woensdag 29 januari 2020

Platenzaakstickers #363

Speciaalzaak in gramm. platen en musce
Disco Ibo
Bos en Lommerweg 249
Amsterdam
Tel. 82.12.05
Gramm. platen worden niet geruild tenzij verzegeld

Op achterzijde hoes, Donizetti, LP, Lucia di Lammermoor: hoogtepunten, Decca 6557 504 (Nederland, 1965)


Ibo's Disco
Bos en Lommerweg 249
Amsterdam
Tel. 020-821205
Speciaalzaak in grammofoonplaten en musicassettes

Op achterzijde hoes, Berdien Stenberg, LP, Rondo Russo, Philips 814 220-1 (Nederland, 1983)

Behalve de naam van de winkel lijkt er weinig veranderd in twintig jaar aan de Bos en Lommerweg 249. De verandering van de vormgeving van de stickers wijst op een overgang van frivoliteit naar zakelijkheid. Is de eerste, die Evert Nijkamp me stuurde, nog een soort art-decolijstje met een lekkere fel oranjegele achtergrond, de tweede is een typische jaren zeventig/tachtig sticker met zwarte belettering op een zilverkleurige achtergrond (moeilijk te fotograferen zoals je ziet), zonder randje of welke vorm van franje dan ook. Opvallend is de naamsverandering van Disco Ibo naar Ibo's Disco. Wat zou daar achter gezeten hebben? De tijdgeest? In de jaren zestig begonnen veel platenzaken met het woord disco gevolgd door de achternaam van de eigenaar, twintig jaar later is de naam van de eigenaar blijkbaar belangrijker dan het assortiment van de winkel.

Eigenaar van de winkel was radiopresentator, cabaretier en cabarethistoricus Wim Ibo. Het was in die tijd niet ongebruikelijk dat artiesten een platenzaak dreven. In dit blog komen onder andere George Baker, Willie Alberti en Jan Boezeroen voor. Gezien de platen waar de stickers van de winkel van Wim Ibo op staan, is het de vraag of je er ook terecht kon voor de nieuwste single van The Outsiders, Q65 of andere beatbands in de beginjaren van de winkel of de stevigere rockmuziek in de jaren tachtig. Op Het geheugen van West staat een oproep voor meer informatie over de winkel, vooralsnog zonder reacties. Dus wie meer weet kan het sowieso hier kwijt, maar een kopietje op de website van Het geheugen zal de vragensteller, die inmiddels al meer dan vier jaar op een reactie wacht, ook goed doen.

Mijn inschatting is dat de winkel ergens in de jaren tachtig gestopt is. Ibo werd in 1983 65 jaar, dus wellicht was de LP van Berdien Stenberg een van de laatste platen die hij verkocht.

vrijdag 3 januari 2020

Platenzaakstickers #362





C. v.d. Broek
Radio - Televisie - Electro
Hemelrijken 108
Eindhoven
Tel. 3089

Op label, Mieke Telkamp, 10" Shellac, Potpourri No. 1, Philips P 17316 H (Nederland, 1953)

Een mooie, oude sticker, deze inzending van Pierre Gouweloos. Jammer dat de ronding van de sticker net niet overeenkomt met de ronding van het label, al lijkt hij er speciaal voor gemaakt.

Chr. van den Broek begon zijn elektronicawinkel voor de tweede wereldoorlog in Woensel, het noordelijke deel van Eindhoven. In de begintijd verkocht hij uitsluitend radiotoestellen maar daar kwamen later televisie en elektronica bij. En wie platenspelers verkocht, had altijd wel vinyl of, voor dat op de markt kwam, bakelieten platen in zijn assortiment. Zo ook Chr. van den Broek.

Het pand van de winkel werd in 1923 gebouwd en in 1934 was Van den Broek er al gevestigd zo is te lezen op internet. Hij bestond in ieder geval nog in 1966, getuige onderstaande foto van op de website Geschiedenis van Eindhoven. Zoon Piet begon in 1954 zijn eigen winkel op de winkelstrip Boulevard Zuid aan de Heezerweg. Het is niet te achterhalen of een van de andere kinderen de winkel van pa heeft overgenomen.



Het winkelpand van C. van den Broek aan Hemelrijken 108 in 1966. Foto: A. Scheepers

dinsdag 24 december 2019

LP top 10 1989






Elk eind van het jaar vraagt René van Kaam de lezers van Platenblad om hun top 10 albums van 30 jaar geleden. Hieronder mijn lijstje van 1989.



      

1. Neil Young & The Restless – Eldorado
2. The Cult – Sonic Temple
3. Bashung  - Novice
4. The Stone Roses – The Stone Roses
5. Drivin’ n’ Cryin’ – Mystery Road
6. Lou Reed – New York
7. Bob Dylan – Oh Mercy
8. The Replacements – Don’t Tell a Soul
9. The Jesus & Mary Chain – Automatic
10. Green On Reed – This Time Around




1989 was het jaar dat veel oudjes weer eens een prachtplaat afleverden. Ze hebben de top 10 niet allemaal gehaald. Zo maakte David Crosby 20 jaar na zijn solodebuut zijn comback met Oh Yes I Can, een antwoord op de titel van zijn eerste plaat, If I Could Only Remember My Name. Niet alle nummers zijn even sterk, maar Tracks In The Dust is een pareltje. Niko Bolas zorgde voor de productie net als op het genadeloze Eldorado van oud-compaan Neil Young. Die laat met Eldorado horen weer helemaal bij de tijd te zijn en beult Old Black af, als nooit tevoren. De plaat verschijnt alleen in Australië en Japan en wordt later dat jaar opgevolgd door Freedom. 3 nummers van Eldorado zijn daar op terug te vinden, maar het prijsnummer van Eldorado, Cocaine Eyes, ontbreekt Freedom bevat ook de nodige rustpunten in tegenstelling tot Eldorado die van begin tot eind de grenzen van de decibelmeter opzoekt. En aangezien ik mezelf de beperking heb opgelegd dat er maar een plaat van een artiest in de top 10 mag, is dat Eldorado geworden.

The Cult levert met Sonic Temple de ideale hardrock LP af. Het beste uit het genre wordt gecombineerd. Daar steekt het debuut van Skid Row toch maar magertjes tegen af, al  kan We Are The Youth Gone Wild de concurrentie enigszins aan. Alain Bashung loopt al jaren mee en heeft in Frankrijk een grote achterban. Dat wil buiten de grenzen niet echt lukken. Op Novice wordt hij geassisteerd door gitaristen Jean-Marie Aerts, Blixa Bargeld en Phil Manzanera. Het levert een prachtige sfeervolle plaat op. Het debuut van The Stone Roses bevat bijna uitsluitend aanstekelijke dansnummers en schaart zich daarmee ook in de top 10. 

Veel bands keren de afgelopen jaren terug in mijn lijstjes van 30 jaar geleden. Een van die bands is Drivin’ n’ Cryin’, de band rond zanger/gitarist Kevn Kinney. Mystery Road is vooralsnog de beste plaat die ze maken, de stijlen lopen uiteen van gemoedelijke country tot knetterharde rock. Kinney weet het toch tot een prachtig, herkenbaar, geheel te maken. Ook Lou Reed en Bob Dylan leveren in 1989 weer eens platen af die de moeite waard zijn en tijdloos blijken. Daniel Lanois is als producer, hoe kan het anders, duidelijk aanwezig op Oh Mercy. De teksten van Dylan blijken aan actualiteit nauwelijks ingebonden te hebben. Ook Lou Reed laat met New York horen dat hij nog lang niet afgeschreven is. Sommige nummers zijn voorgedragen gedichten met een hoog Beat Generationgehalte, op andere gaat de volumeknop richting 10, scheuren de gitaren en zingt Reed ongekend fel zijn boodschap de wereld in.

De opvolger van Please To Meet Me van The Replacements trekt de lijn door, al haalt hij het net niet bij zijn voorganger. Weinig verrassend, maar o zo heerlijke gitaarmuziek. Dat geldt ook voor Automatic van The Jesus & Mary Chain. Oud-drummer Bobby Gillespie timmert intussen met Primal Scream verder aan de weg, maar heeft de juiste toon nog niet gevonden. De gelijknamige LP zwabbert een beetje tussen verschillende genres. Met name de wat stevigere rocknummers kunnen me bekoren, en ook het wat ingetogenere You Are Just Dead Skin To Me is prachtig. Als afsluiter het duo Dan Stuart en Chuck Prophet, die met This Time Around weer een typisch Green On Red plaat maken. Het debuut van Nirvana, Bleach, mag er ook wezen, maar valt net buiten de top 10, net als Buzz Factory van The Screaming Trees. Die moeten hun beste platen nog maken en zullen de komende jaren de top 10 wel halen.


dinsdag 26 november 2019

Platenzaakstickers #361





Firma Heuzen
Radio - T.V. - Grammofoonplaten
W. v.d. Veldenweg 29
Leimuiden
Telefoon 01721-8126

N.B. Eenmaal de zaak verlaten worden platen niet meer geruild

Op achterzijde hoes, Various Artists, LP, Rak Rocks, RAK 5C 062-95525 (Nederland, 1973)

In 1897 begon Arnold Heuzen een rijwielhandel aan de Willem van der Veldenweg 29. In 1973 is er van die rijwielen niets meer terug te vinden in de winkel van Heuzen. Dat er platen verkocht worden is echter geen toeval, aangezien de eerste platenspelers en bijbehorende geluidsdragers in fietsenwinkels aan de man en vrouw werden gebracht.

Heuzen maakte geleidelijk de overstap van fietsen naar elektrische apparatuur, waaronder naast huishoudelijke apparaten ook radio's en televisietoestellen. In 1973 heropende de winkel na een grootse verbouwing feestelijk. Burgemeester Breen ontsloot de toegangsdeur, zo is te lezen in een artikel in de Nieuwe Leidsche Courant van 7 november in dat jaar. Op de begane grond was ruimte voor de diverse elektronica en in de kelder was een heuse discobar, met niet alleen klassieke en populaire muziek, maar ook cabaret, zo is in hetzelfde artikel te lezen. Inmiddels werd het bedrijf gerund door de kleinzoon van Arnold Heuzen.

Opvallend aan deze verder onopvallende sticker, die Jeroen van de Beek me toestuurde, is de toevoeging onderaan de sticker: Eenmaal de zaak verlaten worden platen niet meer geruild. Waar in dit blog wel vaker gewag wordt gemaakt dat platen niet geruild kunnen worden al dan niet na het verbreken van een zegelsticker, is bij Heuzen de deur die Burgemeester Breen feestelijk opende de strenge scheidslijn. Je bedenken over je aankoop kon je dus alleen in de winkel. Gelukkig bood de kersverse discobar de mogelijkheid om de plaat eerst te beluisteren.

Helaas is niet terug te vinden hoelang de winkel nog bestaan heeft na de verbouwing. In het telefoonboek zijn bij Leimuiden nog wel enkel Heuzens terug te vinden, maar niet meer aan de Willem van der Veldenweg. Het ligt voor de hand dat de winkel in de jaren tachtig de deuren heeft gesloten met de opkomst van de elektronicaketens of is overgenomen en als filiaal nog een tijdje is verder gegaan. Het honderdjarig bestaan is dan waarschijnlijk ook niet gehaald.

woensdag 13 november 2019

Platenzaakstickers #360

Satis Faction
Record shop
Heerlen

Op achterzijde hoes, Savage, LP, Loose 'n Lethal, Ebony Records EBON 12 (Verenigd Koninkrijk, 1983)

Alhoewel op de sticker de naam duidelijk uit twee woorden bestaat, circuleert hij op het internet aan elkaar geschreven. De naam kan niet anders dan een verwijzing naar het nummer van de Rolling Stones zijn, al zal de naam ook betrekking hebben op het feit dat menige klant de winkel met voldoening over een nieuwe aankoop verliet. 

Een van die klanten was Theo Ploeg, die me de sticker stuurde en ter gelegenheid van Record Store Day 2012 een bijdrage leverde aan de serie 'De platenzaak die mijn leven veranderde' over ... Satisfaction. Die van mij was De Waterput in Bergen op Zoom, waar helaas (nog) geen sticker van terug is gevonden.

De zaak dateert uit de jaren zestig en was aanvankelijk gevestigd aan de Geleenstraat. De toenmalige eigenaar had ook een platenzaak in het over de grens gelegen Aken. Later verhuisde de winkel naar de Saroleastraat om op Oranje Nassaustraat 29 haar voorlopige eindbestemming te vinden. 

Rob Eijsvogels begon in 1971 als medewerker van Amsterdam Recordshop, de winkel in Aken. Een half jaar later stapte hij over naar de winkel in Heerlen. De winkel begon als Satisfaction, maar werd later onderdeel van de Elpee-keten, nu teruggebracht tot de winkel van Jan en Jan in Groningen. Na een paar jaar veranderde de naam weer terug in Satisfaction en naam Eijsvogels de winkel over. Toen Eijsvogels in 2017 overleed, nam medewerker Ruud Kikstra het stokje over. Hij is tot de dag van vandaag de eigenaar. Op het blog De Afgrond is een interview met hem terug te lezen. Harry Prenger wijdt op zijn blog een bijdrage aan de winkel en zijn tijd als hulpje daar, naar aanleiding van het overlijden van Eijsvogels.

Het filiaal van Elpee aan de Geleenstraat (bron: Harry Prenger)

Net als veel andere platenzaken kreeg Satisfaction het in de jaren negentig zwaar. Vinyl was inmiddels uit het assortiment verdwenen en vervangen door cd's en dvd's. Maar de laatste jaren is ook in Satisfaction het vinylaanbod weer sterk toegenomen. De winkel is ook op internet terug te vinden, maar de site doet vermoeden dat internet niet echt een rol speelt in de verkoopcijfers.

Satisfaction Records aan de Oranje Nassaustraat


dinsdag 29 oktober 2019

Platenzaakstickers #359

Gramofoonplaten
Afspeelapparatuur
Disco Zuid
Zuiderparklaan 498
Den Haag
Tel. 32 44 39

Op achterzijde hoes, Various Artists, LP, West Side Story, CBS 62058 (Nederland, 1961)

Een licht gehavend exemplaar, deze inzending van El Peet. Nadere inspectie leert dat een deel van het afscheurbare deel met de bestelgegevens van de plaat op de hoes is blijven plakken. Normaliter zou dat netjes los moeten scheuren en niets op de hoes achter moeten laten, maar de plakker bij Disco Zuid heeft waarschijnlijk iets te enthousiast gelikt.

De vormgeving is karig: één lettertype, afwisselend in kapitaal, vet en onderkast. Geen enkele versiering in de vorm van een muzieknoot of pickuparm. Gezien de volgorde van aankondiging lijken we hier te maken te hebben met een winkel die zich specialiseerde in lp's en singles en daarnaast ook draaitafels, versterkers en boxen verkocht. Dus precies andersom dan de meeste zaken die Radio in de naam hebben.

De winkel is vanzelfsprekend terug te vinden in het overzicht van Haagse platenzaken van mijn naamgenoot. Ten tijde van deze sticker was de eigenaar E. Peers, zo is daar te lezen. Ergens in de jaren zestig deed die de winkel over aan Wim Schöder. Die breidde aanvankelijk uit met een filiaal onder dezelfde naam in de J. van der Heijdenstraat op nummer 157 en in de jaren zeventig voegde hij daar nog een filiaal in de Dierenselaan op nummer 36 aan toe. Opvallend is dat de winkels in omgekeerde volgorde het loodje legden. Eerst verdween de oervestiging van Disco Zuid aan de Zuiderparklaan in de jaren tachtig. Het decennium daarop sloot de vestiging aan de J. van der Heijdenstraat en rond het millennium hield ook het filiaal aan de Dierenselaan op te bestaan. Dat betekent in ieder geval dat er ook nog stickers met de andere twee filialen er op moeten bestaan.

Behalve in Den Haag had Disco Zuid ook nog een tijdje een filiaal in 's-Gravensande zo liet Edgar Kruize me via Twitter weten. Dus kom maar op met die filiaalstickers!



zaterdag 12 oktober 2019

Platenzaakstickers #358

De Platenkelder
Meent 22-30
Telefoon 121363
Rotterdam

Op achterzijde hoes, Van Wood Quartet, 7" EP, Van Wood Quartet N1, Fonit EP. 4040 (Italië, 1955)

Een oudje, deze inzending van Fons Moers (wiens vinger nog net zichtbaar is op de foto). Dat blijkt niet alleen uit de plaat waar de sticker op zit, maar ook uit de vormgeving van de sticker. Een prachtige cursieve letter voor de naam van de winkel en een schreefloze in kapitalen voor de adres- en telefoongegevens. Dit alles in het zwart op een witte ondergrond.

Het is niet de eerste platenkelder op dit blog, Keizer in IJmuiden ging hem voor, en daar was het bovendien 'gezellig'.

De platenkelder is de ondergrondse voorganger van Oudshoorn, het platencentrum van Rotterdam. En ook tegenwoordig is er nog steeds een platenzaak te vinden: Songs for Sale. Opvallend is dat het aan de adresgegevens te zien een doorlopende kelder van nummer 22 t/m 30 is. Oudshoorn blijkt bovendien ook de eigenaar van de platenkelder, zo valt op te maken uit een advertentie in het Zeeuwse Eilanden-nieuws van 24 november 1956.


Met deze advertentie lijkt ook het mysterie van de 'telediscoservice' die Oudshoorn aanbiedt opgelost. 'Bel 11.64.40 en hoor uw disco-favoriet! Luister per telefoon naar de nieuwste hits van de platenkelder' staat er in de advertentie. Vooralsnog is dit de enige winkel in dit blog waarbij sprake is van een dergelijke dienst. Een voorloper van Spotify!

Getuige de plaat waar de sticker van Oudshoorn op zit, is de platenkelder uiterlijk in 1960 bovengronds gekomen.