Jaarlijst 2025

 

LP’s (en 1 CD)

1. Jesse Sykes & The Sweet Hereafter – Forever I’ve Been Being Born

2. Case Oats – Last Missouri Exit

3. Cory Hanson – I  Love People

4. Valerie June – Owls, Omens, and Oracles

5. Feu! Chatterton – Labyrinthe

6. Ian Cleaver – Yarn!

7. Claw Boys Claw – Fly

8. Rose City Band – Sol y Sombra

9. Masters of Reality – The Archer

10. Luther Russell – Happiness for Beginners

 

Veel oude bekenden keerden dit jaar terug aan het platenfront en twee nieuwkomers met een aangenaam en verrassend debuut. Opvallende rustige platen over het algemeen, zeker de top 3. En toch ook weer zeer afwisselende muziekstijlen, van psychedelische countryfolk, via seventies singersongwriting tot countrysoul, synthrock en jazz. Dat was 2025 wat nieuwe albums wat mij betreft. Uiteindelijk blijk ik elk jaar toch weer veel meer ouder werk aan te schaffen, dus er kan de komende jaren nog wel wat uit 2025 bijkomen.

Op nummer 1 Jesse Sykes & The Sweet Hereafter. Het was al weer 14 jaar geleden dat ze een plaat uitbrachten. Maar het wachten bleek de moeite. Forever I’ve Been Being Born borduurt voort op de wat meer psychedelische richting die de band met Marble Son insloeg. Centraal staan het herkenbare, melancholieke stemgeluid van Sykes , op een aantal nummers ondersteund door Marissa Nadler, en het magistrale gitaarspel van Phil Wanscher. Wanscher weeft mooie tokkelende structuren, die her en der, zoals in het openingsnummer Feathered Treasure, doorbroken worden door een crescendo distortion effect.

De debuutplaat van Case Oats stond op nummer 1 in het jaarlijstje van Elpee Groningen. Een lijstje dat altijd weer onbekende titels bevat, die de moeite waard blijken te zijn. Case Oats, een samenwerking van Casey Walker en Spencer Tweedy, was er weer zo een die ik gemist had. Een plaat vol folky, country-achtige nummers die zich direct in je hoofd nestelen alsof je ze al jaren kent. Zoals het in het genre hoort, zijn ook pedal steel en viool regelmatig aanwezig. Het stemgeluid van Walker heeft iets ontwapenends en ongepolijsts, wat perfect bij het genre past. Op Hallelujah trekt de band de registers enigszins open, wat doet denken aan het vroegere Neil Young & Crazy Horse-geluid ten tijde van Everybody Knows This Nowhere. Spencer Tweedy neemt het leeuwendeel van het instrumentarium en de productie voor zijn rekening. Een aardje naar zijn vaartje?

Bij Cory Hanson is het altijd een verrassing wat voor pad de zanger/gitarist van Wand op zijn soloplaten inslaat. Op de voorganger Western Cum waren het knetterharde gitaarriffs. Die zijn op I Love People slechts op één nummer te horen. De plaat doet vooral denken aan de Westcoast singersongwriterplaten uit de jaren zeventig. De teksten zijn wel een stuk minder lieflijk en soms tegen het absurde aan.

Valerie June was al moeilijk vast te pinnen op één stijl. Op Owls, Omens and Oracles wisselt ze tussen folk, country, soul en blues. Die variatie kan tegen gaan staan, maar dat is bij Valerie June niet het geval. Vooral dankzij haar typische stem blijft het een eenheid. Er zijn over het algemeen wat meer soulinvloeden te horen dan op de voorgaande platen, met name door het regelmatig opduikende Hammondorgel. Op Changed (bijgestaan door de Blind Boys of Alabama) schemeren New Orleans-invloeden door en op Superpower laat June horen ook dichtersaderen te hebben. Afsluiter Missin’ You (Yeah Yeah) wordt stemmig gedragen door blazers, die aan het eind heerlijk jazzy losgaan.

Labyrinthe is alweer het vierde studioalbum van het Parijse Feu! Chatterton. Geen verrassingen in vergelijking met de voorganger Palais d’Argile, maar gewoon meer van de typische Franse mengeling van chanson, progrock, electropop en op zijn tijd wat psychedelica. Wonderlijk, hoe het merendeel van de Franse popmusici allerlei stijlen en invloeden in hun muziek verwerken en er toch een typisch Frans product uit tevoorschijn komt. Het wordt tijd dat ze op hun tournee Nederland eens aandoen.

Ian Cleaver is een Amsterdamse jazz-trompetist die met Yarn! zijn eerste eigen plaat aflevert, al blijft het vooralsnog bij een cd-uitgave. Opgenomen in de fameuze Van Gelderstudio in New Jersey, doet het geluid de tijd van met name de Hardbop van onder andere Blue Mitchell en Lee Morgan herleven. Maar Cleaver en zijn medemuzikanten blijven daar niet in steken en zoeken ook nieuwe richtingen op. De plaat bevat drie tijdloze covers en voor de rest composities van Cleaver, die daar niet voor onder doen.

Fly is een plaat zoals we die inmiddels gewend zijn van Claw Boys Claw. Het is niet meer vol gas van het eerste tot het laatste nummer, maar soms kunnen ze het toch niet laten. De stem van Te Bos heeft zich prachtig aangepast aan het wat rustigere genre. John Cameron laat eens te meer horen prima uit de voeten te kunnen in beide stijlen, waarbij vooral de nuances in zowel de stevigere als de rustigere nummers opvallen. De band heeft aangekondigd te stoppen met optreden, maar hopelijk is dit niet hun laatste album.

De Rose City Band kabbelt op Sol y Sombra vrolijk verder waar ze gebleven waren. Heerlijke typische westcoast psychedelische country rock waarbij de zon altijd schijnt, ook al is het hier hartje winter.

Het laatste wapenfeit van Masters of Reality, de band van de godfather van de stonerrock Chris Goss, dateerde van 2009. Met The Archer keert hij verrassend terug. Een vertrouwd geluid. Dat geldt ook voor Luther Russell, die met Happiness for Beginners de top 10 van 2025 afsluit. Voorzien van zijn vertrouwde 12-snarige Rickenbacker levert die met onregelmatige tussenpozen telkens weer een prachtige plaat op waarop de muziek van Big Star en de stem van Elvis Costello mooi samengaan.

Rereleases

Bobby Charles – Bearsville Studio Sessions

Lee Morgan – The Cooker

Lee Morgan – The Procrastinator

 

 

Beste 5 Concerten

All Them Witches, TivoliVredenburg, Utrecht (14 oktober)

Neil Young & The Chrome Hearts, Stadspark, Groningen (1 juli)

Valerie June, Zonnehuis, Amsterdam (3 december)

Claw Boys Claw, Paradiso, Amsterdam (7 december)

Tramhaus, Patronaat, Haarlem (24 april)