woensdag 4 juli 2018

Platenzaakstickers #325

Voor uw grammofoonplaten naar
P.A. Verkerk
B. de Bruïnelaan 56
Tel. 8347 & 8348
Zwijndrecht
Philips - Garrard wisselaars en grammofoons

Op label, Freddy, 7", La Paloma, Polydor 24 581 (Duitsland, 1961)

De eerste sticker uit Zwijndrecht, deze inzending van Hans Dinkelberg. De bekende sticker met kartelrand en zonder verder opsmuk, behalve dan de informatie dat Verkerk ook wisselaars en grammofoons verkocht. We hebben hier dus weer van doen met een audio-apparatuurwinkel die ook geluidsdragers verkocht.

De B. in het adres refereert niet aan een voorletter van De Bruïne (ja, inderdaad het trema hoort er op!) maar staat in dit geval voor Burgemeester. De winkel van Piet Verkerk bestaat nog steeds, zij het nu als elektrotechnisch bedrijf. Piet begon in 1923 bij zijn moeder in de huiskamer aan de Ringdijk 69 te Zwijndrecht een reparatie-inrichting voor rijwielen. Zo is te lezen op de website van de Verkerkloop. In 1926 verhuist hij naar een winkelpand op de Ringdijk 123 en voegt elektrische artikelen aan zijn assortiment toe. Daarnaast is het bedrijf ook actief als elektrisch installateur. Begin jaren dertig wordt het hoekpand op de Burgemeester de Bruïnelaan betrokken.

De heer en mevrouw Verkerk in de winkel aan de Burgemeester de Bruïnelaan

Uit de geschiedenis blijkt dat dat op een gegeven moment de hoofdactiviteit van het bedrijf wordt. Het installatiebedrijf is dan zo groot dat het op een apart adres wordt voortgezet. Daarnaast blijft de winkel voor platen en afspeelapparatuur bestaan en komt er zelfs een aantal filialen bij. De Verkerkloop werd in het leven geroepen bij het 50-jarig bestaan van het bedrijf.

De eigenaar en oprichter van het bedrijf overleed in 1961 (het jaar van de sticker), maar het bedrijf werd voortgezet en bestaat nog steeds. Het winkelgedeelte wordt in 1976 afgestoten en de winkels overgenomen. Maar het lijkt me sterk dat die vandaag de dag nog steeds bestaan.

woensdag 13 juni 2018

Platenzaakstickers #324

PVBA Hit-parade
Offerandestraat
Antwerpen
Tel. 32.24.85

Op voorzijde hoes, Santa Esmeralda, LP, Don't Let Me Be Misunderstood, Philips 9120 236 (Nederland, 1977)

Versieringen te over op deze inzending van Pierre Gouweloos. De naam van de winkel is gedrukt op een notenbalk met G-sleutel en om duidelijk te maken dat er platen verkocht werden is er ook nog een afbeelding van een plaat toegevoegd. Verder de gebruikelijk adresgegevens, al ontbreekt er een huisnummer. Daarnaast is de afkorting PVBA opvallend. Aanvankelijk dacht ik dat de P voor platen, met een eventuele toevoeging stond, maar daar heeft het niets mee te maken. Het betreft een Publieke Vennootschap met Beperkte Aansprakelijkheid. Voor degenen die hier meer over willen weten, klik op deze link.

Getuige de naam van de winkel, moest je hier niet zijn voor een lp of single van een artiest uit het alternatieve circuit. De plaat waar de sticker op zit, is hier voorlopig het bewijs van, al kan het tegendeel nog aangetoond worden. Santa Esmeralda bestormde in 1977 de internationale hitlijsten met de titeltrack van deze plaat. Die kon dus niet ontbreken in het assortiment van Hit-parade in Antwerpen-Noord. Aangezien er op het internet niets over deze winkel te vinden is, mag je er van uit gaan dat ie niet lang bestaan heeft. Wellicht dat de hits ook elders te krijgen waren.

Ik vraag me af hoe groot het assortiment van de winkel was. Zouden de platen als ze geen hit meer waren, uit de bakken gehaald of met korting verkocht worden? Het doet denken aan de sigarenboer op de hoek, de witgoed- of audiowinkel die ook de top 40 verkocht, waarbij twee bakken singles volstonden, eventueel aangevuld met een bakje tips voor de komende weken. Al nam Hit-parade ook de LP top 30 of meer in het assortiment op.

zaterdag 9 juni 2018

Platenzaakstickers #323





Het Platenhuis
Rikie Bult
Steenstraat 8
Telefoon 2008
Oldenzaal

Op label, The Beverley Sisters, 7", Little Drummer Boy, Decca FM 235 136 (Nederland, 1959)

Onlangs ontving ik weer een pakket platenzaakstickers van hofleverancier Stan Rijven, waaronder deze. Een platenhuis is geen onbekende in dit blog, ook Oldenzaal bleek er een te hebben. En met een mooie sticker. Zilveren belettering op een zwarte achtergrond en niet zomaar op een rechthoek, nee op een embleemachtige vorm, de krullen lopen zelfs in de sticker door.

De naam platenhuis duidt al aan dat we hier met een van de vroege platenspeciaalzaken te maken hebben. Een advertentie in Twènterlaand en -leu en -spraoke van 1957 maakt duidelijk dat er bij Bult nog meer te halen was.





De gramofoonplaten staan dan wel vooraan, maar ook voor koffergramofoons, bandrecorders en salonkasten kon men bij Bult terecht. Je mag aannemen dat het salonkasten met audio-inhoud betrof, anders wordt het wel een erg ruim assortiment. Gezien wat er over de winkel op internet te achterhalen is, lijkt het er op dat het Oldenzaalse platenhuis geen lang leven beschoren was. Wat advertenties uit de jaren vijftig en dan houdt het wel op.

woensdag 6 juni 2018

Vinyl is here to stay!




Vijf jaar geleden verscheen ter gelegenheid van het 15-jarig jubileum van platenperserij Record Industry in Haarlem Passion for vinyl: a tribute to all who dig the groove (zie bespreking in Platenblad 201). Bij het 20-jarig bestaan ziet de toekomst er zonnig uit. Inmiddels is de opmars van vinyl doorgegaan en is er niet langer sprake van een tijdelijke opleving, zo is in het voorwoord van Passion for vinyl part II: an ode to analog te lezen. Het is zelfs de vraag of de vinylmarkt gezien de beperkte capaciteit van de wereldwijd aanwezige persen nog door kan groeien. Het is nu al vaak dringen bij de platenperserijen.

Robert Haagsma werd wederom op pad gestuurd, vaak vergezeld van Tim Knol, die verantwoordelijk is voor de prachtige begeleidende foto’s. Beiden zijn zelf besmet met het vinylvirus, dus zijn bekend met de afwijking van de geïnterviewden. De passie voor vinyl blijkt, en dat zal de lezer van Platenblad niet vreemd voorkomen, verschillende vormen aan te kunnen nemen. Haagsma blijkt van vele verzamelmarkten thuis, waardoor zo goed als het gehele muziekveld gedekt wordt. Het boek levert, net als het eerste deel weer een aantal smeuïge verhalen op van platenverzamelaars, artiesten, mensen uit de muziekindustrie, platenzaakeigenaren, dj’s en andere mensen met een passie voor vinyl. Daarbij nemen de Nederlandse verzamelaars maar een beperkte ruimte in het boek in en is dus ook over de landsgrenzen heen gekeken. Ook dit tweede deel gaat toepasselijk vergezeld van een 7” in het omslag, dit maal met twee nummers uit de catalogus van Norton Records (Hasil Adkins en Bloodshot Bill) en een van dj Ellen Alien.

Het is regelmatig jaloersmakend, waar de heren Haagsma en Knol allemaal terecht komen op hun tochten langs vinylliefhebbers. Hoogtepunt is wat mij betreft de broer van Rory Gallagher, Dónal. Hij beheert de nalatenschap van zijn in 1995 overleden broer, van wie hij ook 25 jaar de manager was. De broers woonden vroeger samen en Dónal kan dus alles vertellen over de muziekvoorkeuren en de omgang met vinyl van zijn broer. Rory bleek nogal slordig met zijn platen om te gaan. Er zat schijnbaar geen enkel systeem in zijn collectie en hij stopte gedraaide platen vaak in de verkeerde hoes. Dónal dacht zijn broer een plezier te doen door alles tijdens diens afwezigheid te ordenen en in de juiste hoes te stoppen. Maar daar bleek hij zijn broer geen plezier mee te doen, die was laaiend: hij kon niets meer terug vinden. 

De collectie is nog steeds compleet en bevat naast reguliere lp’s ook veel testpersingen van Gallaghers eigen werk. Hij was een bijzonder kritische luisteraar, die precies wist wat voor geluid hij wilde. Menige testpersing werd dan ook na grondige beluistering afgekeurd. Robert Haagsma sprak met Dónal af op diens kantoor in Londen, waar de hele collectie is ondergebracht. Na aankomst verdween Dónal om Haagsma op zijn gemak de collectie te laten doornemen. Hij ging even een broodje halen, zo vertelde Haagsma mij tijdens de presentatie, en liet hem alleen in het kantoor acher. Bij terugkomst wees Haagsma hem erop dat dat in dit geval wel te vertrouwen was, maar dat dat niet voor iedere bezoeker gold. Er stond teveel waardevols en zeldzaams, met name de testpersingen, tussen en zou een andere bezoeker wel eens in de verleiding kunnen brengen er een paar aan de collectie te onttrekken. Daar had Dónal helemaal niet bij stilgestaan. De bedoeling is dat de gehele collectie en andere memorabilia van Rory naar zijn geboorteplaats Cork verhuizen om daar voor het publiek toegankelijk gemaakt te worden.

Dat niet ieders passie voor vinyl alleen in het verzamelen ligt, blijkt onder meer uit de interviews met dj Ellen Alien en Record Industry medewerkster Anouk Rijnders. Voor Ellen Alien bestaat de passie ook voor een groot deel uit het delen van muziek met anderen en dat zat er al jong in. In haar jeugd zette ze de speakers in het raam om de buurt te laten genieten van haar singles en tegenwoordig doet ze dat op festivals. Voor Anouk Rijnders ligt de passie niet zozeer in het verzamelen als wel in het vinyl zelf en alle aspecten daarvan. En die passie beleeft ze elke dag op haar werk bij Record Industry.

Steven Van Zandt was vroeger een fanatiek verzamelaar van vinyl en draaide zijn singles echt stuk. Inmiddels is een groot deel van zijn collectie verdwenen, hij gaf platen weg en hij vermoedt dat er ergens nog wat opgeslagen moet zijn, maar waar? Voor hem ligt de passie voor vinyl momenteel meer in het respect voor de artiest. Op een hoes staat vaak de band afgebeeld en zijn de credits vermeld. Dat maakt duidelijk dat het een product van mensen is. Bovendien houdt de artiest er meer aan over dan aan downloaden of streamen. Hij zweert bij analoog opnemen, wat tot een veel beter geluid leidt dan digitaal. De kwaliteit van wat er tegenwoordig gestreamd wordt is volgens hem erbarmelijk. Vinyl is de redding van de muziekindustrie.

Net als in de vorige editie wordt er bij elk interview een aantal platen uitgelicht en van toegevoegde informatie voorzien. En net als Robert Haagsma, die zelf na elk interview weer een paar titels had die hij nog eens moest beluisteren of aanschaffen, zal elke lezer aan lezing van dit prachtig vormgegeven boek weer een uitbreiding van zijn eigen verzameling over houden. Ik kan me nu al verheugen op een extra dik Passion for vinyl deel III bij het 25-jarig bestaan van Record Industry. Dat ze dat jubileum gaan halen, is zo goed als zeker.


Robert Haagsma – Passion for vinyl: an ode to analog
Geïllustreerd, 251 pagina’s
Haarlem: Record Industry, 2018. Prijs: 32,50 euro

Verschenen in: Platenblad, nr. 236, 2 juni t/m 20 juli 2018

zaterdag 2 juni 2018

Platenzaakstickers #322

Cartaz
Discos e Fitas
Av. Paulista. 2073 - Lj 110-A
São Paulo

Op label, Chico Buarque, LP, Meus Caros, Philips 6349 189 (Brazilië, 1976)

De eerste sticker van een winkel in Brazilië, deze inzending van Hans Dinkelberg. Net als platenlabels schijnen ook stickers globaal uniform te zijn. Zwarte letters op een gouden achtergrond is dan wel net andersom als de meeste stickers, maar je moet ook wat doen om op te vallen. Een randje ontbreekt eveneens op deze rechthoekige sticker.

Cartaz verkocht platen en videocassettes, zoals uit het onderschrift bij de winkelnaam duidelijk wordt, geen onbekende combinatie op dit blog. De naam van de winkel betekent poster, het kan dus ook zijn dat die ook tot het assortiment van de winkel behoorden. In dat geval zullen vinyl en video's op de tweede plaats komen, gezien de lettergrootte.

Momenteel is er nog een gelijknamige winkel in São Paulo, zij het dat die behalve Cartaz en Discos ook nog Musicais in de naam heeft en op een ander adres is gevestigd. Ook hier geeft de naam weer wat er verkocht wordt, dus dat kans dat het inderdaad dezelfde winkel is, lijkt me vrij klein.

woensdag 23 mei 2018

Platenzaakstickers #321

Voor uw gramofoonplaten
De Radiodokter
Begijnenstraat 25
Beverwijk
Telefoon 3288 Postrekening 338814
Gramofoonplaten worden niet geruild

Op hoes, Charlie Parker Quintet, 10" (Shellac), Bird of Paradise, Blue Star 183 (Frankrijk, 1949?)

Muziekhandel
Begijnenstraat 25
Beverwijk
Telefoon 3288

Op label, Doris Day with Paul Weston and his Orchestra, 10" (Shellac), Nobody's Sweetheart, Columbia DCH 209 (Nederland, 1952?)

Twee tegenstrijdige platenzaakstickers op hetzelfde adres in Beverwijk en ongeveer uit dezelfde periode. Beide aangereikt door Bjorn Graafland van Concerto. De eerste sticker verwijst overduidelijk naar een radiowinkel met reparatieafdeling die ook platen verkocht. De tweede suggereert een muziekwinkel waar instrumenten en bladmuziek verkocht werden en ook platen. Dat laatste is de overeenkomst tussen beide, maar anders waren ze hier natuurlijk ook niet beland.

Internet levert grofweg twee hits op: Radiodokter Beheer, een financiële holding aan de Begijnenstraat 22 en RD Audio Video aan de Alkmaarseweg 18. De laatste blijkt de opvolger van electronicawinkel Radio Dokter, vandaar de RD in de naam. En laat nou die electronicawinkel ook terug te vinden zijn op Begijnenstraat 22. Dat duidt er op dat de onderste sticker de oudste is en dat de naamloze muziekhandel de instrumenten de deur uit heeft gedaan en er huishoudelijke en geluids- en beeldapparatuur voor in de plaats heeft genomen.

Een advertentie in de IJmuider Courant van 3 september 1955 wijst ook in die richting. De Radio Dokter bestond nog in 1955, van een muziekhandel is in de gehele advertentie geen sprake.


En zo streng als de Radiodokter voor zijn platenkopers was (ruilen was niet aan de orde) zo toeschietelijk was hij voor de televisiekopers (betalingsoverleg mogelijk staat onderaan te lezen). De pagina uit de IJmuider Courant maakt bovendien duidelijk dat er nogal wat concurrentie was in Beverwijk en omgeving.

De verhuizing naar de overkant van de Begijnenstraat naar nummer 22 wordt geboekstaafd door een asbak in de collectie van Museum Kennemerland. In het bijschrift wordt dit adres vermeld samen met het jaartal 1960.


Een cadeautje voor de televisiekopers die in een keer konden betalen?

De missing link tussen de muziekhandel en de Radio Dokter is een advertentie in de IJmuider Courant van 30 oktober 1953.


Niet alleen is onderaan in kleine letters te lezen 'Tevens eerste Beverwijkse muziekhandel', ook is de naam van de eigenaar tussen haakjes achter de naam van de winkel afgedrukt: J. Molenaar. Dat doet een lichtje branden: het is dezelfde winkel als die van Aad Molenaar (platenzaaksticker 10)! In de reactie van Aad Molenaar op die sticker staat kort de geschiedenis van de winkel te lezen. Vader J. Molenaar heeft ook nog een tijd in de winkel gewerkt. Waarschijnlijk is de reparatieafdeling en de audio/videowinkel naar de overkant verhuisd en bleef de muziekhandel/platenzaak op het oude adres en is op een gegeven zelfs uitgebreid met nummer 23. Er blijkt bovendien een link te zijn met de familie Molenaar die in de Utrechtsestraat in Amsterdam ooit Concerto en later ORO begonnen is.


Hoe de link met de financiële holding is, is me niet duidelijk, maar de Radiodokter is door een ander familielid of een oude winkelbediende aan de Alkmaarseweg voortgezet. Hoe dan ook, vinyl is op beide adressen niet meer te bekomen.


woensdag 16 mei 2018

Platenzaakstickers #320

Radio Columbia
Lugano

Op hoes, Dalida, 7", Mama, Barclay 71 109M (Frankrijk, 1967)

De derde sticker uit Zwitserland, deze inzending van Tijs Tummers. Twee verschillende lettertypes, beide in kapitaal in de klassieke vormgeving: witte letter tegen blauwe achtergrond met wit randje en nog een minimaal blauw randje daaromheen. Onderaan de sticker is nog duidelijk de kartelrand te zien waaraan het afscheurbare deel met de bestelgegevens voor een nieuw exemplaar voor de winkelboekhouding vermeld stonden. Daar moet over nagedacht zijn, want dat deel moest dus niet aan het hoesje blijven plakken en de sticker wel.

Het fenomeen radiowinkel met vinyl in het assortiment is een universele combinatie, zo blijkt maar weer. Om het geheel een exotisch tintje te geven koos de eigenaar de naam Columbia voor zijn winkel of zou hij specialist in het Columbialabel geweest zijn? Als je op Google op Radio Columbia en Lugano zoekt bij de afbeeldingen, duikt de sticker veelvuldig op. Niet alleen op singles maar ook op lp's en in diverse genres. Dat duidt er op dat de winkel een redelijk vinylaanbod gehad moet hebben.

Tijs Tummers stuurde me ook nog een pagina uit de Rivista di Lugano e della Riviera del Ceresio, nr. 21, 26 mei 1955.



Naast radio's en vinyl kon je er dus ook terecht voor een televisietoestel. Op de advertentie staat bovendien een telefoonnummer, maar helaas geen adres. In een online Zwitsers archief wordt de winkel vermeld, met als schattingsdatum van oprichting 1950-1955. De stickers die via Google te vinden zijn, gaan tot in de jaren zeventig. Op een grotere sticker die op het folie van een hoes zit is met veel pijn en moeite Piazza Riforma te ontcijferen, een groot plein in het centrum van Lugano aan het gelijknamige meer.


Een jaartal van de plaat waar de sticker op zit kan ik niet achterhalen, maar het lijkt er op dat Radio als voorvoegsel voor de winkelnaam verdwenen is en samen met Televisione onder de naam Columbia terecht is gekomen. Het telefoonnummer is hetzelfde als in de advertentie.