terug aan het platenfront
en twee nieuwkomers met een aangenaam en verrassend debuut. Opvallende rustige
platen over het algemeen, zeker de top 3. En toch ook weer zeer afwisselende
muziekstijlen, van psychedelische countryfolk, via seventies singersongwriting
tot countrysoul, synthrock en jazz. Dat was 2025 wat nieuwe albums wat mij
betreft. Uiteindelijk blijk ik elk jaar toch weer veel meer ouder werk aan te
schaffen, dus er kan de komende jaren nog wel wat uit 2025 bijkomen.
Op nummer 1 Jesse Sykes & The Sweet Hereafter. Het was
al weer 14 jaar geleden dat ze een plaat uitbrachten. Maar het wachten bleek de
moeite. Forever I’ve Been Being Born borduurt voort op de wat meer
psychedelische richting die de band met Marble Son insloeg. Centraal staan het
herkenbare, melancholieke stemgeluid van Sykes , op een aantal nummers
ondersteund door Marissa Nadler, en het magistrale gitaarspel van Phil
Wanscher. Wanscher weeft mooie tokkelende structuren, die her en der, zoals in
het openingsnummer Feathered Treasure, doorbroken worden door een crescendo
distortion effect.
De debuutplaat van Case Oats stond op nummer 1 in het jaarlijstje
van Elpee Groningen. Een lijstje dat altijd weer onbekende titels bevat, die de
moeite waard blijken te zijn. Case Oats, een samenwerking van Casey Walker en
Spencer Tweedy, was er weer zo een die ik gemist had. Een plaat vol folky,
country-achtige nummers die zich direct in je hoofd nestelen alsof je ze al
jaren kent. Zoals het in het genre hoort, zijn ook pedal steel en viool
regelmatig aanwezig. Het stemgeluid van Walker heeft iets ontwapenends en
ongepolijsts, wat perfect bij het genre past. Op Hallelujah trekt de band de
registers enigszins open, wat doet denken aan het vroegere Neil Young &
Crazy Horse-geluid ten tijde van Everybody Knows This Nowhere. Spencer Tweedy
neemt het leeuwendeel van het instrumentarium en de productie voor zijn
rekening. Een aardje naar zijn vaartje?
Bij Cory Hanson is het altijd een verrassing wat voor pad de
zanger/gitarist van Wand op zijn soloplaten inslaat. Op de voorganger Western
Cum waren het knetterharde gitaarriffs. Die zijn op I Love People slechts op
één nummer te horen. De plaat doet vooral denken aan de Westcoast
singersongwriterplaten uit de jaren zeventig. De teksten zijn wel een stuk
minder lieflijk en soms tegen het absurde aan.
Valerie June was al moeilijk vast te pinnen op één stijl. Op
Owls, Omens and Oracles wisselt ze tussen folk, country, soul en blues. Die
variatie kan tegen gaan staan, maar dat is bij Valerie June niet het geval. Vooral
dankzij haar typische stem blijft het een eenheid. Er zijn over het algemeen
wat meer soulinvloeden te horen dan op de voorgaande platen, met name door het
regelmatig opduikende Hammondorgel. Op Changed (bijgestaan door de Blind Boys
of Alabama) schemeren New Orleans-invloeden door en op Superpower laat June
horen ook dichtersaderen te hebben. Afsluiter Missin’ You (Yeah Yeah) wordt
stemmig gedragen door blazers, die aan het eind heerlijk jazzy losgaan.
Labyrinthe is alweer het vierde studioalbum van het Parijse
Feu! Chatterton. Geen verrassingen in vergelijking met de voorganger Palais
d’Argile, maar gewoon meer van de typische Franse mengeling van chanson,
progrock, electropop en op zijn tijd wat psychedelica. Wonderlijk, hoe het
merendeel van de Franse popmusici allerlei stijlen en invloeden in hun muziek
verwerken en er toch een typisch Frans product uit tevoorschijn komt. Het wordt
tijd dat ze op hun tournee Nederland eens aandoen.
Ian Cleaver is een Amsterdamse jazz-trompetist die met Yarn!
zijn eerste eigen plaat aflevert, al blijft het vooralsnog bij een cd-uitgave.
Opgenomen in de fameuze Van Gelderstudio in New Jersey, doet het geluid de tijd
van met name de Hardbop van onder andere Blue Mitchell en Lee Morgan herleven.
Maar Cleaver en zijn medemuzikanten blijven daar niet in steken en zoeken ook
nieuwe richtingen op. De plaat bevat drie tijdloze covers en voor de rest
composities van Cleaver, die daar niet voor onder doen.
Fly is een plaat zoals we die inmiddels gewend zijn van Claw
Boys Claw. Het is niet meer vol gas van het eerste tot het laatste nummer, maar
soms kunnen ze het toch niet laten. De stem van Te Bos heeft zich prachtig
aangepast aan het wat rustigere genre. John Cameron laat eens te meer horen prima
uit de voeten te kunnen in beide stijlen, waarbij vooral de nuances in zowel de
stevigere als de rustigere nummers opvallen. De band heeft aangekondigd te
stoppen met optreden, maar hopelijk is dit niet hun laatste album.
De Rose City Band kabbelt op Sol y Sombra vrolijk verder
waar ze gebleven waren. Heerlijke typische westcoast psychedelische country
rock waarbij de zon altijd schijnt, ook al is het hier hartje winter.
Het laatste wapenfeit van Masters of Reality, de band van de
godfather van de stonerrock Chris Goss, dateerde van 2009. Met The Archer keert
hij verrassend terug. Een vertrouwd geluid. Dat geldt ook voor Luther Russell,
die met Happiness for Beginners de top 10 van 2025 afsluit. Voorzien van zijn
vertrouwde 12-snarige Rickenbacker levert die met onregelmatige tussenpozen
telkens weer een prachtige plaat op waarop de muziek van Big Star en de stem
van Elvis Costello mooi samengaan.
Rereleases
Bobby Charles – Bearsville Studio Sessions
Lee Morgan – The Cooker
Lee Morgan – The Procrastinator
Beste 5 Concerten
All Them Witches, TivoliVredenburg, Utrecht (14 oktober)
Neil Young & The Chrome Hearts, Stadspark, Groningen (1
juli)
Valerie June, Zonnehuis, Amsterdam (3 december)
Claw Boys Claw, Paradiso, Amsterdam (7 december)
Tramhaus, Patronaat, Haarlem (24 april)
