Platenzaakstickers #81

The Music Shop
heeft uw lievelings-muziek
Steenstraat 21 - Tel. 26219 - Arnhem

Op achterzijde Mary O'Hara, 7", Spinning Wheel, Beltona Records IEP 41 (Groot-Brittannië, 1958)

Inmiddels alweer de vierde platenzaak in Arnhem, al lijkt het er op dat The Music Shop uitsluitend platen verkocht en geen veredelde electronicawinkel was met een bakje singles op de toonbank. Op de blog van Rudolf A. Bruil is het een en ander over platenzaken in Arnhem terug te vinden, waaronder wat informatie over The Music Shop. Onder het kopje Grammofoonplatenzaken kom je daar in ieder geval te weten dat de winkel in vrouwenhanden was en dat de dochter van de eigenaresse knap was. Voorwaar geen oninteressante informatie, helaas ontbreekt ondersteunend beeld. 

TOEVOEGING 9 DECEMBER 2025

 

 

Bovenstaande platenzak voor een 10" Shellac plaat zat bij de stickers die Evert Nijkamp mij alweer een tijd geleden stuurde. Gezien de inhoud van de zak dateert uit de jaren vijftig. De tekst op zak is identiek aan die op de sticker, behalve de genres die bovenaan staan aangegeven. Popmuziek bestond toen nog niet. 

In een reactie onderaan deze post staat nog een link naar een andere sticker van de winkel.

 

Op achterzijde hoes, Ike & Tina Turner, LP, River Deep Mountain High, A&M Records 85 270 ZT (Duitsland, 1971) 

Een typische plakbandsticker met de afscheurkartels onder en boven. 

 

TOEVOEGING 22 DECEMBER 2025

Er bleek nog een betere foto van bovenstaande sticker in het archief te zitten. 

Op label, Antoine, 7", Votez Pour Moi, Disques Vogue HV 2081 (Nederland, 1966)

 
Er zat ook nong een latere sticker van de winkel in het archief.

 

Op achterzijde hoes, Zjef Vanuytsel, LP, De Zotte Morgen, Philips 6320 001 (Nederland, 1975)

In 1975 was er een 4 voor het telefoonnummer gekomen en was ook tijd om de vormgeving van de sticker te veranderen, zo blijkt. 

Op de Facebookpagina Oud Arnhem staat nog een foto van de Steenstraat uit ongeveer 1975 met daarop uiterst rechts The Music Shop. Duidelijk herkenbaar is het logo van de winkel met de G-sleutel. Daaronder een stukje van de geveltekst Grammofoo..... en de naam van de winkel.

 

Platenzaakstickers #80

tot + beers
daar staat iets achter
Zaandam - Peperstraat 135-145
Telefoon 68255
Krommenie - Heiligeweg 30
Telefoon 84204

Op achterzijde Procol Harum, 7", A Salty Dog, Stateside 5C 006 90260 M (Nederland, 1968)

In 1945 besloten de heren Tot en Beers hun eigen installatiebedrijf op te zetten. Een naam was snel gevonden: tot + beers. In mei 1951 kocht het bedrijf café-restaurant het 'Wapen van Zaandam' op de hoek van de Wilhelminastraat. Dit werd het onderkomen van een radio- en televisiezaak in Zaandam (zie het plaatje hieronder).

Later is deze winkel verplaatst naar de Peperstraat die genoemd wordt op de sticker en openen tot + beers een filiaal in het nabijgelegen Krommenie. Omdat de kerntaken van het bedrijf in het installatiebedrijf lagen, zijn de winkels op een gegeven moment weer van de hand gedaan.
Een interview met Klaas Tot mede-oprichter van het bedrijf is hier te lezen. Op de site van het Nederlands Grammofoon Genootschap is een kort stuk van Ton Damstra met meer prachtige beelden te lezen. Damstra maakte het begin van de tot + beers winkel in Zaandam mee en werkte later bij V&D bij de vinylafdeling.

Fred van Essen mailde me nog de volgende informatie van de site over Zaanse pophistorie:
'Henny Huisman was in 1968-1969 ook platenverkoper en werkte bij de platenafdeling van Tot + Beers in Zaandam. Hij was onder andere disk-jockey in de Waakzaamheid te Koog aan de Zaan als invaller voor Hans Versnel. Op 27 september trad hij in het strijdperk met nog drie disc-jockey's om uit te maken wie er kampioen-platenruiter van Nederland werd. De inzet was een gouden , zilveren of een bronzen microfoon. Henny behaalde helaas niet de 1e plaats maar wel de derde, een bronzen microfoon. 2e was Mr. Stone en 1e werd Fred van Vooren. De finale werd gehouden in dancing "De Zwarte Kat" te Bergen op Zoom.'

Het gehele lemma is hier te lezen.

TOEVOEGING 1 FEBRUARI 2016

Op achterzijde hoes, Conny Stuart e.a., LP, Heerlijk duurt het langst, Philips PL 12703 (Nederland, 196?)

Deze sticker is een voorganger van de sticker hierboven, toen er nog geen filiaal in Krommenie was. Waarschijnlijk zat de oorspronkelijke winkel op de hoek van Dam en Wilhelminastraat en was het officiële adres Dam 62. Het telefoonnummer is niet naar de Peperstraat meegenomen. De heren Tot en Beers hielden het functioneel en zonder opsmuk. Dat was een paar jaar later wel anders toen ze de fabuleuze zinsnede 'daar staat iets achter' op de sticker lieten vermelden.

 

LP top 10 1982 in Platenblad

Zoals elk jaar vroeg René van Kaam van Platenblad zijn lezers om een top 10 van de platen die 30 jaar geleden verschenen. Inmiddels is het een jaarlijks terugkerende flashback geworden. Voor een deel gaat het om platen die ik daadwerkelijk in dat jaar gekocht heb of, zoals dat toen gewoonte was, op een bandje opnam. Wat van dat laatste de moeite was, is in de tussenliggende periode op vinyl aangeschaft. Een deel van de platen is echter pas later in mijn collectie terechtgekomen. Vaak leidt het doorlezen van de verschillende lijstjes ook weer tot een aanschaf van een gemiste band of plaat.
Het is opvallend, of wellicht ook juist weer niet, dat de lijstjes zo uiteen lopen. Platen die ik inmiddels niet meer aan kan horen, blijken bij een ander nog steeds erg geliefd.

Hieronder mijn inzending voor 1982, wie meer wil lezen, spoedde zich naar de lokale platenzaak of goedgesorteerde tijschriftenwinkel of abonneert zich (platenblad@planet.nl).

1. T.C. Matic: L’Apache
2. Cocteau Twins: Garlands
3. The Gun Club: Miami
4. Sapho: Passage d’Enfer
5. Dead Kennedys: Plastic Surgery Disaster
6. Barry Reynolds: I Scare Myself
7. Lou Reed: The Blue Mask
8. The Birthday Party: Junkyard
9. Siouxsie and the Banshees: A Kiss in the Dreamhouse
10. Bruce Springsteen: Nebraska

Vaak wordt beweerd dat de tweede LP spanning op een band zet. Zeker als de eersteling alom bejubeld is. Dit leidt meer dan eens tot tegenvallende opvolgers. Zo niet bij T.C. Matic. Na het titelloze debuut uit 1981 leveren Arno en kornuiten met L’Apache een weergaloze plaat af. Als er al iets op af te dingen valt dan is het dat producer/gitarist Jean Marie Aerts zichzelf wat meer op de voorgrond had mogen mixen. Arno verkeert in bloedvorm en zet de luisteraar van Middle Class and Blue Eyes tot en met La-Bas aan de heupen in de strijd te gooien. Een aaneenschakeling van hoogtepunten. Ook tekstueel levert het ratjetoe van Engels, Frans en Nederlands weer een natuurlijke eenheid op, waarbij de krachttermen niet van de lucht zijn. Ook de tweede van The Gun Club weet zich moeiteloos naast het debuut te nestelen. Jeffrey Lee Pierce zingt alsof de duivel hem op de hielen zit, maar weet hem telkens net voor te blijven. De Dead Kennedys en The Birthday Party scharen zich in dit rijtje en prikken de mythe van de moeizame opvolger van het debuut door. Nick Cave weet de laatste restjes vlees van het toch al kale bot af te schrapen en creëert met zijn medebandleden een verjaardagsfeestje dat geen van de aanwezigen snel zal vergeten. De Dead Kennedys blijven eveneens bij de les en schoppen de nodige heilige Amerikaanse huisjes omver.
De meest aangename verrassing van 1982 was het debuut van Cocteau Twins. Tot mijn eigen verrassing heeft Garlands de tand des tijds doorstaan. Tussen de uitwaaierende gitaren weet zangeres Elizabeth Fraser op erg originele wijze een indrukwekkende sfeer op te roepen. Net zo origineel is Sapho, die net als T.C. Matic, The Gun Club, The Birthday Party en Siouxsie ook al in mijn lijstje van 1981 voorkwam. Haar combinatie van Arabische muziek, New Wave en het Franse Chanson klinkt verfrissend en heeft in dertig jaar nog niks aan kracht ingeboet.
In de Compass Studio’s op de Bahama’s werd in 1982 de ene na de andere LP opgenomen met de Island huisstudioband rond ritmesectie Sly & Robbie. Wat Rick Rubin tegenwoordig voor in het slop geraakte grote namen doet, deden Chris Blackwell en de Compass band in 1982 met Joe Cocker, resulterend in Sheffield Steel. Daarnaast was de band actief op platen van onder andere Black Uhuru en Grace Jones. Boven dit alles steekt I Scare Myself van sessiegitarist Barry Reynolds uit. De enige plaat die Reynolds onder zijn eigen naam gemaakt heeft, is een pareltje. Hoogtepunten zijn Irony, Guilt en Times Square.
Oudgediende Lou Reed haalt een andere muziekmythe onderuit, namelijk dat artiesten op hun best zijn als ze in de ellende zitten. Dat huiselijk geluk ook tot mooie muziek kan leiden, bewijst The Blue Mask. Reed bezingt het huiselijke geluk in My House en Heavenly Arms, maar weet tussendoor ook nog de zelfkant van het bestaan te vereeuwigen in Underneath the Bottle, The Gun en Waves of Fear. A Kiss in the Dreamhouse van Siouxsie en haar Banshees haalt het niveau van JuJu niet, maar bevat toch een aantal prachtnummers zoals Cascade, Melt en She’s a Carnival die er voor zorgen dat bijvoorbeeld Prince, The Clash, Richard and Linda Thompson en The Cure de top 10 net niet haalden. Hekkensluiter van 1982 is Bruce Springsteen die zonder de E Street Band met Nebraska een fraaie plaat aflevert.
Dat popmuziek ook van een fraaie toekomst verzekerd is, bewijzen de mini-debuten van Green on Red en R.E.M. Die beloftes zullen de komende jaren ingelost gaan worden. Voor andere bands is 1982 het officiële einde, zoals Led Zeppelin dat op Coda de laatste restjes van zijn carrière verzamelt. Voor hardrock was 1982 sowieso een minder jaar, de oude garde laat het afweten en de nieuwe lichting weet me niet te boeien. Maar goed ook want anders was het nog moeilijker geweest om tot een lijstje van de 10 beste LP’s te komen.

Verschenen in Platenblad 192, 1 december 2012 t/m 25 januari 2013

En als toegift:

Disque de surprise #4 Ne raccroche pas

Ne raccroche pas is het laatste nummer van de tweede single van Sheila, die in februari 1963 verscheen. De titel is een letterlijke vertaling van het origineel: Don't Hang Up, dat The Orlons in 1962 naar de vierde plek in de Billboard top 100 zongen. In Engeland kwam het tot nummer 39. Ralph Bernet, die ook teksten voor Sylvie Vartan en Johnny Hallyday schreef, vertaalde het naar een Franse versie.
Alhoewel de titel van het nummer letterlijk vertaald is, verschilt de inhoud van de engelstalige en franstalige versie enigszins. In het origineel dreigt de zangeres de relatie met haar vriendje te verbreken als hij ophangt. Ze belt hem op om uit te leggen waarom ze niet op hun afspraak verscheen en dat ze hem toen met iemand anders zag. Sheila smeekt haar vriendje om niet op te hangen omdat ze hem de laatste keer nogal afwijzend heeft behandeld: hij mocht haar niet omhelzen. De volgende keer belooft ze aardiger te zijn. Bovendien heeft ze een fantastische singeltje gescoord, dat hij zeker moet horen, dus: hang niet op!

Bij het nummer hoort ook een originele clip (hoezo is Queen daar ooit mee begonnen???), die een geheel eigen interpretatie van de tekst geeft.
Terwijl de Citroen DS-en op de achtergrond langsscheren, antwoordt de lolligste Gendarme na Louis de Funes bij een schitterende Renault Estafette dat hij zeker niet op zal hangen.



Op de single staat nog een andere cover: Le ranch de mes rêves. Dit is een franstalige versie van de Brook Benton hit Hotel Happiness.

Sheila was in de jaren 60 en het begin van de jaren 70 succesvol en een gedegen concurrente van Johnny Halliday en Sylvie Vartan. Na het huwelijk van Johnny en Sylvie kon ze dan ook niet achter blijven en huwde ze op 13 februari, 1973 om precies 13.13 u. in het Parijse 13de arrondisement de Franse zanger Ringo.
Na haar solocarrière kende ze vanaf 1977 nog een tweede succesvolle periode als de disco-act Sheila and B. Devotion. Het repertoire werd toen engelstalig en ze scoorde een hit met Singin' in the Rain.
Vanaf de jaren 80 treedt ze weer onder naam Sheila op en is nog steeds actief, zoals op haar website te zien en te lezen is.

Platenzaakstickers #79

Studio Fox b.v.
Hengelo Enschedestraat 17 tel. 423293
Enschede Langestraat 19 tel. 318219
Zwolle Spiegelstraat 22 tel. 210959
Arnhem Kronenburgpassage 39 tel. 214861

Op achterzijde Jean Ferrat, LP, Le Polonais..., Disques Festival FLD 747 (Frankrijk, 1982)

Nico Fox begon in Hengelo met zijn eerste Studio Fox. Later kreeg de winkel ook filialen in Enschede, Zwolle, Arnhem, zoals op de sticker te zien. Daar kwamen nog filialen in Apeldoorn en Groningen bij. Alle vestigingen zijn na het millenium overgegaan naar Van Leest, die ze weer doorsluisde naar Free Record Shop. Het filiaal in Hengelo houdt er na 24 december 2012 mee op, zo is te lezen in een bericht in Tubantia, dat ook een korte geschiedenis van platenzaken aldaar geeft.
Het filiaal in Zwolle komt twee keer ter sprake in de rubriek Platenzaken van het blog jeugdsentimenten (waar kocht je je eerste plaatje?). Zwolle heeft momenteel nog twee filialen van Free Record Shop, maar die zitten op andere adressen. Hetzelfde geldt voor de Free Record Shop in Enschede.

Het filiaal in Arnhem van Free Record Shop is inmiddels verhuisd naar nummer 88 aan dezelfde passage waar Nico Fox begon.

TOEGEVOEGD 13 FEBRUARI 2016

Studio Fox

Hengelo Enschedesestraat 17 tel. 23293 

Enschede Langestraat 19 tel. 318219

Op achterzijde hoes, The Who, LP, Who's Next, Track Record 2480 102 (Verenigd Koninkrijk, 1971)

Alfons Roebroek stuurde me deze voorganger van de besproken sticker, toen de eerste uitbreiding vanuit Hengelo naar Enschede had plaatsgevonden, maar Zwolle en Arnhem nog niet ingepalmd waren. Er was bovendien nog geen sprake van een B.V. en bescheiden als Nico Fox was hield het hij nog bij een zilveren achtergrond. Met vier vestigingen verdiende hij ook wel goud vond hij zelf.  

TOEGEVOEGD 4 APRIL 2016

Studio Fox
Hengelo Enschedesestraat 17 tel. 23293
Enschede Langestraat 19 tel. 318219
Zwolle Spiegelstraat 22 tel. 10959

Op achterzijde hoes, Maria und Margot Hellwig, 2 LP, Das goldene Jodel Album mit Maria und Margot Hellwig - Golden Yodel Melodies, Telefunken TS 3162/1-2 (Duitsland, 1979)

Ook deze toevoeging is afkomstig van Alfons Roebroek, de missing link tussen de voorgaande twee stickers. Nico Fox breidde na Hengelo en Enschede uit met een filiaal in Zwolle.
 

TOEGEVOEGD 22 MAART 2023

 

 

Fox Studio B.V.

Apeldoorn - Arnhem

Enschede - Hengelo - Zwolle

Op achterzijde hoes, Robbie Robertson, LP, Robbie Robertson, Geffen Records 924 160-1 (UK, 1987)

De zaken gingen goed met Fox, getuige deze sticker. Er is inmiddels uitgebreid aar Apeldoorn en aan de naam is b.v. toegevoegd. Voor adressen en telefoonnummers is geen ruimte meer op de sticker.

Met dank aan Henk Batelaan voor het insturen van de sticker.

TOEGEVOEGD 20 JANUARI 2026

 

 

Fox Studio B.V.

Hengelo - Enschede

Zwolle - Arnhem

Op achterzijde hoes, Ed Bickert, LP, Bye Bye Baby, Concord Jazz CJ-232 (Verenigde Staten, 1984)

De ontwikkeling van Fox is mooi af te leiden uit de verschillende stickers. Ergens tussen 1984 en 1987 is er een filiaal in Apeldoorn bijgekomen.

Platenzaakstickers #78

De Jong voor ...
Uw lievelingsplaten.
Ananasplein 11, tel. 61449
Jan Evertsenstraat 201, tel. 134419
Tuinstad Overtoomse Veld

Op voorkant hoes Q65, LP, Revolution, Decca QL 625 363 (Nederland, 1966)

De derde sticker van De Jong op dit blog, na de afzonderlijke stickers van de Jan Evertsenstraat en het Ananasplein. Deze is bovendien de missing link, want bevat de adressen van beide filialen op één sticker.
Het mysterie waar De Jong nu voor was, op de sticker van de Jan Evertsenstraat, is bij deze opgelost: voor uw lievelingsplaten dus! Afgaande op de platen waarop de verschillende stickers te vinden zijn, moet dit de eerste sticker zijn. Wel bijzonder dat Amsterdam Noord een cijfer minder in het telefoonnummer had, vergeleken met Amsterdam West. Een nadere specificatie van waar de winkels te vinden zijn is ook hier aanwezig al moet je wel in Amsterdam bekend zijn om te weten dat Tuinstad Overtoomse Veld twee afzonderlijke stadsdelen zijn.

Platenzaakstickers #77

J.G. Bushoff N.V.
Olympiaplein 125, Tel. 72.66.79, Amsterdam-Z.
Uw adres voor Grammofoonplaten

Op achterzijde hoes Chris Montez, 7", No One Knew, CBS 1924 (Nederland, 1973)

Een inmiddels bekend soort sticker zonder poespas.
Over Bushoff aan het Olympiaplein is niets terug te vinden op het internet. Er is nog wel een Expert Bushoff op het Gelderlandplein in Buitenveldert, maar vinyl wordt daar niet meer verkocht.

TOEVOEGING 6 MAART 2015

Een gele variant afkomstig van de voorkant van de hoes van José Feliciano, 7", She's a Woman, RCA 74-16003 (Duitsland, 1969)

Deze toevoeging is ingestuurd door Bjorn Graafland. 

TOEVOEGING 30 JANUARI 2017

Op achterzijde hoes, Eartha Kitt, LP, Sentimental Eartha, Spark SRLP 105 (Verenigd Koninkrijk, 1970)

Ook deze groene variant is afkomstig van Bjorn Graafland van Concerto. 

 

TOEVOEGING 25 MEI 2021

 

Op hoes, The Hunters, 7", Russian Spy And I, RCA Victor 47-9656 (Nederland, 1966)

Ben benieuwd of de serie met de blauwe variant compleet is. 

Opvallend is dat deze oudste sticker van J.G. Bushoff N.V. (uit 1966) anders is dan de sticker uit 1967 (Platenzaaksticker 146). Daar staat nog Bushoff Philips Service op de sticker.

De eigenaar van de winkel was Johannes Gerardus Bushoff, zo is inmiddels op het internet te vinden. Geboren op 31 augustus 1914 in Amsterdam en van beroep installateur/elektricien. Ook hier hebben we dus te maken met een winkel in elektrische apparatuur, die er vinyl bij is gaan doen aangezien hij toch al platenspelers verkocht.

In de Oud-Amsterdammer van 15 oktober 2013 is een artikel gewijd aan de geschiedenis van de winkel. Johannes Bushoff begon in 1937 met de verkoop van zelfgemaakte lampen, wat uitgroeide tot een elektronicawinkel. Ze verkochten 'vooral apparaten met een stekker', en daar kwamen later ook vinyl en cd's bij. In 1997 verhuisde winkel naar het Gelderlandplein. Toen het winkelcentrum daar gerenoveerd werd maakte Gerard Bushoff, zoon van Johannes en inmiddels eigenaar van de winkel, de overstap naar de A.J. Ernstraat. Daar kun je nog steeds terecht, maar niet voor vinyl.