Platenzaaksticker #450

Van Campen's Platenboetiek
Plein '45    IJmuiden    tel. 02550-14516

Op achterzijde hoes, Focus, LP, Focus II, Imperial 5C 054-24385 (Nederland, 1971) 

Een zakelijke sticker, toepasselijk in jaren-zeventig-paars. Het adres van Van Campen's Platenboetiek, kwam me bekend voor. En ... inderdaad, aan hetzelfde plein zat de 'gezellige platenkelder' van Keizer (sticker 39). En laat nu ook het telefoonnummer van Keizer op het begincijfer na hetzelfde zijn als dat van Van Campen. Dat moest wel betekenen dat Van Campen de winkel van Keizer heeft overgenomen en wellicht ook bovengronds heeft gebracht.

De winkel van Keizer was van oorsprong een elektronicazaak (op de begane grond) met een platenafdeling in de kelder. Uiterlijk in 1969 heeft het Haarlemse witgoed- en elektronicabedrijf van Van Campen de winkel van Keizer overgenomen. In een advertentie in het Haarlem's Dagblad van 23 oktober 1969 staat het adres in IJmuiden vermeld. 

 

Een advertentie in dezelfde krant van 29 juni 1979 maakt duidelijk dat Van Campen dan inmiddels 8 filialen heeft. IJmuiden blijkt dus het begin van enorme expansie. Naast Haarlem en IJmuiden is Van Campen dan ook te vinden in Alkmaar, Amsterdam, Amstelveen en Heemskerk. Alhoewel de adressen onderaan een advertentie voor stereomeubels staat, mag je er van uitgaan dat er toen nog steeds platen werden verkocht.

 

De laatste advertentie die ik van Van Campen terug kan vinden dateert van 6 maart 1980. Het filiaal in IJmuiden is er dan ook nog steeds.
 

Emmylou Harris top 3

Voor elk nummer van Platenblad vraagt René van Kaam zijn lezers om een top 3 van een artiest of band. Het laatste nummer was dat van Emmylou Harris. Hieronder mijn inzending.

1. Wrecking Ball

2. The Ballad of Sally Rose

3. Blue Bird

 

14 lp’s en 3 cd’s van Emmylou Harris staan er in de kast en daarnaast nog talloze platen waar ze als achtergrondzangeres of bandlid aan meedeed. Bij dat laatste gaat het om drie lp’s van Gram Parsons en eentje van het trio Dolly Parton, Linda Ronstadt en Emmylou Harris. Voor de top 3 komen uitsluitend haar aanwezige solo-albums in aanmerking die grofweg lopen van Pieces In The Sky tot en met Blue Bird en dan drie studio lp’s vanaf Wrecking Ball. Al die platen lagen de afgelopen weken op de draaitafel of zaten in de cd-speler, uitgezonderd de kerst-lp Light In the Stable.

Op haar eerste albums (Gliding Bird telt hier even niet mee) beheert ze vooral de erfenis van Gram Parsons. Dat doet ze zeker niet slecht, maar zonder Parsons is het ook niet echt bijzonder. Het was juist hun samenzang die GP en Grievous Angel naar een hoger plan tilden. Na de eerste drie soloplaten wordt het zelfs een tikkeltje saai, al bevat elke plaat wel minimaal één prachtig nummer. Vaak zijn dat de nummers waarop ze vocaal door anderen wordt bijgestaan. Zo steekt One Paper Kid, een duet met Willie Nelson, er met kop en schouders bovenuit op Quarter Moon in a Ten Cent Town, net als de gospel Jordan op Roses in the Snow, dankzij de schitterende bariton van collega Johnny  Cash. Aan gastmuzikanten van naam is over het algemeen sowieso geen gebrek op de platen van Harris. Even lijkt er een breekpunt te zijn, wanneer Harris zich op Blue Kentucky Girl op de bluegrass stort, maar daarna loopt de daarvoor ingezette weg gewoon door en wordt de muziek gaandeweg zelfs steeds meer glad- en overgeproduceerd. Daar komt pas verandering in met The Ballad of Sally Rose. Angel Band is daarna weer een terugval, maar met Blue Bird stijgt ze weer boven het gemiddelde uit, culminerend in Wrecking Ball.

Die laatste is dan ook zonder twijfel het hoogtepunt in de aanwezige albums. Het door Daniel Lanois geproduceerde Wrecking Ball met gastrollen voor onder andere Neil Young en Steve Earle is een erg consistente plaat met perfect gekozen covers, een paar door Lanois geschreven composities en als afsluiter het door Harris met Rodney Crowell geschreven Waltz Across Texas Tonight. Ook nummer twee was al snel bekend. 

Op The Ballad of Sally Rose is Harris samen met toenmalig echtgenoot en producer Paul Kennerley verantwoordelijk voor alle composities. Het conceptalbum vertelt het verhaal van zangeres Sally Rose. Haar carrière bloeide op aan de zijde van The Singer, die later bij een auto-ongeluk om het leven komt. Hij blijft echter de grote inspiratie op de achtergrond. Het bevat diverse verwijzingen naar de relatie tussen Gram Parsons en Emmylou Harris. Op de derde plaats Blue Bird. Eerst stond daar nog Red Dirt Girl, maar het oersaaie duet met Dave Matthews dat daar op staat, zorgde ervoor dat het album buiten de top 3 valt.

Platenzaaksticker #449

Musica
afgestemd op 8 
Hooghuisstr. 27
Eindhoven
Telefoon 7678 

Op label, The 3 Jacksons, 10", Si Vous L'aviez Compris / Durch Nacht Zum Licht, Philips P 17526 H (Nederland, 1956) 

Een raadselachtige toevoeging, 'afgestemd op 8'. Het cijfer is ook niet goed leesbaar vanwege de dichtgelopen inkt. Ik heb er maar een 8 van gemaakt, dat leek me ruim voldoende.

De geschiedenis van de winkel gaat terug tot begin jaren dertig van de vorige eeuw, als Uilke Egmond na zijn pensioen in Valkenswaard muzieklessen gaat geven en een muziekhandel begint onder de naam Musica. Zo is te lezen op de site over de 'Legendarische gitaar Egmond' onder het kopje 'het gezin'. In de winkel werden muziekinstrumenten verkocht die afkomstig waren uit Tsjechië, Duitsland en Spanje. Platen maken dan nog geen deel uit van het assortiment.

Vanwege het grote aantal leerlingen verhuist de winkel in 1935 naar Kerkstraat 48 in Eindhoven. De muzieklessen werden op het nieuwe thuisadres aan de Binnenwiertzstraat gegeven. Omdat de import van muziekinstrumenten in de oorlog stil kwam te liggen, begon Egmond met het zelf bouwen van gitaren. Uiteindelijk waren alle zonen van Uilke Egmond in het bedrijf werkzaam. Zoon Jaap hield zich bezig met de winkel en woonde na de verhuizing naar de Hooghuisstraat aanvankelijk boven de winkel. Waarschijnlijk is de verhuizing het moment om ook geluidsdragers te gaan verkopen. Onderstaande foto, waarop rechts de winkel te zien is, komt van de website Eindhoven in beeld.

De Egmondgitaar was een wereldwijd succes, vooral vanwege de lage prijs. Artiesten die het zich konden veroorloven stapten daarna meestal op een duurder merk over. Na het sluiten van de gitaarfabriek in 1977, wordt de muziekwinkel Musica nog op verschillende locaties in Eindhoven voortgezet. Inmiddels heeft dan Joep Egmond, zoon van Jaap, de leiding van zijn vader overgenomen. In 2000 valt definitief het doek van Musica. De platen hebben de winkel dan vermoedelijk al lang en breed verlaten.