Platenzaaksticker #451

Grammofoonplaten
Postma
Oss - Tel. 2209

Op voorzijde hoes, Reunion Jazz Band, LP, Reunion, Artone MDS S-3002 (Nederland, 1966) 

Een standaardsticker, zoals er veel voorkomen in dit blog: zwarte belettering op een goudkleurige achtergrond met de tekst binnen een kader, de naam van de winkel in kapitalen en opgesierd met een vrolijke noot.

De tekst op de sticker doet vermoeden dat we hier met een heuse platenzaak te maken hebben. Een speurtocht op internet loopt echter op niks uit, geen spoor terug te vinden van Postma in Oss. Dat zou kunnen betekenen dat de winkel slechts een kort leven was beschoren. De concurrentie met Muziekhuis Arons (sticker 36) en Keyzers (sticker 201) heeft Postma de das om gedaan.

Om het verhaal toch nog een beetje op te vullen, viel me iets op aan de hoes waar de sticker op zat.

Tussen de stripfiguren met instrumenten staat een zogenaamde hoezenpoes. In dit geval is het Sacha Beels. De afbeelding doet erg denken aan een foto van Beels op de hoes van The Ramsey Lewis Trio: Bach To The Blues.

 

Het moet haast wel een foto uit dezelfde sessie zijn. De afdruk van Bach op het T-shirt is op de hoes van de Reunion Jazz Band verstopt achter de tekening van de klarinettist. De blik van Beels is iets meer naar rechts gericht, maar de gezichtsuitdrukking is nagenoeg hetzelfde. 

De afbeelding van Beels sierde meerdere hoezen in de reeks I Love On Chess, waarop jazzplaten in Nederland door Artone opnieuw werden uitgebracht in een nieuw jasje. John Schoorl spoorde haar op en schreef er een leuk artikel over in de Volkskrant van 19 december 2015. De foto's uit de sessies werden blijkbaar door Artone hergebruikt op andere hoezen.
 

Platenzaaksticker #450

Van Campen's Platenboetiek
Plein '45    IJmuiden    tel. 02550-14516

Op achterzijde hoes, Focus, LP, Focus II, Imperial 5C 054-24385 (Nederland, 1971) 

Een zakelijke sticker, toepasselijk in jaren-zeventig-paars. Het adres van Van Campen's Platenboetiek, kwam me bekend voor. En ... inderdaad, aan hetzelfde plein zat de 'gezellige platenkelder' van Keizer (sticker 39). En laat nu ook het telefoonnummer van Keizer op het begincijfer na hetzelfde zijn als dat van Van Campen. Dat moest wel betekenen dat Van Campen de winkel van Keizer heeft overgenomen en wellicht ook bovengronds heeft gebracht.

De winkel van Keizer was van oorsprong een elektronicazaak (op de begane grond) met een platenafdeling in de kelder. Uiterlijk in 1969 heeft het Haarlemse witgoed- en elektronicabedrijf van Van Campen de winkel van Keizer overgenomen. In een advertentie in het Haarlem's Dagblad van 23 oktober 1969 staat het adres in IJmuiden vermeld. 

 

Een advertentie in dezelfde krant van 29 juni 1979 maakt duidelijk dat Van Campen dan inmiddels 8 filialen heeft. IJmuiden blijkt dus het begin van enorme expansie. Naast Haarlem en IJmuiden is Van Campen dan ook te vinden in Alkmaar, Amsterdam, Amstelveen en Heemskerk. Alhoewel de adressen onderaan een advertentie voor stereomeubels staat, mag je er van uitgaan dat er toen nog steeds platen werden verkocht.

 

De laatste advertentie die ik van Van Campen terug kan vinden dateert van 6 maart 1980. Het filiaal in IJmuiden is er dan ook nog steeds.
 

Emmylou Harris top 3

Voor elk nummer van Platenblad vraagt René van Kaam zijn lezers om een top 3 van een artiest of band. Het laatste nummer was dat van Emmylou Harris. Hieronder mijn inzending.

1. Wrecking Ball

2. The Ballad of Sally Rose

3. Blue Bird

 

14 lp’s en 3 cd’s van Emmylou Harris staan er in de kast en daarnaast nog talloze platen waar ze als achtergrondzangeres of bandlid aan meedeed. Bij dat laatste gaat het om drie lp’s van Gram Parsons en eentje van het trio Dolly Parton, Linda Ronstadt en Emmylou Harris. Voor de top 3 komen uitsluitend haar aanwezige solo-albums in aanmerking die grofweg lopen van Pieces In The Sky tot en met Blue Bird en dan drie studio lp’s vanaf Wrecking Ball. Al die platen lagen de afgelopen weken op de draaitafel of zaten in de cd-speler, uitgezonderd de kerst-lp Light In the Stable.

Op haar eerste albums (Gliding Bird telt hier even niet mee) beheert ze vooral de erfenis van Gram Parsons. Dat doet ze zeker niet slecht, maar zonder Parsons is het ook niet echt bijzonder. Het was juist hun samenzang die GP en Grievous Angel naar een hoger plan tilden. Na de eerste drie soloplaten wordt het zelfs een tikkeltje saai, al bevat elke plaat wel minimaal één prachtig nummer. Vaak zijn dat de nummers waarop ze vocaal door anderen wordt bijgestaan. Zo steekt One Paper Kid, een duet met Willie Nelson, er met kop en schouders bovenuit op Quarter Moon in a Ten Cent Town, net als de gospel Jordan op Roses in the Snow, dankzij de schitterende bariton van collega Johnny  Cash. Aan gastmuzikanten van naam is over het algemeen sowieso geen gebrek op de platen van Harris. Even lijkt er een breekpunt te zijn, wanneer Harris zich op Blue Kentucky Girl op de bluegrass stort, maar daarna loopt de daarvoor ingezette weg gewoon door en wordt de muziek gaandeweg zelfs steeds meer glad- en overgeproduceerd. Daar komt pas verandering in met The Ballad of Sally Rose. Angel Band is daarna weer een terugval, maar met Blue Bird stijgt ze weer boven het gemiddelde uit, culminerend in Wrecking Ball.

Die laatste is dan ook zonder twijfel het hoogtepunt in de aanwezige albums. Het door Daniel Lanois geproduceerde Wrecking Ball met gastrollen voor onder andere Neil Young en Steve Earle is een erg consistente plaat met perfect gekozen covers, een paar door Lanois geschreven composities en als afsluiter het door Harris met Rodney Crowell geschreven Waltz Across Texas Tonight. Ook nummer twee was al snel bekend. 

Op The Ballad of Sally Rose is Harris samen met toenmalig echtgenoot en producer Paul Kennerley verantwoordelijk voor alle composities. Het conceptalbum vertelt het verhaal van zangeres Sally Rose. Haar carrière bloeide op aan de zijde van The Singer, die later bij een auto-ongeluk om het leven komt. Hij blijft echter de grote inspiratie op de achtergrond. Het bevat diverse verwijzingen naar de relatie tussen Gram Parsons en Emmylou Harris. Op de derde plaats Blue Bird. Eerst stond daar nog Red Dirt Girl, maar het oersaaie duet met Dave Matthews dat daar op staat, zorgde ervoor dat het album buiten de top 3 valt.

Platenzaaksticker #449

Musica
afgestemd op 8 
Hooghuisstr. 27
Eindhoven
Telefoon 7678 

Op label, The 3 Jacksons, 10", Si Vous L'aviez Compris / Durch Nacht Zum Licht, Philips P 17526 H (Nederland, 1956) 

Een raadselachtige toevoeging, 'afgestemd op 8'. Het cijfer is ook niet goed leesbaar vanwege de dichtgelopen inkt. Ik heb er maar een 8 van gemaakt, dat leek me ruim voldoende.

De geschiedenis van de winkel gaat terug tot begin jaren dertig van de vorige eeuw, als Uilke Egmond na zijn pensioen in Valkenswaard muzieklessen gaat geven en een muziekhandel begint onder de naam Musica. Zo is te lezen op de site over de 'Legendarische gitaar Egmond' onder het kopje 'het gezin'. In de winkel werden muziekinstrumenten verkocht die afkomstig waren uit Tsjechië, Duitsland en Spanje. Platen maken dan nog geen deel uit van het assortiment.

Vanwege het grote aantal leerlingen verhuist de winkel in 1935 naar Kerkstraat 48 in Eindhoven. De muzieklessen werden op het nieuwe thuisadres aan de Binnenwiertzstraat gegeven. Omdat de import van muziekinstrumenten in de oorlog stil kwam te liggen, begon Egmond met het zelf bouwen van gitaren. Uiteindelijk waren alle zonen van Uilke Egmond in het bedrijf werkzaam. Zoon Jaap hield zich bezig met de winkel en woonde na de verhuizing naar de Hooghuisstraat aanvankelijk boven de winkel. Waarschijnlijk is de verhuizing het moment om ook geluidsdragers te gaan verkopen. Onderstaande foto, waarop rechts de winkel te zien is, komt van de website Eindhoven in beeld.

De Egmondgitaar was een wereldwijd succes, vooral vanwege de lage prijs. Artiesten die het zich konden veroorloven stapten daarna meestal op een duurder merk over. Na het sluiten van de gitaarfabriek in 1977, wordt de muziekwinkel Musica nog op verschillende locaties in Eindhoven voortgezet. Inmiddels heeft dan Joep Egmond, zoon van Jaap, de leiding van zijn vader overgenomen. In 2000 valt definitief het doek van Musica. De platen hebben de winkel dan vermoedelijk al lang en breed verlaten.

Platenzaaksticker #448

Firma Dert
Radio - T.V. - Grammofoonplaten
Nieuwendijk 35-37
Vlissingen
Telefoon 2209

Op achterzijde hoes, Marko Bakker, 7", The Holy City, His Master's Voice 5C 005-24 257 (Nederland, 1971)

'"Dert" begon in 1887 als een zaak in hoeden, petten en uniformen op de Nieuwendijk in Vlissingen, opgericht door Lodovicus Franciscus Dert', zo is te lezen op de Facebookpagina Zeeuwse Streekdrachten. Daarnaast werd er tabak verkocht. Zijn zoon, Charles Lodovicus Dert, geboren in 1892, ging zich later specialiseren in fotografie. Dat markeert het begin van 'Foto Dert', een begrip in Vlissingen en omgeving. Na de Tweede Wereldoorlog zette zijn zoon, Hans Dert, het familiebedrijf voort.

De winkel was gestart op nummer 31 van de Nieuwendijk, maar al ergens in de jaren tien van de vorige eeuw werd het belendende pand op nummer 33 bij de winkel getrokken, zo is te lezen in een artikel over 100 jaar Dert in Den Spiegel van 1 januari 1988. Met de komst van de phonograaf kreeg die ook een plaatsje in de winkel en daar hoorden vanzelfsprekend ook de Schellakplaten bij die er op afgespeeld konden worden. 

Onderstaande foto toont de gevel van Dert in 1936 en is te vinden op Pinterest.

Om het foto-fono-aanbod de ruimte te geven werd ook Nieuwendijk 35 bij de winkel getrokken. De winkel op nummer 33, waar tabakswaren werden verkocht, werd na de crisisjaren afgestoten. In 1963 werd tenslotte ook het pand op nummer 37 bij de winkel getrokken. Daarmee kreeg het een totale gevelbreedte van 24 meter en een winkeloppervlak van ongeveer 300 vierkante meter. Afgaande op de informatie op de sticker werden de platen verkocht op nummer 35 en 37, samen met audio-visuele apparatuur. De fotografie zal dan op nummer 39 ondergebracht zijn.

In 1997 verkocht Hans Dert de winkelpanden. Interesse om de winkel over te nemen was er niet en ook het vinyl zal tegen die tijd al uit de winkel verdwenen zijn. 

In 2019 verscheen een boek over de familie Dert: 3x Dert: portret van een fotografenfamilie.

Platenzaaksticker #447

 

Radio Wageveld
Brielle

Op achterzijde hoes, Elsa Lioni, 7", Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, Delta D 1009 (Nederland, 1974)

Een tweede plek in Brielle in dit blog waar platen verkocht werden, deze inzending van Jeroen Jongeneel. Zoals wel vaker betreft het een winkel waar radio's en afspeelapparatuur verkocht werden. Naast de naam en vestigingsplaats van de winkel, bevat de sticker ook de prijs en waarschijnlijk een administratienummer. Beide zijn niet met de hand geschreven en vermoedelijk met een prijstang op de sticker gedrukt.

De winkel was gevestigd in de Nobelstraat. Uit een verbouwingsaanvraag op archieven.nl is af te leiden dat de winkel eind jaren tachtig Radio-Wageveld-Film heette en gevestigd was op een dubbelpand op de nummers 49 en 51. Op onderstaande foto uit 1973 is de winkel prominent in beeld.

Winkelgevel van Radio Wageveld, 1973. Fotografie: Loek Tangel. 
Bron: Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed. 

Het is het hoekpand van de Nobelstraat met de Varkensstraat. De etalage laat behalve uiterst rechts wat platen en daarnaast radio- en afspeelapparatuur, in de linkeretalage vooral verlichting zien. Boven de rechtergevel staat de winkelnaam en uiterst links is aan de gevel een reclamebord bevestigd met daarop een LP en daaronder Radio Wageveld.

In Delpher zijn advertenties van de winkel in verschillende dagbladen terug te vinden. De oudste is van 1954. Uit de advertenties wordt ook duidelijk dat de eigenaar T. Wageveld was. In het Rotterdamsche Parool van 1 juni 1966 wordt melding gemaakt van een inbraak in de winkel op 31 mei. De daders forceerden de voordeur en gingen er met radio- en tv-toestellen ter waarde van fl. 5.000 vandoor. Platen hebben ze niet meegenomen.

In een advertentie uit oktober 1966 is het adres van de winkel Nobelstraat 47-49. Dat is waarschijnlijk het pand zoals het op de foto hierboven staat. In 1989 is de winkel uitgebreid met het belendende pand op nummer 51.
 

Joe Jackson top 3

Voor elk nummer van Platenblad vraagt René van Kaam zijn lezers om een top 3 van een artiest of band. Het laatste nummer was dat van Joe Jackson. Hieronder mijn inzending.

1. Beat Crazy

2. Body and Soul

3. Look Sharp!

 

Zes platen van Joe Jackson staan er in de kast, de eerste tot en met de zevende, met uitzondering van de soundtrack van Mike’s Murder. Na Body and Soul ben ik de man een beetje uit het oog verloren. Op die zes platen is al sprake van behoorlijke stijlwisselingen en daar is hij daarna nog wat verder mee gegaan, tot klassieke platen en een eerbetoon aan Duke Ellington. Ik heb me beperkt tot wat bij mij in de platenkast staat.

Begonnen als ‘angry young man’ in de nasleep van de Engelse new wave, combineerde Jackson op zijn eersteling Look Sharp! al diverse stijlen. Dat culmineerde in Beat Crazy, wat mij betreft zijn beste plaat. Hier valt alles op zijn plaats wat ook al op de voorgangers Look Sharp! en I’m The Man te horen was (zowel wat betreft muziekstijlen als teksten vol ironie, woede en ongeluk in de liefde). Het heerlijke, puntige Beat Crazy zet vanaf de openingsschreeuw direct de toon. Battleground, opgedragen aan dichter/zanger Linton Kwesi Johnson, zou zo door de man zelf geschreven en gezongen kunnen zijn en is toch ook weer typisch Joe Jackson. Noemenswaardig is ook de zin ‘I got the Cramps on the stereo’ in Evil Eye, een perfecte vermelding in een nummer dat begint met ‘People say there’s no such thing as Voodoo’.

Op Body and Soul, de laatste plaat van Jackson in mijn verzameling, tapt Jackson uit een heel ander vaatje. De hoes is een perfecte kopie van Volume II van Sonny Rollins, zij het dat Jackson zijn sigaret net iets anders vasthoudt. De muziek is echter geen hard bop zoals op de plaat van Rollins, maar een mengeling van Latin ritmes en percussie en Big Band arrangementen met Jackson zelf op piano en sax. Tussen het haast bombastische openingsnummer The Verdict en afsluiter Heart of Ice, wordt er aardig wat afgeswingd, zoals in Cha Cha Loco en Go For It (met een verwijzing naar Ray Charles, achtergrondvocalen van Ellen Foley en Elaine Caswell en een lekker trompetpartijtje). Cynisme is op alle platen van Jackson in de teksten terug te vinden en dus ook op Body and Soul. Zo vraagt hij in Be My Number Two ongegeneerd of reserveliefde Number Two de plaats van nummer een over wil nemen, nu dat over is.

De debuutplaat Look Sharp! eindigt toch nog op nummer 3. Opvolger I’m The Man is wat meer van hetzelfde, Night and Day weet me minder te boeien dan het debuut en Joe Jackson’s Jumpin’ Jive is een leuk buitenbeentje, maar bevat alleen maar covers, dus valt ook af. Look Sharp! was destijds de kennismaking met Joe Jackson via de single Is She Really Going Out With Him? Een debuut dat goed in de smaak viel bij de 17-jarige die ik toen was. Veel uptempo nummers met een verbeten zang deden het goed in die tijd.

Platenzaaksticker #446

Gebr. Kunst
Discobar 
Lange Delft 68
Middelburg

Op achterzijde hoes, Mastreechter Staar, 7", Stille Nacht, Heilige Nacht, Philips 402 046 NE (Nederland, 1962)

Een deel van de aanwinsten afgelopen zaterdag in Ramsjburg, een kringloopwinkel in Middelburg. De derde winkel waar platen verkocht werden aan de Lange Delft, na Wagenvoort (sticker 135) en MU 2000 (sticker 52). En bovendien allemaal aan de even kant.

Opvallend is dat Discobar met een pennenstreek is doorgehaald, terwijl op de rest van het hoesje geen enkele aantekening of andere verminking met de pen is terug te vinden. Zou de discobar ergens in 1962 zijn weggehaald waarna een van de gebroeders Kunst of wellicht een van de kinderen van de gebroeders handmatig op alle stickers Discobar heeft doorgestreept?

In het Zeeuws Archief is terug te vinden dat er in 1940 een electro-technisch bedrijf van de Gebr. Kunst-Lumière gevestigd was aan de Lange Delft op nummer 76. Het ligt voor de hand dat we hier te maken hebben met een bedrijf dat radio's verkocht, later ook platenspelers en daarnaast ook de platen die daarop gedraaid konden worden. Mogelijk is er zelfs sprake van een afzonderlijke platenafdeling op nummer 68 van de Lange Delft en daarbij hoorde een Discobar waarop geïnteresseerden hun voorziene aankoop aan een luistertest konden onderwerpen.

In een advertentie in Trouw in 1955 is er sprake van electro- en radiotechnisch bureau Gebr. Kunst aan de Lange Delft 68. Daarmee is het eerste vermoeden geverifiëerd en het tweede gefalsificeerd. De broertjes Kunst zijn dus verhuisd van 76 naar 68. In een advertentie in het Algemeen Dagblad in 1961 is sprake van de Record Bar van de Gebr. Kunst. De laatste advertentie van het bedrijf die in Delpher is terug te vinden, dateert van 28 september 1968. 

Onderstaande foto komt uit de Beeldbank Zeeland en is uit de jaren vijftig. 

Uiterst rechts op de foto is het pand van de Gebr. Kunst zichtbaar met boven de winkelpui de naam van de winkel tot aan de U. 

Platenzaaksticker #445

 

Een plaat van 
Discotone
Lange Leidsedwarsstr. 17
Amsterdam 

Op achterzijde hoes, Brookmeyer / Hall / Raney, LP, The Street Swingers, World Pacific Records PJ-1239 (Verenigde Staten, 1958)  

Discotone
L. Leidsedw.str. 17
Tel. 33021
Amsterdam  

Op label, Artie Shaw with Gordon Jenkins And His Orchestra, 10", I'm Forever Blowing Bubbles, Decca M 33013 (Nederland, 1950) 

Twee inzendingen, de bovenste van Johan Nauta en de onderste van het hoofdstedelijke Concerto via Bjorn Graafland. Eindelijk weer eens een winkel waar wat meer over te vinden is dan de voorgaande twee stickers.

Zoals al uit de platen blijkt waar beide stickers op zitten, was Discotone een gerenommeerde platenzaak gespecialiseerd in jazz. Eigenaar was Hank van Leer. De winkel zat er in ieder geval al vlak na de Tweede Wereldoorlog, zo blijkt uit een interview van Mischa Andriessen met Bernlef dat in Terras verscheen:

'Na de oorlog. Platen waren schaars, daar werd zogeheten weeldebelasting op geheven. Hier in Amsterdam had je een zaak, Discotone, een specialist. Maar die had bijvoorbeeld maar twee platen van Kenny Dorham, ik noem maar wat. De eigenaar, Hank van Leer, zei: ik heb de laatste net verkocht aan Jaap en die woont op de 2^e Jan van der Heijdenstraat, nummer 26. Hij wist alle namen en alle adressen. Dan ging ik op de fiets naar "Jaap", belde aan en vroeg: “Klopt het dat jij net die plaat van Kenny Dorham hebt gekocht?” “Ja, dat klopt”, klonk het dan vanuit het trapgat en dan vroeg ik: “Mag ik even boven komen om hem te luisteren?” Dat mocht. Dat kun je je nu niet meer voorstellen natuurlijk.'

Veel jazzcoryfeeën deden de winkel aan als ze in Nederland optraden. Op onderstaande foto zet Sydney Bechet zijn handtekening op een grammofoonplaat. Links van hem eigenaar Hank van Leer.

 

Sydney Bechet tekent grammofoonplaten bij "Discotone" eigenaar Hank van Leer, 6 oktober 1956. Fotograaf : Herbert Behrens / Anefo. Copyright: Nationaal Archief.

Aan de muur achter de heren is nog de lichtreclame van Discotone te zien.

Op een andere foto, die ik op de website van de Korte Verhalen Club tegenkwam, zit jazztrompettist en -zanger Louis Armstrong bij Discotone ingeklemd tussen eigenaar Hank van Leer en en jazzkenner Michiel de Ruyter.

In de beeldbank van het Amsterdamse Stadsarchief is ook nog een foto te vinden waar de winkel op staat.

 

Discotone aan de Lange Leidsedwarsstraat 17, 1962. 

Fotograaf: C.P. Schaap. Copyright: Stadsarchief Amsterdam.

De winkel zat er dus in ieder geval nog begin jaren zestig. In een blog over boekhandelsetiketjes (de platenzaaksticker van boekwinkels) wordt vermeld dat Hank van Leer in de jaren zestig de leiding had bij de Nieuwe Muziekhandel in de Leidschestraat. Dat zou dan betekenen dat hij met zijn eigen winkel gestopt was.

Platenzaaksticker #444

New Sound
Muziekhandel                            Disco-Bar
Nw Fellenoord 6 Eindhoven - Tel. 63695

Op label, Thom Kelling, 7", Mélodie d'Amour / The Amsterdam Calypso, Philips 318 022 PF (Nederland, 1958)

Een bewijs dat er ook al in de jaren vijftig werk werd gemaakt van een platenzaaksticker, deze inzending van Jeroen Jongeneel. Ook toen was het Engels al binnengedrongen in Nederland, tot in Eindhoven aan toe. En het kan natuurlijk bijna niet anders dat de plaat waar de Eindhovense sticker op zit van het Philips label is.

Over de winkel is niks te vinden op het internet, maar zoals de naam al duidelijk maakt hebben we te maken met een muziekhandel die oorspronkelijk instrumenten en bladmuziek verkocht en met de opkomst van de lichte muziek er ook wat singles en lp's bij deed. Zoals veel winkels eind jaren vijftig, begin jaren zestig had ook New Sound een disco-bar. Dat betrof meestal een toonbank waarop een soort bakelieten telefoonhoorns stonden, waardoor de koper een voorproefje kon beluisteren van de plaat die hij of zij wilde aanschaffen.

Fellenoord was oorspronkelijk een gehucht bij de gemeente Woensel, ten noorden van Eindhoven. De straat Nieuwe Fellenoord ontstond toen er in 1947 met materialen van gesloopte panden noodwinkels worden gebouwd. Die winkels verdwenen in 1963 weer als gevolg van de uitbreidingsplannen van Eindhoven. Aangezien de sticker op een single uit 1958 zit, zou het kunnen dat New Sound in een van de noodwinkels zat en bij de sloop van die winkels is verdwenen. 

Platenzaaksticker #443

 

House of Hits
Prijs:
010-257973
1e Middellandstr. 98 - Rotterdam

Op voorzijde hoes, Etta James, LP, Loosers Weepers, Chess HJC 209 (Nederland, 1970)

Een prijssticker die ook richting reguliere platensticker neigt. Staat op de meeste prijsstickers alleen de naam van de winkel vermeld met daaronder de prijs, House of Hits maakt er wat meer van en ook op een groter formaat. De notenbalk slingert vanaf het midden boven via beide zijkanten naar een lp. De prijs kon handmatig op de sticker gestempeld worden. In dit geval is dat 16,95 in guldens.

Net als de meeste platenzaken, die op het hoogtepunt in de jaren zestig en zeventig in elke stadswijk en zelfs dorpen te vinden waren, is ook House of Hits inmiddels verdwenen. En net als bij de voorgaande sticker van Hifi Disco Centre Ad van Rijt is het bestaan van de winkel ook niet op het internet terug te vinden. Dat doet vermoeden dat deze winkel ten westen van het centrum van Rotterdam in het verlengde van de West-Kruiskade niet lang bestaan heeft. Informatie over deze platenzaak is dan ook altijd welkom om dit stukje uit te breiden.

Feit is wel dat deze plaat inmiddels bij lange na niet meer voor fl. 16,95 te krijgen is. 

 

Platenzaaksticker #442

Hi Fi Disco Centre
Ad van Rijt
Marktstraat 27, Tel. (04920) 36044, Helmond

Op voorzijde hoes, Shocking Blue, LP, At Home, Pink Elephant 888.001 (Nederland, 1969)

Inmiddels een herkenbaar soort winkel waar naast audio-apparatuur ook platen werden verkocht. Ad van Rijt heeft zijn sticker op laten sieren door een afbeelding van een lp met daarin het woord Disco.

Alweer de vierde winkel in Helmond waar platen verkocht werden in het Platenplakkerblog. Marktstraat 27 was een woonhuis met winkel, aan de rand van het centrum van Helmond. Beeld van de pui van het pand op google maps doet vermoeden dat rechts het winkelgedeelte was, met een aparte ingang. Zoals de naam al aangeeft komt de straat uit op de markt. Dat is ook alles wat er over deze winkel te vinden is. Van Rijt is een redelijk bekende naam in Helmond en omgeving. De winkel van Ad zal een aparte platenafdeling gehad hebben, waar in ieder geval eigentijdse pop van eigen bodem verkrijgbaar was.  

Back to the Eighties

 

Veel van de poppodia in Nederland werden opgericht in de jaren zeventig en bestaan in de jaren twintig van deze eeuw dus 50 jaar. Tijd om terug te kijken met een publicatie. Zo ook bij Gigant in Apeldoorn dat in 1975 werd opgericht. Met een eerste subsidie van de gemeente Apeldoorn van 10 duizend gulden kon het schoolgebouw, dat ze van de gemeente toegewezen kregen, opgeknapt worden en werd de voormalige gymzaal voorzien van een podium. Het is tegenwoordig nauwelijks meer voorstelbaar dat bands in dit soort opgelapte gebouwen optreden, maar toentertijd was het de realiteit van veel poppodia.

In tegenstelling tot wat je zou verwachten bij een publicatie ter gelegenheid van het vijftigjarig bestaan, beschrijven de auteurs, mede-oprichters van Gigant, niet de totale geschiedenis, maar alleen de eerste twintig jaar van het Apeldoornse podium. Vanaf de tijd dat zij betrokken waren bij het initiatief voor een ‘Open Jongeren Sentrum’, dat in 1975 overging in Gigant, tot de verhuizing naar nieuwbouw in 1995. In de epiloog gaat de huidige directeur, Dirk de Bruin, kort in op de afgelopen dertig jaar.

De jaren tachtig blijken de bloeiperiode van het podium te zijn geweest, sowieso misschien wel van het hele Nederlandse clubcircuit. Buitenlandse en Nederlandse bands tourden door het hele land, van Vera in Groningen tot Het Beest in Goes. Zo wat alle bands en artiesten die iets in de alternatieve popscene betekenden, deden op hun tour ook Apeldoorn aan. Het boek bevat tal van leuke anekdotes van vrijwilligers die bij Gigant werkten. Zo maakte een medewerker ‘s nachts thuis soep voor Willy de Ville, schrok UB40 van het kleine podium, maar toen ze de posters zagen van wie er allemaal op gestaan hadden, besloten ze toch op te treden. Iedere vrijwillliger, van de dj tot degene die de artiesten ontving, heeft wel wat meegemaakt. Het bleek ook een bijzonder eigenwijs clubje bij Gigant. Het optreden van Nirvana aldaar, waar slechts vijftig bezoekers op af kwamen, vonden de meesten maar niks. Programmeur Jaap de Ridder was er één van. Hij vond het ‘één van die slechte kutbandjes die je boekt’. Ook U2 kon bij het eerste optreden, waar ‘allemaal punktypes uit Arnhem en Deventer op afgekomen’ waren, niet op veel sympathie rekenen.

Mooi om te lezen is de samenwerking tussen de lokale platenzaak Plato en Gigant. Eigenaar Dick van Dijk, inmiddels aan het hoofd van een landelijk imperium van platenzaken met vestigingen door het hele land, woonde boven de winkel en overlegde regelmatig met de programmeurs van Gigant welke nieuwe platen ingekocht moesten worden en voorzag andersom de programmeurs van de nodige tips. Van optredende artiesten was altijd genoeg op voorraad in de schappen.

Doordat Gigant zo’n goede programmering had in de jaren tachtig, kwamen de poprecensenten uit de Randstad regelmatig naar Apeldoorn. Roel Bentz van den Berg (NRC Handelsblad en VPRO), Fons Dellen (Het Parool), Stan Rijven (Trouw) en John Oomkes (Haarlemsch Dagblad) reden meestal mee met Peter Koops (de Volkskrant) in zijn Citroën CX, die bekend stond als de ‘Koopsmobiel’. Er verschenen dan ook regelmatig recensies van concerten in Gigant in de landelijke dagbladen. Maar ook de lokale dagbladen besteedden vanzelfsprekend aandacht aan de optredens in Gigant. Daar begon begin jaren tachtig Roy Tee als fotograaf. Van hem is een prachtige fotogalerij in het boek opgenomen met beeld dat hij schoot van optredende artiesten tussen 1980 en 1983 op het podium, bij het gebouw of op de kermis van Apeldoorn. Het beeld in het boek is op zich al een historisch document, dat bij veel leeftijdgenoten die in de jaren tachtig regelmatig concerten bezochten nostalgische gevoelens op zal roepen. Het boek is doorspekt met foto’s van optredende artiesten en daarnaast ook afbeeldingen van recensies van optredens in lokale en landelijke dagbladen. Achterin het boek is een volledige lijst opgenomen van de optredens die vanaf de opening in 1977 tot de verhuizing in 1995 in Gigant plaatsvonden. Wie die glorietijd nog eens wil herbeleven doet er goed aan dit schitterend vormgegeven, op groot formaat uitgegeven boek aan te schaffen.

 

Siwert Hoogenberg en Jan Westerhof – Gigantisch luid en tegendraads: een klein podium met grote namen. Gorredijk: Uitgeverij Noordboek, 2025. ISBN 9 789464 713749. Prijs: 34,90 euro.

Verschenen in: Platenblad, nr. 296, 28 januari t/m 11 maart 2026 

Platenzaaksticker #441

 

Strada
Gram. platen
Purmerend
Tel. Radio Zijp 1123

Op achterzijde hoes, Mastreechter Staar, 7", Negerliederen, Philips 412 101 SE (Nederland, 1962)

Een wonderlijke tekst op deze sticker: wil je Strada bereiken dan moet je Radio Zijp bellen. Een gemakkelijk te onthouden nummer is het wel. Informatie over de winkel is te vinden in een artikel in het magazine van de Vereniging Historisch Purmerend van Richard Groothuizen over platenwinkels in Purmerend. Daar heb ik al dankbaar gebruik van gemaakt voor Platenplakker 432 van Wouda's Muziekhandel.

Radio Zijp, een elektronicawinkel aan de Hoogstraat in Purmerend, begon niet lang na het einde van de Tweede Wereldoorlog met het verkopen van grammofoonplaten. In 1953 trekt Zijp het belendende pand op nummer 13 bij de winkel. Het is het moment waarop het platenaanbod wordt uitgebreid en ook het televisietoestel zijn intrede doet in het winkelassortiment van Zijp. Onderstaande foto bij het artikel van Groothuizen geeft een beeld van de winkel net na de verbouwing in 1953.

 

 

Bron: Historisch Purmerend, nr. 59, maart 2024 

Als in 1964 de overdekte winkelpromenade Strada wordt geopend, breidt de winkel verder uit in het nieuwe winkelcentrum. 'Imposant is de display achter de toonbank waar alle Top 40 singles per week chronologisch en actueel geëtaleerde worden', schrijft Groothuizen. De platenafdeling is dan inmiddels gegroeid en ondergebracht in het deel van de winkel binnen het overdekte winkelcentrum, vandaar de naam Strada. 

In het Waterlands Archief is onderstaande foto van de winkelpui omstreeks 1970 te vinden.

Zijp blijft grotendeels toch een witgoed- en elektronicawinkel met een eigen reparatieafdeling. Als er steeds meer van dit soort winkels komen die met veel lagere prijzen, zonder reparatieafdeling, gaan concurreren, valt het doek in 1981 voor de platen- en witgoedafdeling van Radio Zijp. De winkel gaat vanaf dat moment in zee met de inkooporganisatie Electronic Partners. 

Bij het artikel van Groothuizen staan ook nog twee afbeeldingen van platenzakken van Strada.

Platenzakken van Strada. 

Bron: Historisch Purmerend, nr. 59, maart 2024

 

Platenzaaksticker #440

Radio v. Dijken
Rembrandtweg 115
Amstelveen

Op achterzijde hoes, Marie-Claire Pichaud, 7", Il Y Eut Un Soir, Il Y Eut Un Matin, Editions Studio S.M. SM 45-12 (Frankrijk, 1958)

Een zo goed als doorzichtige plakbandsticker. De vorige eigenaar heeft een succesvolle poging gedaan om wat er op het hoesje onder de sticker stond weg te krassen. Dat maakt alleen maar extra benieuwd naar wat daar dan stond, maar het is echt niet meer te ontcijferen.

Radio Van Dijken was een van de vele radio- en elektronicawinkels die er in de jaren vijftig ook platen bij gingen doen. Op de website Amstelveen van voorheen is het een en ander over de winkel te vinden. Gecombineerd met de informatie op Amstelveenweb kom ik tot de volgende geschiedenis.

In 1947 begon de heer Van Dijken bij de woning van zijn ouders aan de Keizer Karelweg met Radio Van Dijken. Aanvankelijk handelde hij in huishoudelijke apparaten en verlichting. Toen de nieuwbouw aan de Rembrandtweg in 1955 gereed was, verhuisde de winkel daar naartoe. Het assortiment veranderde naar radio, televisie, bandrecorder of pick-up, zo is op te maken uit een advertentie in het lustrumboekje van de Rembrandtweg. 

 

Al snel nadat de winkel introk op de Rembrandtweg zullen daar ook grammofoonplaten aan toe zijn gevoegd. De heer Van Dijken plaatste ook zelf antennes op het dak bij de aanschaf van een televisie. Niet lang na de verhuizing naar het nieuwe pand kreeg hij bij plaatsing van een antenne een hartaanval en overleed. Daarop volgde zijn schoonzoon, de heer Peters-Sterk, een spoedcursus elektrotechniek en nam de winkel over.

Onderstaande foto uit 1960 is van de gevel van het pand, dat voor een deel aan het zicht wordt onttrokken door de toegestroomde menigte om één van de eerste televisietoestellen in werking te bewonderen. 

Bron: Particuliere Collectie - Bert Peters-Sterk

In 1962 had Radio Van Dijken ook het belendende pand op nummer 117 bij de winkel getrokken, zo blijkt uit een advertentie in het adresboek 1962-1963 van Amstelveen. 

Na het overlijden van de heer Peters-Sterk is de winkel verkocht en heeft nog enige tijd onder de naam Radio Van Dijken voortbestaan, alvorens de deuren voorgoed te sluiten.