Platenzaakstickers #346

De platenwinkel Hogenboom
Denneweg 51
Den Haag
Tel. 465314
Buurtschap 2005

Op achterzijde hoes, Michael Franks, LP, The Art of Tea, Reprise REP 54048 (Duitsland, 1975)

Een sticker in lekkere felle kleuren, deze tweede inzending op rij van Jeroen Vedder. Dat kon alleen in de jaren zeventig, roze en oranje en dan ook nog lekker vet. Opvallend is de toevoeging Buurtschap 2005. In 1971 kreeg deze Haagse wijk die naam omdat het toentertijd postcode 2005 was, inmiddels is dat 2514, zo is te lezen op In de buurt. De naam van de wijk is echter niet mee veranderd.

De naam maakt duidelijk dat we hier met een echte platenzaak te maken hebben. Dus geen winkel waar het vinyl ergens in een hoekje was weggestopt of het moest doen met een bak singles op de toonbank. Volgens het overzicht van Haagse platenzaken bestond deze zaak in de jaren zeventig. De plaat waar de sticker op zit en de naam van het buurtschap wijzen daar ook op. In 1978 wordt de winkel nog als kaartverkoopadres genoemd in een advertentie voor het Northsea Jazz Festival in Het Parool. En dit is het laatste spoor dat er van Hogenboom terug te vinden is.

Platenzaakstickers #345

Disco-33
Geertruidenberg

Op label, Humble Pie, 7", Natural Born Bugie, Immediate 1C 006-90533 (Duitsland, 1969)

Weer een klassieker, deze inzending van Jeroen Vedder, al is de informatie op deze sticker minimaal. Gelukkig brengt internet weer eens uitkomst.

Disco-33 was een keten in Midden-Brabant. Eigenaar was Freddy d'Haene, een paar jaar geleden nog actief op marktplaats, waar hij de restanten van zijn winkels verkocht. Via een artikel van Omroep Brabant uit 2016 kwam ik hem op het spoor. Daar is te lezen dat Freddy de keten zo'n dertig jaar geleden begon. Dat zou betekenen dat de single waar de sticker op zit zo'n vijftien jaar voor het openen van de winkel verscheen. Het lijkt me ook niet echt logisch om midden jaren tachtig een keten van platenzaken te beginnen, toen de cd net haar intrede deed. Als het echter wel klopt, betekent het dat Disco-33 ook een afdeling tweedehands vinyl had. De naam doet in eerste instantie vermoeden dat er alleen langspeelplaten te koop waren (33 toeren), maar ook de 45-toeren singles zaten in het assortiment.

Uit het artikel blijkt bovendien dat Freddy zijn assortiment al snel uitbreidde met video's. Van de hele keten waren in 2016 nog twee winkels actief, een in Dongen, waar Freddy zelf achter de kassa zat, en een in Raamsdonkveer, waar zoon Jacco de scepter zwaaide. Uit het verhaal valt ook op te maken dat de video's al snel het vinyl de winkel uit dreef. Op het hoogtepunt bestond de keten uit 6 winkels. Ondanks de neergaande lijn in de branche, zeggen vader en zoon tot het bittere einde door te gaan. Beide winkels bestonden in september 2018 nog, getuige een tweede artikel op Omroep Brabant.

Freddy d'Haene had/heeft ook een twitteraccount, waarop onderstaande afbeelding staat.

Getuige een post op Facebook van Freddy zijn het 'de bekende oranje disco-33 tassen'. In dit geval van het filiaal in Dongen (zie letters links onderin). Op dezelfde pagina staat te lezen dat Disco-33 twee filialen had, een in Geertruidenberg (Raamsdonkveer) en een in Dongen. Van deze puzzel zijn nog niet alle stukjes voor handen, dus wordt dit verhaal in de toekomst wellicht nog vervolgd.

In mijn archief kwam ik nog een sticker tegen, die Pierre Gouweloos me alweer een tijd geleden toestuurde.

Hieruit blijkt dat er ook nog een filiaal in Loon op Zand was. Opvallend dat hier alle filialen vermeld zijn en op de oorspronkelijke sticker alleen Geertruidenberg. Zou de keten daar beginnen zijn en vervolgens uitgebreid naar Dongen en Loon op Zand. Hier is bovendien het logo van de plastic tas op terug te vinden.

Platenzaakstickers #344

Platenboetiek
't Plaotje
Hertog-Hendrikstraat 10
5492 BB  Sint-Oedenrode
Telefoon: 04138-77471

Op achterzijde hoes, Zjef Vanuytsel, LP, Tederheid, Philips 814246-1 (België, 1983)

Een enigszins afwijkende sticker, deze inzending van Hans Dinkelberg. Het is niet helemaal duidelijk te zien, maar ik denk dat de achtergrond van deze sticker zilverkleurig is. De vaste lezer van dit blog zal inmiddels weten dat de klassieke sticker uit zwarte belettering op een goudkleurige achtergrond bestaat. Maar ja, niet iedereen kan zich dat permitteren, dus koos de eigenaar van 't Plaotje voor een goedkopere zilverkleurige achtergrond.

Het is de eerste sticker uit Sint-Oedenrode. En ik twijfel of daar nog wel meer platenzaken waren. Maar dit is, als je op de naam af gaat, wel een echte. De toevoeging platenboetiek bevestigt dat en refereert wel erg aan de jaren zeventig, dus ik schat in dat deze zaak in die tijd begonnen is. Een lang leven was de winkel waarschijnlijk niet beschoren. Op internet is geen enkele verwijzing naar de winkel te vinden. 't Plaotje had wel een prachtig onderkomen, zoals op onderstaande foto te zien is.

Momenteel is aan de Hertog-Hendrikstraat 10 Bakje T gevestigd. Zoals de naam al impliceert een winkel waar thee, maar ook koffie en servies gekocht kan worden en waar mensen met een verstandelijke beperking werken, zo is op de website te lezen.

Platenzaakstickers #343

Disco-Orgelbar
Mertens
Dorpstraat 33
5261 CJ Vught
073-569174

Op voorzijde hoes, André Hazes, LP, Jij en Ik, EMI 1A 068 12 7168 1 (Nederland, 1984)

De combinatie muziekinstrumenten en platen is al vaker voorgekomen in dit blog, maar de benaming Disco-Orgelbar is nieuw. De sticker daarentegen is niet echt bijzonder, zwarte belettering op een goudkleurige achtergrond, waarbij de naam van de winkel/eigenaar in een groter corps en vet.

Aangezien orgels er eerder waren dan lp's, ga ik er vanuit dat Mertens ooit als orgelverkoper is begonnen in Vught. Later zal hij daar vinyl aan toegevoegd hebben. Ik schat in dat het assortiment niet veel verder ging dat het hitparadewerk, daar lijkt de lp waar deze sticker op zit in ieder geval op te wijzen. Of Mertens nog verder is gegaan nadat de cd haar intrede deed, is helaas niet achterhalen. Maar aangezien er in het nabij gelegen 's-Hertogenbosch ook een aantal platenzaken zaten, ligt het voor de hand dat Mertens zich weer tot de orgels heeft beperkt of er ergens in de tweede helft van de jaren tachtig mee gestopt is. Dat laatste lijkt me het meest waarschijnlijke.

De naam Disco-Orgelbar in combinatie met Vught duikt echter op in de Echo van het Zuiden van 4 december 1969. In onderstaand artikel is echter geen sprake van Mertens maar van Hamers!

De naam Hamers komt ook terug bij een advertentie voor War of the Worlds in De Stem van 30 november 1978. Dat er twee Disco-Orgelbarren in Vught waren lijkt me onwaarschijnlijk, Mertens zal dus de bar van Hamers na 1978 overgenomen hebben. Maar een lang leven zal die niet beschoren zijn geweest.

Platenzaakstickers #342

Disco Diemen
Tel. 92 24 41

Op achterzijde hoes, Sandra + Andres, LP, Yum Yum, Philips 6343 225 (Nederland, 1974)

Een relatieve grote sticker (4 x 5 cm) met de nodige symbolen. Allereerst valt natuurlijk de langspeelplaat op met op de achtergrond de G-sleutel. In het label van de plaat is ten slotte het wapen van Diemen aangebracht, drie zwarte eenden. In 1978 is daar nog een kroon op aangebracht.

Ook Diemen kende dus zijn eigen platenzaak. Ben Rijsenbrij begon zijn eerste winkel met vinyl aan de Hartveldseweg. Dat zal ergens in de jaren zestig geweest zijn. Afgaande op informatie uit de Beeldbank Diemen nam hij daar de electronicazaak van Johan Kaskens over, die waarschijnlijk ook al wat singles en langspelers in zijn assortiment had voor de platenspelers en stereo-installaties die hij verkocht.

Na oplevering van het winkelcentrum aan het Diemerplein verhuisde Rijsenbrij zijn winkel daar naar toe en werd de naam Disco Diemen. Zoon Peter was ook werkzaam in de winkel en verwierf later bekendheid als DJ en met zijn productiebedrijf. Mijn inschatting is dat de winkel in de jaren tachtig verdwenen is.

Onderstaande foto's zijn afkomstig van de Beeldbank Diemen.

Voorzijde van Disco Diemen aan de buitenzijde van het winkelcentrum

Interieur van Disco Diemen aan het Diemerplein

Platenzaakstickers #341

Tel. 32.52.22
Rock-Ola
Kon. Astridplein 2-3 Pl. Reine Astrid
Antwerpen Anvers

Op achterzijde hoes, Various Artists, LP, Vlaamse Surprise Party Nr 1, Frankie Records LP. 1007 (België, 1968)

Het inmiddels bekende internationale stramien uit de begintijd van de platenzaaksticker: zwarte belettering op een goudkleurige achtergrond. De naam van de winkel is in een afwijkend lettertype en -grootte en zoals te verwachten van een winkel die geheel België wilde bedienen is het adres zowel in het Nederlands als het Frans opgenomen.

Wellicht dat de naam Rock-Ola bij menigeen al bekend klinkt. Het is een merk Jukeboxen, die dan ook aan het Astridplein verkocht werden, samen met de singles die er in moesten en ook langspeelplaten. De winkel bestond al in de jaren vijftig, zo blijkt uit een advertentie waarin een bij Rock-Ola aangeschafte jukebox wordt aangeboden.

Op de Vlaamse website vinylfrontier, waar ook een apart gedeelte is ingeruimd voor platenzaakstickers, kwam ik nog een andere, latere sticker van Rock-Ola tegen.

De naam van de winkel is er niet duidelijker op geworden op deze sticker, die behalve het kengetal van Antwerpen ook een ander adres vermeld dan de eerste sticker. Volgens informatie op internet is de winkel in de jaren tachtig naar de Appelmansstraat verhuisd. Wellicht omdat zowel de handel in jukeboxen als in vinyl terug liep, was een kleinere behuizing dan het dubbelpand op Koningin Astridplein passender. Mijn inschatting is dat de winkel op de nieuwe locatie de jaren negentig niet meer gehaald heeft.

Jaarlijst 2018

1. The War and Treaty – Healing Tide

2. Spiritualized – And Nothing Hurt

3. David Nance Group – Paced and Sligthly Pulverized

4. The Nude Party – The Nude Party

5. All Them Witches - ATW

6. Jonathan Wilson – Rare Birds

7. Mountain Movers – Pink Skies

8. Dan Stuart – The Unfortunate Demise of Marlowe Billings

9. Rolling Blackouts C.F. – Hope Downs

10. Josh T. Pearson – The Straight Hits

Een heerlijke mix van country, soul en gospel, de langspeler van The War and Treaty. Michael Trotter jr. en Tanya Trotter bezingen vooral de liefde voor elkaar en doen dat onder leiding van ouwe rot Buddy Miller. Hij tekent niet alleen voor de productie, maar is ook nadrukkelijk aanwezig in de muzikale begeleiding. Een pareltje!

Jason Pierce, ex-Spacemen 3, laat met And Nothing Hurt wederom horen een van de beste songwriters te zijn. Het duurt even voor het kwartje valt, maar dan is er geen weg meer terug. Met name de arrangementen zijn van een ongekende schoonheid.

David Nance gooit het over een totaal andere boeg: rauw en ongepolijst. Maar daarom niet minder mooi. Deze nummers hakken er direct in, rock ‘n’ roll is here to stay! Ook The Nude Party is niet echt vernieuwend, maar brengt het allemaal met een jeugdige frisheid, die erg aanstekelijk werkt.

All Them Witches voerde mijn vorige jaarlijst aan. Op ATW wordt de lijn van Sleeping Through The War doorgetrokken, hypnotiserende stonerrock met heerlijke riffs die eindeloos herhaald horen te worden.

Rare birds van Jonathan Wilson doet bij vlagen denken aan I Love You Honeybear van Father John Misty. Typische Westcoast hippiemuziek die met enige regelmaat  ook herinneringen oproept aan Pink Floyd, en dan vooral aan de gitaarpartijen van David Gilmour. Dat zal wel door de tour die hij met Roger Waters heeft gedaan komen.

Bij Mountain Movers draait het vooral om de lang uitgesponnen, meanderende, vervormde gitaarpartijen van gitariste Kryssie Batalene. Ondanks dat er niet veel variatie in zit, verveelt het geen moment. Heerlijk loom dreint het eindeloos door.

Voormalig Green On Red zanger Dan Stuart leeft al jaren enigszins teruggetrokken in Mexico. Zijn teksten zijn even cynisch als altijd, een positieve kijk op de wereld zit er bij hem niet in. Ook niet op de derde lp van zijn alter ego Marlowe Billings. In Gabriel López, gitarist van de Mexicaanse Twin Tones, lijkt hij de ideale opvolger van Chuck Prophet gevonden te hebben.

De Australische Rolling Blackouts Coastal Fever maken op eighties alternative scene geënte gitaarpop. Lekker aanstekelijk melodieën, heerlijk in het gehoor liggend en dat natuurlijk met de herkenbare Aussi knauwuitspraak.

Als afsluiter de opvolger van Last of the Country Gentlemen. En zoals je van Josh T. Pearson mag verwachten lijkt er op het eerste gehoor geen enkel verband met de voorganger. Zoals hij tijdens een concert in Bitterzoet vertelde, heeft hij de elektrische gitaar maar weer eens omgegord. Onder het thema Straight (het woord komt in alle songtitels voor) jaagt hij er op punkachtige wijze 10 nummers doorheen. Grappig genoeg sluiten de nummers live en elektrisch versterkt gebracht toch weer wonderbaarlijk goed aan bij nummers van zijn vorige plaat.

Rereleases

1. Bob Dylan – More Blood More Tracks

2. Scientists – Weird Love

3. Claw Boys Claw - $uga(r)

Blood On The Tracks was altijd al een van mijn lievelings Dylanplaten. De eerste opnames die hij voor deze plaat maakte, waarbij hij zichzelf op akoestische gitaar begeleidt, zijn afgelopen jaar in de Bootleg series uitgebracht en kunnen de concurrentie met de uiteindelijke versies moeiteloos aan.

Platen van The Scientists zijn niet makkelijk voor een redelijke prijs te vinden. Deze goedkoop geprijsde heruitgave van een oorspronkelijk voor de Amerikaanse markt gemaakte LP is dan ook bijzonder welkom. In drie dagen in februari 1986 nam de band in Londen een selectie van nummers uit de periode 1982-1985 opnieuw op. Swamprock van het beste soort.

Afgelopen jaar verscheen ook eindelijk $uga(r) van Claw Boys Claw op vinyl. De LP bevat de succesvolle single Rosie, maar laat daarnaast vooral horen hoe de band ook in een wat meer ingehouden stijl moeiteloos overeind blijft. Hier en daar vliegen ze lekker uit de bocht, maar onderhuids is met name in de rustigere nummers gitarist John Cameron lekker op dreef.

Concerten

1. The Scientists, Paradiso (bovenzaal), 12 juni

2. Tjens Matic, Melkweg (oude zaal), 10 februari

3. Jonathan Wilson, Melkweg (oude zaal), 8 september

Of het ter ere van de heruitgave van Weird Love was, was niet duidelijk, maar The Scientists tourden afgelopen jaar in de oorspronkelijke bezetting van die plaat weer door Europa. Het was heerlijk om te ervaren dat de band aan intensiteit nog niets heeft ingeboet.

Ruimde Arno Hintjes de afgelopen jaren bij optredens altijd wel een plaatsje in voor een paar T.C. Matic hits, vorig jaar concentreerde hij zich met Tjens Matic uitsluitend op het ruigere werk uit de hoogtijdagen in de eerste helft van de jaren tachtig.Hij leefde er zelf ook van op, zo was bij het concert te merken.

Bij Jonathan Wilson is het vooral verrassend hoe hij de ingewikkelde arrangementen en composities live op overtuigende wijze uitvoert. Een avond waarbij je de hele tijd met ingehouden adem staat te luisteren.