dinsdag 15 januari 2019

Jaarlijst 2018


1. The War and Treaty – Healing Tide
2. Spiritualized – And Nothing Hurt
3. David Nance Group – Paced and Sligthly Pulverized
4. The Nude Party – The Nude Party
5. All Them Witches - ATW
6. Jonathan Wilson – Rare Birds
7. Mountain Movers – Pink Skies
8. Dan Stuart – The Unfortunate Demise of Marlowe Billings
9. Rolling Blackouts C.F. – Hope Downs
10. Josh T. Pearson – The Straight Hits

Een heerlijke mix van country, soul en gospel, de langspeler van The War and Treaty. Michael Trotter jr. en Tanya Trotter bezingen vooral de liefde voor elkaar en doen dat onder leiding van ouwe rot Buddy Miller. Hij tekent niet alleen voor de productie, maar is ook nadrukkelijk aanwezig in de muzikale begeleiding. Een pareltje!

Jason Pierce, ex-Spacemen 3, laat met And Nothing Hurt wederom horen een van de beste songwriters te zijn. Het duurt even voor het kwartje valt, maar dan is er geen weg meer terug. Met name de arrangementen zijn van een ongekende schoonheid.

David Nance gooit het over een totaal andere boeg: rauw en ongepolijst. Maar daarom niet minder mooi. Deze nummers hakken er direct in, rock ‘n’ roll is here to stay! Ook The Nude Party is niet echt vernieuwend, maar brengt het allemaal met een jeugdige frisheid, die erg aanstekelijk werkt.

All Them Witches voerde mijn vorige jaarlijst aan. Op ATW wordt de lijn van Sleeping Through The War doorgetrokken, hypnotiserende stonerrock met heerlijke riffs die eindeloos herhaald horen te worden.

Rare birds van Jonathan Wilson doet bij vlagen denken aan I Love You Honeybear van Father John Misty. Typische Westcoast hippiemuziek die met enige regelmaat  ook herinneringen oproept aan Pink Floyd, en dan vooral aan de gitaarpartijen van David Gilmour. Dat zal wel door de tour die hij met Roger Waters heeft gedaan komen.

Bij Mountain Movers draait het vooral om de lang uitgesponnen, meanderende, vervormde gitaarpartijen van gitariste Kryssie Batalene. Ondanks dat er niet veel variatie in zit, verveelt het geen moment. Heerlijk loom dreint het eindeloos door.

Voormalig Green On Red zanger Dan Stuart leeft al jaren enigszins teruggetrokken in Mexico. Zijn teksten zijn even cynisch als altijd, een positieve kijk op de wereld zit er bij hem niet in. Ook niet op de derde lp van zijn alter ego Marlowe Billings. In Gabriel López, gitarist van de Mexicaanse Twin Tones, lijkt hij de ideale opvolger van Chuck Prophet gevonden te hebben.

De Australische Rolling Blackouts Coastal Fever maken op eighties alternative scene geënte gitaarpop. Lekker aanstekelijk melodieën, heerlijk in het gehoor liggend en dat natuurlijk met de herkenbare Aussi knauwuitspraak.

Als afsluiter de opvolger van Last of the Country Gentlemen. En zoals je van Josh T. Pearson mag verwachten lijkt er op het eerste gehoor geen enkel verband met de voorganger. Zoals hij tijdens een concert in Bitterzoet vertelde, heeft hij de elektrische gitaar maar weer eens omgegord. Onder het thema Straight (het woord komt in alle songtitels voor) jaagt hij er op punkachtige wijze 10 nummers doorheen. Grappig genoeg sluiten de nummers live en elektrisch versterkt gebracht toch weer wonderbaarlijk goed aan bij nummers van zijn vorige plaat.

Rereleases



1. Bob Dylan – More Blood More Tracks
2. Scientists – Weird Love
3. Claw Boys Claw - $uga(r)

Blood On The Tracks was altijd al een van mijn lievelings Dylanplaten. De eerste opnames die hij voor deze plaat maakte, waarbij hij zichzelf op akoestische gitaar begeleidt, zijn afgelopen jaar in de Bootleg series uitgebracht en kunnen de concurrentie met de uiteindelijke versies moeiteloos aan.

Platen van The Scientists zijn niet makkelijk voor een redelijke prijs te vinden. Deze goedkoop geprijsde heruitgave van een oorspronkelijk voor de Amerikaanse markt gemaakte LP is dan ook bijzonder welkom. In drie dagen in februari 1986 nam de band in Londen een selectie van nummers uit de periode 1982-1985 opnieuw op. Swamprock van het beste soort.

Afgelopen jaar verscheen ook eindelijk $uga(r) van Claw Boys Claw op vinyl. De LP bevat de succesvolle single Rosie, maar laat daarnaast vooral horen hoe de band ook in een wat meer ingehouden stijl moeiteloos overeind blijft. Hier en daar vliegen ze lekker uit de bocht, maar onderhuids is met name in de rustigere nummers gitarist John Cameron lekker op dreef.


Concerten

1. The Scientists, Paradiso (bovenzaal), 12 juni
2. Tjens Matic, Melkweg (oude zaal), 10 februari
3. Jonathan Wilson, Melkweg (oude zaal), 8 september

Of het ter ere van de heruitgave van Weird Love was, was niet duidelijk, maar The Scientists tourden afgelopen jaar in de oorspronkelijke bezetting van die plaat weer door Europa. Het was heerlijk om te ervaren dat de band aan intensiteit nog niets heeft ingeboet.

Ruimde Arno Hintjes de afgelopen jaren bij optredens altijd wel een plaatsje in voor een paar T.C. Matic hits, vorig jaar concentreerde hij zich met Tjens Matic uitsluitend op het ruigere werk uit de hoogtijdagen in de eerste helft van de jaren tachtig.Hij leefde er zelf ook van op, zo was bij het concert te merken.

Bij Jonathan Wilson is het vooral verrassend hoe hij de ingewikkelde arrangementen en composities live op overtuigende wijze uitvoert. Een avond waarbij je de hele tijd met ingehouden adem staat te luisteren.

woensdag 9 januari 2019

Platenzaakstickers #340

Ger Vreeling
Telef. (075) 282332
Wormerveer

Op achterzijde hoes, Alexander Curly, LP, Zilte Zee en Zure Bommen, EMI 1A 064-26675 (Nederland, 1981)

Ook in Wormerveer werd vinyl verkocht, zo bewijst deze sticker zonder franje. Eén lettertype, alles in kapitaal, het lijntje onder de gegevens had nog weggelaten kunnen worden. Ook deze sticker heeft aan de onderzijde de welbekende scheurrand.

De winkel van Vreeling bevond zich op Voltastraat 20 op de hoek met de Wandelweg, zo is te lezen in de beeldbank van Zaanstad. Uit een artikel op de website van het regionale blad De Orkaan wordt duidelijk dat Ger Vreeling, zoals zovelen, begon met het verkopen van muziekinstrumenten en bladmuziek. Later werd daar vinyl aan toegevoegd. Het artikel in De Orkaan komt voort uit een mislukte zoektocht van het blog Verweesde Boeken. Daar poogt de schrijver op basis van gegevens in boeken de oorspronkelijke eigenaar te achterhalen. Als afwisseling ging hij naar aanleiding van een sticker op een LP van Gert en Hermien op zoek naar Ger Vreeling, er vanuit gaande dat de bestickeraar de oorspronkelijke eigenaar van de plaat was. In feite was hij dat natuurlijk ook, zij het als winkeleigenaar. Dat paste niet in het stramien van het blog, maar natuurlijk perfect in het platenzaakstickerblog.

In het artikel in De Orkaan is te lezen dat Ger Vreeling niet alleen muziekinstrumenten verkocht, maar ook muziekles gaf aan jongeren in de Zaanstreek. Zo staat hij vaak aan de wieg van een lokale beat-, pop- of rockband. Op de website van Zaanse Pophistorie is verder te lezen dat hij ook muziekavonden organiseerde waarop zijn leerlingen lieten horen wat ze bij Ger hadden opgestoken. Ik vermoed dat de heer Vreeling zijn winkel ergens in de jaren vijftig is begonnen. Zijn zoon Rein werkte ook in de winkel en nam die later over. Hij was bovendien drummer in diverse lokale bandjes, waaronder The Coopers, die een single uitbrachten.

De sticker op de LP van Gert en Hermien is waarschijnlijk een voorganger van mijn sticker.


Hij is iets afwisselender doordat de naam vet is afgedrukt en bevat bovendien een ander telefoonnummer. Wellicht nam vader Ger zijn telefoonnummer mee toen hij de winkel aan zoon Rein over deed. De naam bleef echter hetzelfde.

Niet lang nadat de plaat van Alexander Curly in de winkel verkocht werd, stopte zoon Rein er mee. Hij deed de winkel in 1983 over aan de gebroeders Renaud, die er een witgoedwinkel van maakten, weg was het zwarte vinyl uit Wormerveer.

De winkel van Ger en Rein Vreeling. Foto afkomstig uit het artikel in De Orkaan.


woensdag 2 januari 2019

Platenzaakstickers #339

Hemmes Import
(Steentilstraat 28)
(Groningen)

Op voorzijde hoes, Guy Clark, LP, The South Coast of Texas, Warner Bros Records BSK 3381 (Verenigde Staten, 1981)

Een opvallende sticker! De plaat kocht ik vorig jaar bij Elpee in Groningen. Kleurrijker ben ik ze nog niet tegengekomen. Het is bovendien een prijssticker. De plaat kostte 33,90 (gulden) en was ondergebracht onder code C, wat waarschijnlijk voor Country stond. Op de sticker staan drie straaljagers. Daar werden vermoedelijk de platen zo snel mogelijk mee overgevlogen uit de VS.

Hemmes was een begrip in Groningen. De heer Hemmes begon de winkel in mei 1940, kort voor de Duitse bezetting, zo is te lezen op de website van Poparchief Groningen. De winkel heette toen Muziekhandel Hemmes en was gespecialiseerd in bladmuziek en accordeons. Onderstaande afbeelding komt van dezelfde website en is waarschijnlijk afkomstig uit een advertentie.






Eind jaren veertig verschijnen de bakelieten grammofoonplaten in het winkelassortiment. De platenafdeling wordt vanaf begin jaren zestig gerund door zoon en opvolger Roel Hemmes. De winkel specialiseert zich in pop en jazz. In 1969 opent Roel in het naastgelegen pand audio-speciaalzaak De Groef.

Als Roel Hemmes in 2003 met pensioen gaat wordt de platenzaak gesloten. Hij heeft nog geprobeerd om de winkel over te doen aan een aantal medewerkers, maar dat is niet gelukt. De Groef was tegen die tijd al overgenomen en bestaat nog steeds. Oud-medewerkers John en Eric begonnen in het jaar dat Muziekhandel Hemmes sloot iets verderop in de straat een nieuwe platenzaak, De jongens van Hemmes.



zondag 16 december 2018

LP top 10 1988

In het laatste nummer van Platenblad van het jaar, wordt traditioneel teruggeblikt op de beste platen van 30 jaar geleden. Ik leverde onderstaand lijstje in. Wil je ze allemaal lezen, dan is het hele nummer te koop bij de betere platenzaak.




1. The Beasts Of Bourbon – Sour Mash

2. Arno – Charlatan

3. Sonic Youth – Daydream Nation

4. Dinosaur Jr – Bug

5. Guy Clark – Old Friends

6. Spacemen 3 – Playing With Fire

7. Drivin’ n’ Cryin’ – Whisper Tames The Lion

8. Keith Richards – Talk Is Cheap

9. Masters Of Reality – Masters Of Reality

10. Green On Red – Here Comes The Snakes



Net als 1987 is 1988 een goed jaar voor onstuimige gitaarmuziek, waarvan er aardig wat in mijn top 10 belanden. Het viel nog niet mee om de longlist van 15 platen terug te brengen tot 10. Fisherman’s Blues van The Waterboys heeft een fantastische A-kant, maar zakt op de B-kant toch aardig in. Neil Young is weer terug aan het firmament, maar heeft toch net te veel flauwe opvullers op This Note’s For You. Surfer Rosa van The Pixies haalt het niet bij de platen die wel een plaatsje wisten te veroveren. Circus Of Power knalt er op hun debuut lekker in en was de laatste die afviel en ook Nick Cave’s Tender Prey haalde het net niet, al bevat de plaat een aantal prachtnummers.

In 1988 hadden vast ook Prince, R.E.M en Dwight Yoakam of Steve Earle mijn lijstje gehaald. De eerste twee blijken toch niet echt bestand tegen het voortschrijden van de tijd en ook de andere twee draai ik nauwelijks meer.


Dit jaar ook geen Nederlandse bands in de top 10. Arno blijft ten slotte een Vlaming of nog beter, een Europeaan. Claw Boys Claw maakte wel een prachtige plaat met covers van Nederlandse hits, maar het originele werk krijgt voorrang in de lijst. Dan komt Sweet Life van God nog het dichtst bij. Herman Brood doet met Yada Yada weer een poging tot een comeback, die nog niet eens slecht is en Fatal Flowers is op Johnny D. Is Back niet op zijn best. Zo blijven uiteindelijk bovenstaande 10 platen over.


Helemaal bovenaan prijkt de tweede plaat van de Australische Beasts Of Bourbon. Hij is een stuk minder krakkemikkig opgenomen dan het debuut, wat vooral de stem van Tex Perkins ten goede komt. De onderhuidse spanning in het ingehouden gezongen The Hate Inside is daardoor duidelijk voelbaar, terwijl hij in de opener Hard Work Drivin’ Man en het direct daarop volgende Hard For You alle frustratie en agressie de vrije loop laat. Dat alles opgesierd met het vertrouwde gitaarwerk van Kim Salmon en de dit jaar overleden Spencer Jones op een basis van Scientists bassist Boris Sujdovic en oud-collega James Baker op de drums. Dat The Beasts hun klassiekers kennen blijkt uit de cover van Merle Haggard’s Today I Started Loving You Again. Maar die krijgt in Australische handen toch heel andere lading.


Arno heeft op zijn tweede solo LP TC Matic compagnon Jean-Marie Aerts wederom aan zijn zijde. De plaat bevat een spectrum aan stijlen. Op opener Jive To The Beat roept de prachtige accordeon direct  Franse sferen op, terwijl afsluiter Tango De La Peau met Zuidamerikaans temperament ten gehore wordt gebracht. De plaat bevat daarnaast een van de mooiste Brel covers in Le Bon Dieu en Black Doll had met het herkenbare gitaargeluid van Aerts op geen enkele T.C. Matic plaat misstaan. 


Sonic Youth weet met Daydream Nation vier plaatkanten te boeien. Kant 1 bevat in Silver Rocket wellicht een van hun meest toegankelijke nummers, terwijl het toch typisch Sonic Youth blijft. Wat mij betreft hun meest constante en beste LP en vandaar ook op de derde plaats, al maakte Dinosaur Jr daar ook lang aanspraak op. Op hun derde langspeler valt het allemaal op zijn plaats. Met Freak Scene als opener wordt direct de toon gezet uiteindelijk culminerend in totale chaos in Don’t.


Op nummer 5 een vreemde eend in de bijt. Wie dacht dat Guy Clark zijn debuut niet meer zou evenaren, moet deze eens opzetten. Ik neig er inmiddels naar dat dit zijn beste is. Goed geproduceerd met de juiste muzikanten. Met de herkenbare stem van Emmylou Harris op een aantal nummers als ondersteuning dist Clarke het ene na het andere prachtige verhaal op.


Spacemen 3 ontdekte ik pas vorig jaar. Playing With Fire is de logische opvolger van The Perfect Prescription en is zo mogelijk nog hypnotiserender, bij vlagen haast religieus. Het kabbelt allemaal super relaxt en bedwelmend voort, kortstondig onderbroken door het stevigere Revolution.


Whisper Tames The Lion is de tweede langspeler van het dan nog als trio opererende Drivin’ n’ Cryin’. Heerlijke hardrockers worden afgewisseld met mooie countrydeuntjes en zanger/gitarist Kevn Kinney brengt het allemaal even overtuigend. Het ene nummer schreeuwt hij de longen uit zijn lijf om vervolgens beheerst en ingetogen voor de dag te komen. Het is de uitvoering van deze combinatie die de plaat meer maakt dan de som der delen.


Nu de Rolling Stones het al een aantal jaar productief op een lager pitje gezet hebben, moet Keith Richards zijn ei wel kwijt in een soloproject. Al zijn invloeden komen aan bod met als constante factor de sublieme uit duizenden herkenbare riffs van Richards zelf en de strakke, droge klappen van Steve Jordan. Het solowerk van Mick Jagger verbleekt er naast: Talk Is Cheap!


De enige debuut LP in de top 10 is die van Masters Of Reality, een band rond zanger/gitarist Chris Goss. Hij zal de komende jaren nog van zich doen spreken als producer van Kyuss en Queens Of The Stoneage en geeft hier alvast een voorproefje van zijn handelsmerk: de desertsound. Een kolfje naar de hand van producer Rick Rubin.


De lijst sluit af met alweer de zesde plaat van Green On Red, die inmiddels is teruggebracht tot het duo Dan Stuart en Chuck Prophet. Net als de voorganger is deze geproduceerd door Jim Dickinson, ditmaal ondersteund door Joe Hardy. De damesachtergrondkoortjes die op The Killer Inside Me af en toe opdoken, zijn gelukkig achterwege gelaten. Prophet laat horen van alle markten thuis te zijn en wisselt schijnbaar moeiteloos scheurende solo’s af met slide, stevige riffs en het betere countrywerk.

Als dit niveau wordt doorgetrokken in 1989 ziet het er volgend jaar veelbelovend uit.

maandag 10 december 2018

Platenzaakstickers #338

Disco De Man
Winkelcentrum Stein
Muntstraat 20 Maastricht
Marktstraat 2 Beek

Op voorzijde hoes, Walkers, 2 LP's, 10 Jaar, Killroy 25003/25004 (Nederland, 1975)

Deze sticker van een vinylketen in Zuid-Limburg werd me toegestuurd door Dick Doesburg, die hem tegenkwam bij Concerto.

Een typische jaren zeventig vormgeving: fel groen en een lekker vette letter, uitsluitend in kapitaal.

Het Maastrichtse filiaal zat schuin tegenover Goosen (sticker 217). Op het blog Verdwenen zaken in Maastricht wordt melding gemaakt van nog twee platenzaken in dezelfde straat: Disco Danser en Disco-King. De laatste was een kledingzaak die ook vinyl verkocht. Het maakt in ieder geval duidelijk dat de naam Disco favoriet was voor een platenzaak in die contreien en dat er nog Maastrichtse stickers missen. Eigenaar was waarschijnlijk de heer of mevrouw De Man.

De winkel in Maastricht bestond al in 1970, getuige een melding in een stuk van Ettienne Kuypers over 50 jaar Rolling Stones. Hij vermeldt daar dat hij met twee vrienden in Disco De Man naar Get Your Ya-Ya's Out! luisterde. Het lijkt er dan ook op dat de keten zich vanuit Maastricht heeft verspreid naar Stein en Beek. Disco De Man had getuige de plaat die Ettienne Kuypers luisterde een redelijk alternatief aanbod, maar daarnaast ook lokale bands als The Walkers in het assortiment.

In de jaren tachtig is de Maastrichtse vestiging van Disco De Man een filiaal in de Free Record Shopketen geworden. Het filiaal in Stein bestond in ieder geval al in 1973 en nog in 1984, zo blijkt uit een knipselarchief. Er werden ook kaarten voor concerten in de regio verkocht. Alles wijst er op dat de filialen in Beek en Stein na de overname in Maastricht ophouden te bestaan.


zondag 2 december 2018

Platenzaakstickers #337

Platenboetiek Frans Lenferink
Wilhelminastraat 2-4
Dalfsen
Telefoon 05293-2726

Op voorzijde hoes, The Babys, LP, Broken Heart, Chrysalis 51-1150 (Nederland, 1977)

Na Decor, een winkel die mode en vinyl combineerde, de tweede winkel in Dalfsen waar je voor platen terecht kon. Aan de stickers is gezien de combinatie van de lettertypes geen professionele vormgever te pas gekomen.

Op het eerste gezicht lijken we hier van doen te hebben met een heuse platenwinkel. Een tweede sticker op de hoes maakt echter duidelijk dat de winkel onderdeel was van de elektronicaketen Expert.


Het leek ook al te mooi om waar te zijn: een platenzaak in Dalfsen verspreid over twee winkelpanden. In ieder geval maakt de naam Platenboetiek duidelijk dat er een afzonderlijke afdeling voor vinyl was in de Expert winkel van Frans Lenferink. Wellicht was de winkel aanvankelijk een radio/televisiewinkel met, zoals wel vaker voorkomt, ook vinyl in het aanbod. Later is Lenferink dan aangesloten bij de Expertketen, die in de meeste filialen ook platen verkocht.

In 2015 zijn de Expertwinkels in Dalfsen en Ommen gefuseerd met als vestiging Ommen. Het vinyl zal tegen die tijd al wel uit de winkel verdwenen zijn.

Of wie hier te maken met dezelfde Frans Lenferink die drummer was in de lokale bluesband Southern Style heb ik helaas niet kunnen achterhalen, net zo min of Frans familie is van de in Dalfsen geboren Jan Lenferink, die vooral bekend genoot als presentator van het praatprogramma RUR dat in de jaren tachtig op de Nederlandse publieke omroep werd uitgezonden. Het is dan ook een veelvoorkomende achternaam in die contreien.

Ook deze stickers komen uit een schenking van Edwin van Delden aan het platenzaakstickerarchief.

dinsdag 20 november 2018

Platenzaakstickers #336

Smit & Scherpenhuisen
Gen. Cronjéstr. 141
Haarlem - Tel. 52381
De zaak voor beeld en geluid

Op achterzijde hoes, Gert en Hermien Timmerman, LP, De Gert Timmerman Show, CNR KLP 4210 (Nederland, 1967)

Een complete afscheursticker, deze inzending van Pierre Gouweloos. De enige toevoeging buiten de reguliere adresgegevens is een ultrakorte opsomming van de handelswaar van Smit & Scherpenhuisen. Een duidelijk voorbeeld van de elektronicawinkels die naast radio's en televisietoestellen ook vinyl in het aanbod hadden. Echt gebruik maakte de firma niet van het afscheurdeel, alleen de prijs is ingevuld. Wel wordt duidelijk welke andere gegevens normaliter vermeld werden: de titel van de plaat en een plaatmerk en nummer. Dat laatste twee velden bevatten waarschijnlijk de gegevens om een nieuw exemplaar te bestellen.

De winkel van Smit & Scherpenhuisen bevond zich in Haarlem-Noord in een lange winkelstraat tussen de Transvaalbuurt en de Indische buurt Zuid. Een bewijs te meer dat in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw in elke buurt vinyl aangeschaft kon worden. Getuige advertenties in het Haarlem's Dagblad bestond de winkel al in de jaren vijftig. Ook werd er veelvuldig in lokale adresboeken geadverteerd, zoals in die van 1970 van Bloemendaal. Hieronder de desbetreffende advertentie.

Hieruit blijkt niet alleen dat Smit & Scherpenhuisen zich ook op de buitengebieden van Haarlem-Noord richtte, de advertentie maakt bovendien duidelijk dat grammofoonplaten een essentieel deel van het assortiment uitmaakte. Zoals veel van dit soort winkels delfden ze in de jaren zeventig en tachtig het onderspit tegen de elektronicaketens met filialen door het hele land.

In het pakket plakkerplakkers dat Erwin van Delden mij onlangs schonk, zit er ook nog een van Smit & Scherpenhuisen. Zo ziet die er dus uit als het onderste deel is afgescheurd.


Op achterzijde hoes, Various Artists, LP, De 12 Allerbeste! Een Dozijn Gouden Hits Op Één Plaat, Philips 625 322 QL (Nederland, 1964)

Afgaande op de platen waar beide stickers op zitten, bekruipt me het vermoeden dat Smit & Scherpenhuisen vooral het meer populaire genre op vinyl verkocht.