Jaarlijst 2025

 

LP’s (en 1 CD)

1. Jesse Sykes & The Sweet Hereafter – Forever I’ve Been Being Born

2. Case Oats – Last Missouri Exit

3. Cory Hanson – I  Love People

4. Valerie June – Owls, Omens, and Oracles

5. Feu! Chatterton – Labyrinthe

6. Ian Cleaver – Yarn!

7. Claw Boys Claw – Fly

8. Rose City Band – Sol y Sombra

9. Masters of Reality – The Archer

10. Luther Russell – Happiness for Beginners

 

Veel oude bekenden keerden dit jaar terug aan het platenfront en twee nieuwkomers met een aangenaam en verrassend debuut. Opvallende rustige platen over het algemeen, zeker de top 3. En toch ook weer zeer afwisselende muziekstijlen, van psychedelische countryfolk, via seventies singersongwriting tot countrysoul, synthrock en jazz. Dat was 2025 wat nieuwe albums wat mij betreft. Uiteindelijk blijk ik elk jaar toch weer veel meer ouder werk aan te schaffen, dus er kan de komende jaren nog wel wat uit 2025 bijkomen.

Op nummer 1 Jesse Sykes & The Sweet Hereafter. Het was al weer 14 jaar geleden dat ze een plaat uitbrachten. Maar het wachten bleek de moeite. Forever I’ve Been Being Born borduurt voort op de wat meer psychedelische richting die de band met Marble Son insloeg. Centraal staan het herkenbare, melancholieke stemgeluid van Sykes , op een aantal nummers ondersteund door Marissa Nadler, en het magistrale gitaarspel van Phil Wanscher. Wanscher weeft mooie tokkelende structuren, die her en der, zoals in het openingsnummer Feathered Treasure, doorbroken worden door een crescendo distortion effect.

De debuutplaat van Case Oats stond op nummer 1 in het jaarlijstje van Elpee Groningen. Een lijstje dat altijd weer onbekende titels bevat, die de moeite waard blijken te zijn. Case Oats, een samenwerking van Casey Walker en Spencer Tweedy, was er weer zo een die ik gemist had. Een plaat vol folky, country-achtige nummers die zich direct in je hoofd nestelen alsof je ze al jaren kent. Zoals het in het genre hoort, zijn ook pedal steel en viool regelmatig aanwezig. Het stemgeluid van Walker heeft iets ontwapenends en ongepolijsts, wat perfect bij het genre past. Op Hallelujah trekt de band de registers enigszins open, wat doet denken aan het vroegere Neil Young & Crazy Horse-geluid ten tijde van Everybody Knows This Nowhere. Spencer Tweedy neemt het leeuwendeel van het instrumentarium en de productie voor zijn rekening. Een aardje naar zijn vaartje?

Bij Cory Hanson is het altijd een verrassing wat voor pad de zanger/gitarist van Wand op zijn soloplaten inslaat. Op de voorganger Western Cum waren het knetterharde gitaarriffs. Die zijn op I Love People slechts op één nummer te horen. De plaat doet vooral denken aan de Westcoast singersongwriterplaten uit de jaren zeventig. De teksten zijn wel een stuk minder lieflijk en soms tegen het absurde aan.

Valerie June was al moeilijk vast te pinnen op één stijl. Op Owls, Omens and Oracles wisselt ze tussen folk, country, soul en blues. Die variatie kan tegen gaan staan, maar dat is bij Valerie June niet het geval. Vooral dankzij haar typische stem blijft het een eenheid. Er zijn over het algemeen wat meer soulinvloeden te horen dan op de voorgaande platen, met name door het regelmatig opduikende Hammondorgel. Op Changed (bijgestaan door de Blind Boys of Alabama) schemeren New Orleans-invloeden door en op Superpower laat June horen ook dichtersaderen te hebben. Afsluiter Missin’ You (Yeah Yeah) wordt stemmig gedragen door blazers, die aan het eind heerlijk jazzy losgaan.

Labyrinthe is alweer het vierde studioalbum van het Parijse Feu! Chatterton. Geen verrassingen in vergelijking met de voorganger Palais d’Argile, maar gewoon meer van de typische Franse mengeling van chanson, progrock, electropop en op zijn tijd wat psychedelica. Wonderlijk, hoe het merendeel van de Franse popmusici allerlei stijlen en invloeden in hun muziek verwerken en er toch een typisch Frans product uit tevoorschijn komt. Het wordt tijd dat ze op hun tournee Nederland eens aandoen.

Ian Cleaver is een Amsterdamse jazz-trompetist die met Yarn! zijn eerste eigen plaat aflevert, al blijft het vooralsnog bij een cd-uitgave. Opgenomen in de fameuze Van Gelderstudio in New Jersey, doet het geluid de tijd van met name de Hardbop van onder andere Blue Mitchell en Lee Morgan herleven. Maar Cleaver en zijn medemuzikanten blijven daar niet in steken en zoeken ook nieuwe richtingen op. De plaat bevat drie tijdloze covers en voor de rest composities van Cleaver, die daar niet voor onder doen.

Fly is een plaat zoals we die inmiddels gewend zijn van Claw Boys Claw. Het is niet meer vol gas van het eerste tot het laatste nummer, maar soms kunnen ze het toch niet laten. De stem van Te Bos heeft zich prachtig aangepast aan het wat rustigere genre. John Cameron laat eens te meer horen prima uit de voeten te kunnen in beide stijlen, waarbij vooral de nuances in zowel de stevigere als de rustigere nummers opvallen. De band heeft aangekondigd te stoppen met optreden, maar hopelijk is dit niet hun laatste album.

De Rose City Band kabbelt op Sol y Sombra vrolijk verder waar ze gebleven waren. Heerlijke typische westcoast psychedelische country rock waarbij de zon altijd schijnt, ook al is het hier hartje winter.

Het laatste wapenfeit van Masters of Reality, de band van de godfather van de stonerrock Chris Goss, dateerde van 2009. Met The Archer keert hij verrassend terug. Een vertrouwd geluid. Dat geldt ook voor Luther Russell, die met Happiness for Beginners de top 10 van 2025 afsluit. Voorzien van zijn vertrouwde 12-snarige Rickenbacker levert die met onregelmatige tussenpozen telkens weer een prachtige plaat op waarop de muziek van Big Star en de stem van Elvis Costello mooi samengaan.

Rereleases

Bobby Charles – Bearsville Studio Sessions

Lee Morgan – The Cooker

Lee Morgan – The Procrastinator

 

 

Beste 5 Concerten

All Them Witches, TivoliVredenburg, Utrecht (14 oktober)

Neil Young & The Chrome Hearts, Stadspark, Groningen (1 juli)

Valerie June, Zonnehuis, Amsterdam (3 december)

Claw Boys Claw, Paradiso, Amsterdam (7 december)

Tramhaus, Patronaat, Haarlem (24 april)

 

 

 

Platenzaaksticker #439

 

Disco Boetiek
Roelandschap
Langestraat 58
Amersfoort
Tel. (0 33) 1 25 21

Op achterzijde hoes, Derek & The Dominoes, 2 LP, In Concert, RSO 2658106 (Nederland, 1973) 

Een typische jaren zeventig sticker, deze inzending van Hans Dinkelberg, die al een tijdje op de plank lag. Zwarte belettering, het merendeel in kapitaal, met uitzondering van de naam van de winkel, die vet en in onderkast is. En dat alles op een zilverkleurige achtergrond.

Waar andere zaken hun naam veranderende van Radio gevolgd door de eigennaam in Disco (Boetiek), doet Roelandschap het andersom. De winkel van Roelandschap bestaat nog steeds, maar veranderde aanvankelijk in Radio Roelandschap, om vervolgens als Roelandschap verder te gaan. Voor de hiphopliefhebbers onder ons zal de naam Roelandschap bekend in de oren klinken. Zoon Leendert timmert als Bizzey aardig aan de weg. In zijn bio wordt vaak vermeld dat hij de zoon is van de eigenaar van de Amersfoortse platenzaak Radio Roelandschap.

Aangezien Leendert geboren is in 1985 zal pa de platenzaak dus waarschijnlijk ergens in de jaren zeventig zijn begonnen. Toen Leendert geboren werd, begon pa langzaam maar zeker het vinyl in de winkel door cd's te vervangen.

Tegenwoordig moet je bij Roelandschap Audio Video Engineering zijn voor 'het ontwerpen en installeren van beeld-, geluid- en domoticasystemen in uw woning en/of op uw jacht', zo is op de website te lezen. Jammer dat er geen linkje is toegevoegd met de geschiedenis van de winkel. Geluidsdragers zijn er dus niet meer te vinden.

Platenzaaksticker #438

Veith's Muziekhandel
Musica
Roermond
Hamstraat 28 

Op label, The Honeycombs, 7", Have I The Right, Pye Records 7N 15664 (Nederland, 1964) 

Wederom een plaatje van een sticker, deze inzending van Jeroen Jongeneel. Centraal staat een rechtopstaande single met op de achtergrond een notenbalk. Er slingert ook nog iets omheen waarop nauwelijks oncijferbaar een tekst staat die lijkt op Welkom. 

Musica was de naam waaronder de muziekhandel van Veith bekend stond. De Winkel kwam al ter sprake bij platenzaaksticker 294 van Disco Limburg. Die nam de winkel in ergens in de tweede helft van de jaren tachtig over. Veith is een naam die vaker voorkomt in Roermond. Zo is er tegenwoordig nog Maison Veith, 'Het vertrouwde adres voor al uw tassen, lederwaren en reisartikelen'.

Veith is, zoals op de sticker staat, begonnen als muziekhandel waar muziekinstrumenten en bladmuziek verkocht werden. Platen maakten al in 1935 onderdeel uit van het assortiment, zo blijkt uit een advertentie in De Telegraaf van 12 december van dat jaar.

 

De advertentie is helaas niet helemaal scherp te krijgen, maar er wordt een aantal platenzaken in genoemd, die zo goed als allemaal inmiddels in het Platenplakkerblog een post hebben. Toch eens op marktplaats kijken of er nog wat afleveringen van het geïllustreerde tijdschrift De Klankplaat te vinden zijn. Een andere advertentie in het Limburgsch Dagblad van 19 mei 1983 vermeldt Veith als één van de plekken waar je een kaartje voor een concert van de Little River Band met in het voorprogramma Chris Rea in de Stadsschouwburg Heerlen kunt kopen. Behalve dit soort advertenties is er van Veith's Musica zo goed als niets te vinden. Dus we zullen het moeten doen met dat de winkel in ieder geval vanaf de eerste helft van de jaren dertig tot ergens in de tweede helft van de jaren tachtig van de vorige eeuw bestaan heeft. Er is dus in ieder geval een 50-jarig jubileum geweest.

Platenzaaksticker #437

Cado radio
Bruxelles - Tél. 13.28.30 (10 L.)
Membre de la Trentaine 

Op hoes, The Allisons, 7", Are You Sure, Fontana 267 139 TF (Nederland, 1961) 

Waarschijnlijk hoort de single oorspronkelijk niet in het hoesje, al maakt het qua jaartal niet veel uit. Het hoesje is gedrukt ter gelegenheid van het 60-jarig bestaan van de Gramophone, de platenspeler die uitsluitend te koop was in de gecertificeerde His Master's Voice-winkels. Die werd uitgevonden in 1899, zoals op het hoesje is te zien, en vierde in 1959 zijn 60ste verjaardag.

Op het hoesje heeft de vermoedelijke dader van de omwisseling haar naam achtergelaten: Marjolein Slotboom.

Een zoektocht op het internet levert al direct een blog met een andere sticker van de winkel op met daarop verschillende adressen.

 

22. Av. de la Toison d'Or
Bruxelles
Tél. 13.07.15    5 Lignes
Cado Radio
7. Place de Brouckère
20. Treurenberg
Membre de la Trentaine

Radio Cado had dus verschillende vestigingen in de Belgische hoofdstad. Deze sticker is van een eerdere datum dan die op het singlehoesje, vermoed ik. Op deze is namelijk sprake van 5 lijnen en op de bovenste staat bij het telefoonnummer de toevoeging 10 L. wat logischerwijs betekent dat er dan inmiddels 10 telefoonlijnen zijn waarop klanten de winkels kunnen bereiken.

Cado Radio opende in 1940 de eerste winkel op het Brouckèreplein. Van daaruit breidde de elektronicaketen gestaag uit binnen de Brusselse stadsgrenzen. Op diverse plaatsen wordt verwezen naar een afzonderlijke platenafdeling, in ieder geval op het Brouckèreplein. Onderstaande foto is van de winkel op het Brouckèreplein op de hoek met de Wolvengracht (Rue Fossé aux Loups).

Op een facebookpagina van een Brusselaar uit 1974 is een kleurenfoto van het hoekpand uit de jaren zeventig te vinden.

 

Elders is terug te vinden dat het filiaal aan de Avenue de la Toison d'Or er van 1953 tot ongeveer 1979 gezeten heeft. In de jaren zestig was Cado Radio de plek waar jongeren zich op woensdag en zaterdag verzamelden om de importplaten uit de Verenigde Staten te luisteren, zo is te lezen op een website over de jaren zestig en zeventig in Brussel. Mogelijk is de winkel in de jaren tachtig gestopt. Naar welke 'club van dertig' de toevoeging op beide stickers verwijst, heb ik vooralsnog niet kunnen achterhalen.

Platenzaaksticker #436

Muziekhandel
De Notenbalk 
Puttestraat 41
Putte - Stabroek
Tel. 664 51 41

Op voorzijde hoes, INXS, 7", Never Tear Us Apart, Mercury 870 488-7 (Europa, 1988) 

Een stuk dichter bij Nederland dan de vorige sticker, deze inzending van Hans Dinkelberg. De Notenbalk lag net aan de Vlaamse kant van de grensplaats Putte, vlak onder Bergen op Zoom. De winkel zat in een hoekpand van de Puttestraat en de Moretuslei. De aanduiding Muziekhandel in combinatie met de naam van de winkel, notenbalk, doet vermoeden dat er behalve platen ook bladmuziek en muziekinstrumenten verkocht werden.

Veel is er over de winkel niet terug te vinden op het internet. Wel staat er op discogs een single van de Melando's uit 1984 met daarop de vermelding dat geÏnteresseerden voor boekingen terecht kunnen bij Muziekhandel De Notenbalk in Putte. Het betreft een Vlaams trio, bestaande uit een toetsenist, accordeonist en zangeres. Mogelijk komen het keyboard en de accordeon ook uit De Notenbalk

Platenzaaksticker #435

Wayez-Disques
Le Specialiste du Disque
75 Rue Wayez Anderlecht
Tel. 22 73 45

Op achterzijde hoes, Marc Hamilton, 7", "Comme J'ai Toujours Envie D'aimer", Disques Carrere 6061.127 (Frankrijk, 1970) 

Zo'n mooie plakbandsticker kwam ik nog niet eerder tegen: goudkleurige belettering op een zwarte achtergrond, met aan beide zijkanten een gouden randje. Mooi detail is de single als puntje op de i van Disques. De vormgeving heeft wel iets weg van de klassieke platenzaaksticker, zoals laatstelijk sticker 433 van Muziekhuis Jalink in Oosterbeek.

Op de Facebookpagina Anderlechtensia staat nog een gele variant.

 

De afbeelding op de sticker van een viool of cello met strijkstok doet vermoeden dat de winkel aanvankelijk gespecialiseerd was in klassieke muziek of oorspronkelijk een muziekinstrumentenwinkel was. Dat laatste is echter in tegenspraak met de naam van de winkel.

De Rue Wayez is een vrij lange winkelstraat in de Brusselse deelgemeente Anderlecht. Wayez Disques zat ongeveer halverwege op de hoek met de Rue Dover. Momenteel zit er een kantoor waar je weddenschappen op sportgebied kunt afsluiten. 

Op de eerder genoemde facebookpagina Anderlechtensia wordt om meer informatie over de winkel gevraagd. Maar de antwoorden komen niet verder dan dat iemand zich herinnert er ooit een plaat te hebben gekocht. 

LP Top 10 1995

 

Zoals elk jaar rond deze tijd, vroeg René van Kaam van Platenblad de lezers weer om de beste 10 platen van 30 jaar geleden. Onderstaand mijn inzending. 64 lezers stuurden hun lijstje in en noemden in totaal 298 verschillende titels. 3 van mijn top 10 platen worden door niemand anders vermeld: The Oblivians, Cobraz en Band Of Susans. Voor de complete lijstjes moet je even naar de platenzaak of boekhandel die het Platenblad verkoopt.

 

 

 

1. Kyuss - … And The Circus Leaves Town

2. Son Volt – Trace

3. Emmylou Harris – Wrecking Ball

4. Neil Young – Mirror Ball

5. Garbage – Garbage

6. Teenage Fanclub – Grand Prix

7. The Oblivians – Soul Food

8. Cobraz – Sato Bar

9. Monster Magnet – Dopes To Infinity

10. Band Of Susans – Here Comes Success

 

De afgelopen maand alle albums uit 1995 uit de kast getrokken om ze weer eens te beluisteren. Het bleken er, net als die van 1994, 28 te zijn, waarvan het merendeel op cd. Slechts 7 albums zijn op vinyl en die heb ik allemaal later aangeschaft. Het waren dan ook de hoogtijdagen van de cd.

Uiteindelijk zaten er nog aardig wat verrassingen tussen, waardoor aanvankelijk zekere kandidaten voor de top 10 sneuvelden. Zo konden PJ Harvey’s To Bring You My Love, Steve Earle’s Train A Comin’, Arno’s À La Française en Wilco’s A.M. terug in de kast. Wat de Nederlandse bands betreft legden Bettie Serveert (Lamprey), Gotcha! (Four: It’ The Terra P-Funk From Beyond Space) en Hallo Venray (Merry-Go-Round) het af tegen Cobraz. De band rond Spasmodique-zanger Mark Ritsema en gitarist Willem Cramer maakte met voormalig T.C. Matic gitarist Jean-Marie Aerts achter de knopen en gedegen album. De gitaarpartijen doen regelmatig aan die van T.C. Matic denken. Gecombineerd met de gedreven zang van Ritsema en uitgebreide percussie levert het de beste plaat van eigen bodem op, op de voet gevolgd door Gotcha!

De nummer 1 stond al vrij snel vast: Kyuss. Hun vierde album overtreft de voorgaande, en ook die waren goed. Na zo’n hoogtepunt zit er niets anders op dan te stoppen. … And The Circus Leaves Town is bezwerend van de beginroffels van Hurricane tot de outro van Spaceship Landing. Het absolute hoogtepunt zit ongeveer halverwege: El Rodeo. Beginnend met een luchtig riedeltje op gitaar, voegt de rest zich er langzaam maar zeker bij om in een heerlijke lome groove te belanden die eindeloos door lijkt te gaan.

Son Volt was de grootste verrassing van 1995. Trace blijkt bij herbeluistering een prachtig sfeervol album, waarmee Jay Farrar oud-collega Jeff Tweedy en zijn Wilco ver achter zich laat. Waar het A.M. aan consistentie ontbreekt, vormen de nummers op Trace een eenheid. In Uncle Tupelo was ik altijd meer onder de indruk van de nummers van Tweedy, maar op deze eerste van Son Volt lijkt Farrar’s talent pas echt tot zijn recht te komen. Speciale vermelding verdient het laatste nummer: een schitterende cover van Ronnie Wood’s Mystifies Me.

Wrecking Ball is zo’n typische Daniel Lanoisplaat. Je herkent de hand van de producer/gitarist direct. In combinatie met de engelachtige stem van Emmylou Harris en een perfecte keuze van nummers levert dat een wonderschone plaat op. Diverse coryfeeën leveren een gastbijdrage, een wederdienst voor de gastvocalen die Harris zo vaak leverde.

De schrijver van Wrecking Ball levert zelf met Mirrorball weer een lekkere hakplaat af. Na Sleeps With Angels als een moment van bezinning, gaat Neil Young, voor de gelegenheid begeleid door Pearl Jam, op zijn geheel eigen, herkenbare wijze lekker los. Niet echt verrassend, maar ik blijf een liefhebber. Het prijsnummer van de plaat, Throw Your Hatred Down, is nog steeds actueel, getuige de uitvoering die hij in juli in het Stadspark in Groningen gaf.

Het debuutalbum van Garbage bevat de ene pakkende song na de andere. Opener Supervixen hakt er direct stevig in om daarna gas terug te nemen, maar niet voor lang. Only Happy When It Rains bevat alles wat een hit behoort te hebben: poppy met een rauw randje en een pakkende tekst. Teenage Fanclub levert met Grand Prix een logische opvolger van Thirteen af, zij het op het eerste gehoor wat rustiger. Maar schijn bedriegt. Op opener About You hoor je direct het herkenbare geluid. Gitaarlijnen die aan Big Star doen denken en meerstemmige samenzang maken ook van Grand Prix weer een prachtige plaat.

The Oblivians uit Memphis klinken op hun debuut als een kruising tussen The Cramps en Jon Spencer’s Blues Explosion. Een heerlijk bak herrie met een zanger en gitaren die regelmatig ontsporen! Monster Magnet laat op Dopes To Infinity horen dat Space Rock nog lang niet uit de mode is. Een waardige opvolger van Superjudge, maar het mooiste ligt nog in het verschiet. De titel van nummer 10 doet anders vermoeden, maar ook het laatste album dat Band Of Susans zorgt niet voor een doorbraak. Wel een afsluiting in stijl. De drie gitaristen spelen de ene keer naadloos in elkaar overlopende ellenlange solo’s dan weer door elkaar meanderende gitaarlijnen. Het roept herinneringen op aan het betere werk van Sonic Youth: lekkere noise rock. Van de drie Susans waarmee de band in 1986 begon is inmiddels alleen Susan Stenger nog over.

Beste single uit 1995 is zonder concurrentie One Good Reason van Slide. Een buiten-categorie rocker van 2.26 minuut, die zo op repeat kan. De single op Electrolux is het enige wapenfeit van dit project van Theo de Jong van The Serenes. Met de B-kant If She Says kun je na 5 x de A-kant achter elkaar weer wat bijkomen.