vrijdag 27 augustus 2021

Platenzaakstickers #374

 

Radio Thie
Herestraat 46
Tel. 32592
(Groningen)

Op label, De Maastreechter Staar, 10" Shellac, My Old Kentucky Home, Philips N 12030 G (Nederland, 1956)


Radio Thie
Oude Ebbingestraat 38-40
Tel. 29810
Groningen
Ruilen is alleen mogelijk indien dit zegel ongeschonden blijft

Op achterzijde hoes, Montovani en zijn orkest, LP, Decca 625 370 QL (Nederland, 1966?)

Als eerbetoon aan Jan Kooi, mede-eigenaar van Elpee Groningen, die deze week veel te jong overleed, twee stickers van de winkel waar hij zijn eerste plaat kocht. Zoals in zijn bijdrage aan De platenzaak die mijn leven veranderde te lezen is, kocht Jan daar, toen hij 13 was, samen met zijn vader The Smoker You Drink, The Player You Get van Joe Walsh.

Radio Thie was een van de vele elektronicawinkels waar ook vinyl verkocht werd. Zoals uit de eerste sticker blijkt was de winkel aanvankelijk gevestigd aan de Herestraat om eind jaren 50 te verhuizen naar de Oude Ebbingestraat. De eerste sticker is een echte platenzaaksticker, de tweede een zegelsticker, bedoeld om te voorkomen dat mensen platen kwamen ruilen die ze al beluisterd hadden. Dat moest je maar in de winkel doen voor je hem kocht.

Radio Thie aan de Oude Ebbingestraat 38-40. Bron: Beeldbank Groningen

Radio Thie is in 2014 uitgeschreven uit de Kamer van Koophandel, maar vinyl zal er toen al wel niet meer in het assortiment gezeten hebben.

Jan leeft voort in mijn platenkast!

Jan Kooi in Elpee Groningen aan de Oosterstraat. Beeld: 3voor12


Met dank aan Evert Nijkamp die me de afbeeldingen van de stickers stuurde.

maandag 16 augustus 2021

Platenzaakstickers #373

 

Elvy
Hoekenes 1
Amsterdam - Tuinstad Osdorp

Op voorzijde hoes, De Leidse Sleuteltjes, LP, De Leidse Sleuteltjes o.l.v. Henk Franke, CNR LP 25024 (Nederland, 196?)

Elvy
Hoekenes 1
Tel. 190150
Amsterdam

Op achterzijde hoes, After Tea, 7", Not Just A Flower In Your Hair, Decca AT 10 288 (Nederland, 1967)

 

Twee stickers van Elvy in Amsterdam Osdorp. De eerste volgens de klassieke wijze, zwarte tekst op goudkleurige achtergrond, en de tweede wat moderner. 

Elvy was een familiebedrijf dat zich als een van de eerste vestigde in de winkelstraat in Osdorp. Dat zal ergens aan het eind van de jaren 50, begin jaren 60 zijn geweest. Aanvankelijk was het een elektronicawinkel en heette die Radio Elvy, zoals meer elektronicawinkels in die tijd. Zoals gebruikelijk verkocht de winkel behalve geluidsapparatuur ook geluidsdragers. Uit de platen waar de stickers op zitten, valt op te maken dat dit een redelijk breed assortiment was. De oorsprong van de naam is niet te traceren, maar is waarschijnlijk een samenvoeging van de eerste twee letters van elektronica en de eerste twee letters van de familie die het bedrijf runde.

Radio Elvy. Bron: Denkend aan Osdorp

Later werd het een lampenwinkel en verdween het vinyl vermoedelijk uit het assortiment. De winkel is eind 2014 opgeheven.

Elvy Licht. Bron: Beeldbank Stadsarchief Amsterdam



maandag 26 april 2021

Comeback van de singer-songwriter

 


Het begint langzaam aan een mooie serie te worden, de muziekreeks van de Groningse uitgeverij kleine Uil. Na twee eerdere delen van de hand van Wiebren Rijkeboer en een deel van Edwin Hofman, verscheen in maart deel 4. Nadat Rijkeboer zich eerder stortte op singer-songwriters uit de jaren zeventig en Amerikaanse psychedelische bands uit de jaren zestig, richt hij zich in zijn laatste boek op de singer-songwriters uit de jaren tachtig en negentig. Daarmee bestrijkt hij inmiddels 40 jaar aan, vooral Amerikaanse, muziek. Alleen in dit laatste deel permitteert hij zich enkele uitstapjes naar het Verenigd Koninkrijk (Elvis Costello en Peter Bruntnell) en Australië (Nick Cave), maar die passen dan ook precies in het genre dat in dit boek centraal staat.

Zoals Rijkeboer in zijn inleiding schrijft verdwijnen de singer-songwriters en countryrock eind jaren zeventig nagenoeg van de radar. Dat heeft vooral te maken met de opkomst van punk en new wave. En als het genre dan weer langzaam opkrabbelt, bereikt het de Nederlandse muziekpers (Muziekkrant Oor) nauwelijks omdat de artiesten geen onderkomen vinden bij de grote platenmaatschappijen en hun werk uitbrengen bij kleine Amerikaanse labels, die nauwelijks een distributienetwerk in Europa hebben. Dat verandert in de jaren negentig als het genre onder de vlag van americana en alt.country een nieuwe opleving heeft en in 1999 het tijdschrift Heaven het licht ziet en regelmatig aandacht aan het genre schenkt. Dat er in de tien jaren die daaraan vooraf gingen ook het nodige verscheen wat de moeite waard is, blijkt bij lezing van het boek.

In de van hem herkenbare stijl – enthousiaste stukjes van 3 à 4 pagina’s boordevol informatie – behandelt Rijkeboer 53 platen die zijns inziens de moeite waard zijn. Naast bekendere namen als Neil Young (Freedom), Bob Dylan (Time Out of Mind), Steve Earle (Guitartown), Lou Reed (New York), Johnny Cash (American Recordings) en Bruce Springsteen (The River), zitten daar ook veel onbekendere artiesten tussen. Schijnbaar had Rijkeboer zijn eigen kanalen om ook deze zeldzame pareltjes in het singer-songwriter genre aan zijn collectie toe te voegen. Want de behandelde platen staan natuurlijk allemaal in zijn platenkast en dan bij voorkeur op vinyl. Dat daar af en toe ook een cd tussen staat neemt hij, en ook de lezer, graag voor lief. Het gaat tenslotte om de muziek die er op staat. In de periode die hij behandelt verdween het vinyl nagenoeg van de markt en waren het met name de grotere artiesten die hun werk nog op de ouderwetse langspeelplaat uitbrachten. Gelukkig werd later het nodige alsnog op vinyl uitgebracht. Zo verscheen het prachtige AKA Grafitti Man van John Trudell, dat in 1992 uitsluitend op cd uitkwam, in 2017 ter gelegenheid van Record Store Day voor het eerst op (dubbel) vinyl. Gitarist Jesse Ed Davis speelt een belangrijke rol op die plaat en kwam ook al in het boek over singer-songwriters uit de jaren zeventig regelmatig voor als sessiemuzikant en met zijn eigen derde lp Ululu. T-Bone Burnett is de enige artiest die zowel in het eerste singer-songwritersboek als in Rootsrock een plaatsje heeft weten te veroveren. In de jaren zeventig met de lp The B-52 Band & The Fabulous Skylarks en in Rootsrock met T-Bone Burnett. In het laatste boek keert hij ook veelvuldig terug als sessiemuzikant en producer. Een rol die in het eerste boek voor Leon Russell was weggelegd

Rijkeboer slaagt er in om binnen de beperkte ruimte die hij zichzelf oplegt een zee aan informatie te verwerken. Voor aleer de plaat waar het om draait aan de orde komt, heb je al een korte levensgeschiedenis van de artiest gelezen, ben je op de hoogte wat er eventueel al eerder is uitgebracht. Dan volgt nog de plaat waar het om draait, waar die is opgenomen en met wie en licht hij er enkele songs uit en sluit Rijkeboer af met later verschenen werk dat de moeite waard is. Dat al deze informatie niet tot saaie opsommingen leidt is te danken aan de prettige manier van schrijven van Rijkeboer.

Net als bij zijn vorige boeken, nodigt ook dit boek weer uit om je eigen collectie aan te vullen. De opzet van het boek leent zich er dan ook uitstekend voor om na elk stukje even op Spotify een indruk te krijgen van de plaat en vervolgens op discogs te kijken of die nog aan te schaffen is. Ik heb in ieder geval nadat ik het boek in sneltreinvaart heb uitgelezen de eerste bestellingen al weer binnen en een lijstje met namen en titels paraat voor als de platenzaken weer gewoon opengaan. Op de winkelafspraken van de afgelopen weken kwam het alvast goed van pas. Rootsrock zal voorlopig nog niet in de boekenkast verdwijnen, maar ligt, net als de andere boeken uit de muziekreeks, niet ver van de stereo om bij beluistering van de aanwinsten de stukjes nog eens terug te lezen en nieuwe inspiratie op te doen. 

 

Wiebren Rijkeboer – Rootsrock: 53 singer-songwriters in de periode 1980-2000 die rockten

Uitgeverij kleine Uil, ISBN 978-94-93170-40-7

Prijs: 18,50 euro

 

Verschenen in: Platenblad, nr. 259, 17 april t/m 28 mei 2021

dinsdag 30 maart 2021

Platenzaakstickers #372

 

Radiohandel 
H. v.d. Horst
Telefoon 633546
Loosduinseweg 709-711
[Den Haag]

Op achterzijde hoes, Joe Ely, LP, Honky Tonk Masquerade, MCA Records MCF 2832 (Verenigd Koninkrijk, 1978)

Een minimale sticker, deze plakker van Radiohandel H. v.d Horst in Den Haag. De sticker gaat vergezeld van een afscheurbaar deel waarop de prijs vermeld staat. Volgens het overzicht van platenzaken in Den Haag, was deze elektronicawinkel op dit adres actief in de jaren zestig. Gezien de plaat waar hij op zit moet dit langer geweest zijn, zeker tot eind jaren zeventig. Dezelfde site vermeldt ook nog het adres Loosduinseweg 761, waar de winkel actief geweest moet zijn tot in de jaren tachtig.

Op onderstaande sticker, die ik op internet vond, staan beide adressen vermeld.


Radiohandel
H. van der Horst
Loosduinseweg 711-761
Telefoon 331625

Op voorzijde hoes, Donovan, 7", Josie, Pye Records ‎7N 17067 (Nederland, 1965)

Het lijkt er op dat Van der Horst twee winkelpanden had, waarbij het voor de hand ligt dat in de ene zaak elektronica verkocht werd en in de andere platen. Er heeft in ieder geval uitbreiding plaats gevonden op het laagste nummer waarbij het belendende pand op nummer 709 bij de winkel betrokken werd.

Net als de meeste winkels die in de jaren zestig in vinyl handelden en singles verkochten had ook Van der Horst zijn eigen platenzak.


maandag 18 januari 2021

Platenzaakstickers #371

Fiësta
gramm. platen
Heuvelstraat 62
Tilburg - Tel. 26026

Fiësta
grammofoonplaten
heuvelstraat 62
tilburg - tel. 426026

Twee stickers afkomstig van Pierre Gouweloos van Fiësta in Tilburg. Helaas zonder de gegevens van de platen waar ze op staan, al is op de bovenste sticker het begin van wat waarschijnlijk Holland of Hollandse moet zijn te lezen. 

Geen opzienbarende stickers of het moet zijn dat de E zonder trema kleiner is dan de andere kapitalen waaruit de naam van de winkel is opgebouwd. In de eerste sticker worden straatnaam en plaats nog netjes met een hoofdletter geschreven, bij de tweede heeft de maker het tot de winkelnaam beperkt. Tot slot is er tijdens het bestaan van de winkel een nummer bijgekomen bij de telefoonnummers in Tilburg.

Fiësta was een filiaal van Dankers Disco in Tilburg (sticker 369), zo is te lezen op de binnenwerk van de hoes van de LP Tilburg Nu, die Dankers Disco uitbracht ter gelegenheid van het 5-jarige bestaan van Dankers Disco. Fiësta opende in 1969 in het centrum van Tilburg. Dankers Disco zat op loopafstand aan de Schouwburgring. Ter gelegenheid van de opening van het filiaal verscheen ook een single, zo is te lezen op het blog van Bas Trimbach. De winkel bestond in ieder geval nog in de jaren tachtig toen er een cijfer werd toegevoegd aan het telefoonnummer. In 1983 opende Deurzakker Clemens van Bracht een platenzaak aan de Heuvelstraat. Mogelijk nam hij het filiaal van Dankers over en anders zal de concurrentie wel zo groot zijn geweest dat Fiësta het niet lang meer heeft volgehouden. 

Op het binnenwerk van de LP Tilburg Nu staat ook een foto van het filiaal.


Anders dan in de hoofdvestiging aan de Schouwburgring, waar nog luistercabines waren, is hier een open opstelling, waar de aanstaande koper in de winkelruimte kon bepalen of het al dan niet de moeite was de plaat of single, die hij of zij op het oog had, aan te schaffen.


zondag 10 januari 2021

Jaarlijst 2020

 


 

1. Gill Landry – Skeleton At The Banquet

2. All Them Witches – Nothing As The Ideal

3. Rose City Band – Summerlong

4. Bob Dylan – Rough And Rowdy Ways

5. Jason Isbell And The 400 Unit – Reunions

6. Allard JJ – Uncovered

7. Chuck Prophet – The Land That Time Forgot

8. Fleur – Fleur

 

Het komt niet vaak voor, maar afgelopen jaar heb ik slechts 8 platen gekocht die nieuw verschenen. De live dubbelaar van Mazzy Star tel ik dan niet mee en ook allerlei heruitgaven of oude opnames die voor het eerst zijn uitgebracht vallen buiten de boot. Vandaar dat het dit jaar bij een top 8 blijft.

Gill Landry leerde ik pas kennen door de jaarlijkse aftellijst van Elpee Groningen waar hij op de 31ste plaats stond. Al bij de luistertest op Spotify was ik verkocht en werd de plaat direct aangeschaft, waarna hij niet van de draaitafel is weg te denken. Bovendien zijn er als bonus mooie herinneringen aan de plaat verbonden. Vrolijk stemt de plaat niet, maar prachtig is ie zeker. Veel mineurakkoorden die de duistere teksten begeleiden, die verhalen van verloren liefdes en hartzeer. Spaarzame instrumentatie met een centrale rol voor de twanggitaar en een passende fluistertrompet in Refuge Of Your Arms.

Voor All Them Witches heb ik al een zwak sinds ik ze leerde kennen en ook hun laatste is weer de moeite waard. Sfeervoller dan zijn voorgangers, laverend tussen stemmig, bezwerend en ruig, komen alle voorgangers op deze plaat samen.

Via de eindejaarslijst van Elpee Groningen kwam ik ook Rose City Band tegen, een van de projecten van Ripley Johnson van Wooden Shjips. Een typische west coast plaat die de geest van de americanaplaten van de Grateful Dead ademt met het bijbehorende vleugje psychedelica.

Ook Bob Dylan leverde afgelopen jaar weer nieuw werk af wat de moeite waard is. De enige oudgediende in mijn lijst, die nog platen maakt die er toe doen. Dat laatste geldt zeer zeker ook voor Jason Isbell, die, sinds hij de Drive By Truckers verlaten heeft, de ene prachtplaat na de andere maakt. Mooie teksten, die appelleren aan de actualiteit en zijn persoonlijke leven, en dito muziek, deze keer met zijn vaste begeleidingsband The 400 Unit.

Een andere oudgediende, zij het van recentere tijd dan ome Bob, is Allard Jolles. Hij is een tijdje afwezig geweest op het muzikale front, maar sinds afgelopen jaar weer helemaal terug. De voormalig frontman van L’Attentat en eerste drummer van Claw Boys Claw leverde eindelijk weer eens nieuw werk af en laat horen het absoluut nog niet verleerd te zijn. Heerlijke slidegitaar, wellicht wat ingetogener dan in het verleden, maar daardoor niet minder mooi. Hopelijk is het een voorbode van meer nieuw werk.

Na het uiteenvallen van Green On Red zijn zowel zanger Dan Stuart als gitarist Chuck Prophet actief gebleven, al is de productie van Stuart een stuk minder dan die van Prophet. Ook op The Land That Time Forgot laat hij horen het hoge niveau dat we van hem gewend zijn vast te kunnen houden. Zijn partner Stephanie Finch voorziet hem van engelachtige samenzang, zoals Emmylou Harris dat ooit voor Gram Parsons deed.

Afsluiter is Fleur met een heerlijk plaatje Franse retrobeat. Dave von Raven en Arjan Spies van The Kik hebben zich als Les Robots weer uit kunnen leven in een geperfectioneerde kopie van het origineel.

 


 

Reissues

1. Elvis Presley – From Elvis In Nashville

2. The Serenes – Barefoot And Pregnant

3. Neil Young – Homegrown

 

Na de in 2019 verschenen hoogtepunten van de opnames die Elvis in 1969 in de Sound Studio in Memphis maakte, werd afgelopen jaar eenzelfde soort compilatie van zijn opnames in 1970 in Nashville uitgebracht. Hoe dat in zijn werk ging is te zien in de film That’s The Way It Is. The King was in topvorm en dat is te horen ook. Ontdaan van later toegevoegd strijk- en orkestwerk en achtergrondzang levert het versies op die de oorspronkelijk uitgebrachte opnames doen verbleken.

In 1990 verscheen de eerste LP van de Friese The Serenes. De plaat werd al eerder, in 2013, opnieuw uitgebracht met een extra LP met nummers van een demo die de band in 1989 maakte en outtakes van Barefoot And Pregnant. Bovendien bevat deze vinylversie, in tegenstelling tot de oorspronkelijke, ook het prachtige Trip Down Memorystreet, dat wel op de cd-versie stond. Dit jaar werd de plaat nogmaals geperst.

Neil Young is de laatste jaren vooral bezig met het opschonen van zijn archieven en dat levert, naast diverse live-opnames, ook de nodige studioplaten op die Ol’ Dinosaur destijds op de plank liet liggen. Homegrown is weer een pareltje met een aantal onuitgebrachte nummers en andere, oorspronkelijke versies van nummers die later weer afgestoft en opgepoetst op andere platen verschenen.