Jaarlijst 2024

 

LP’s

1. Tramhaus – The First Exit

2. Warmduscher – Too Cold To Hold

3. Richard Thompson – Ship To Shore

4. The Psych-Fi’s – Can Con

5. Johan – The Great Vacation

6. Mountain Movers – Walking After Dark

7. King King Kings – Can’t Keep From Crying

8. Beachwood Sparks – Across The River Of Stars

9. Van Cooths – A Sunny Day With Clouds

10. Daryll-Ann – Spring

 

Een goed jaar voor de Nederlandse popmuziek, nog nooit eerder bestond de helft van mijn top 10 voor de helft uit Nederlands product. De nummer 1 is zonder twijfel het lp-debuut van Tramhaus. Na 4 singles en een EP verscheen dit jaar dan eindelijk hun eerste langspeler. De energie knalt er vanaf. Lukas Jansen gaat regelmatig vol gas op de zang, stil zitten is er niet bij, zitten is sowieso al een probleem. Het gitaarduo Micha Zaat en Nadya van Osnabrugge vult elkaar perfect aan. Hier valt nog veel van te verwachten. Allereerst een concert in het Patronaat in april.

Ook Johan laat horen nog steeds tot de top van de Nederpop te horen. Met een hoofdrol voor gitarist Robin Berlijn, die ook een deel van de credits voor zijn rekening nam. Het levert een sprankelende plaat op. Op 7 de Amsterdamse King King Kings, zoals de naam al duidelijk maakt heerlijke bluesrock in de stijl van The Red Devils. Zanger/bluesharpist Wiendelt Hooijer steekt Lester Butler regelmatig naar de kroon, terwijl gitaristen Martin Huurdeman en Wim de Jong er lekker op los soleren. Van Cooths is het bandje van pa Marthy Coumans (eigenaar van de Antwerpse platenzaak Grey Records) met zijn dochters Guusje en Dieke. Met instrumentale ondersteuning van onder andere bassist Gerhard Rinsma, gitarist Peter Kroes en drummer Patrick Delabie spelen ze twee kanten vol met catchy songs. Als hekkensluiter de onverwachte terugkeer van Daryll-Ann.

De Londense post-punkers Warmduscher zijn de verrassing van het jaar. Irvine Welsh verzorgt het gesproken intro, waarna de band het overneemt. Post-punk wordt er als label op geplakt, maar de band heeft veel meer in haar mars. Jazz, hiphop en funk passen ook naadloos in het repertoire.

Oudgediende Richard Thompson weet van geen ophouden. Van zijn generatie is hij een van de weinigen en misschien zelfs wel de enige die doorlopend albums van hoge kwaliteit blijft afleveren. Ship To Shore bevat geen minder nummer. Thompson’s gitaar en zang zijn uit duizenden herkenbaar, maar vervelen geen moment. Mountain Movers heeft eenzelfde herkenbaar geluid, maar dan binnen een geheel ander genre. Hypnotiserende melodieën in een slepend ritme dat eindeloos kan voortduren zonder saai te worden. Af en toe doet het denken aan The Velvet Underground.

Begin december verscheen Can Con van The Psych-Fi’s. Nog net op tijd om een plekje in de top 10 te bemachtigen. Jerry Leger en kompanen gaan, zoals de naam al doet vermoeden, op de psychedelische toer. 5 nummers uitgesponnen over twee kanten jammen ze er relaxed op los. Een lekker seventies geluid dankzij de in meerdere nummers aanwezige Hammondsolo’s. De sirene-achtige achtergrondvocalen maken het nog extra verleidelijk.

Ook terug van weggeweest, Beachwood Sparks. Across The River Of Stars biedt het herkenbare West Coastgeluid, waar de band patent op heeft. Een vleugje Byrds, wat Flying Burrito Brothers met af en toe een stevige knauw die aan Neil Young met Crazy Horse doet denken.

 

 

Reissues

1. Neil Young with Crazy Horse – Early Daze

2. Gene Clark – No Other Sessions

3. These Immortal Souls – Get Lost (Don’t Lie)

4. These Immortal Souls – I’m Never Gonna Die Again

5. Humble Pie – Humble Pie

 

Drie platen die niet makkelijk terug te vinden waren, werden in 2024 gelukkig opnieuw uitgebracht en aan de collectie toegevoegd: de twee studioplaten van These Immortal Souls met Rowland S. Howard op gitaar en zang, en de gelijknamige plaat van Humble Pie met de hoes van Aubrey Beardsley.

Neil Young’s archieven bieden elk jaar wel weer wat nieuws wat de moeite waard is. Eerder in 2024 verscheen al Dume met opnames uit de tijd van Zuma. Mooi om alles eens chronologisch volgens de opnamesessies te horen, maar het voegde uiteindelijk niet zo heel veel toe aan Zuma. Op Early Daze zijn opnames te horen van de eerste Crazy Horse uit 1960 met Danny Whitten op zang en gitaar. Veel van de nummers verschenen later in andere versies op verschillende platen, maar op Early Daze zijn de oorspronkelijke opnames te horen. De chemie tussen Young en Crazy Horse, die ook op Everybody Knows This Nowhere, dat in datzelfde jaar verscheen, is te horen, wordt hierop bevestigd.

De No Other Sessions zijn direct aangeschaft na de enthousiaste recensie van Platenbladbaas René van Kaam vorig jaar. Al eerder op cd verschenen in combinatie met de oorspronkelijke uitgave, maar nu alleen de outtakes op dubbel vinyl. Wonderschoon!

 

 

Concerten

1. Robert Plant (27/10/24, Koningin Elizabethzaal, Antwerpen)

2. New Cool Collective (10/1/24, Paradiso, Amsterdam)

3. Johan (23/11/24, Patronaat, Haarlem)

4. Detroit Cobras (28/6/24, Patronaat, Haarlem)

5. Nederlands Blazers Ensemble – American Roots (10/3/24, Phil, Haarlem)

Jaarlijst 2018

1. The War and Treaty – Healing Tide

2. Spiritualized – And Nothing Hurt

3. David Nance Group – Paced and Sligthly Pulverized

4. The Nude Party – The Nude Party

5. All Them Witches - ATW

6. Jonathan Wilson – Rare Birds

7. Mountain Movers – Pink Skies

8. Dan Stuart – The Unfortunate Demise of Marlowe Billings

9. Rolling Blackouts C.F. – Hope Downs

10. Josh T. Pearson – The Straight Hits

Een heerlijke mix van country, soul en gospel, de langspeler van The War and Treaty. Michael Trotter jr. en Tanya Trotter bezingen vooral de liefde voor elkaar en doen dat onder leiding van ouwe rot Buddy Miller. Hij tekent niet alleen voor de productie, maar is ook nadrukkelijk aanwezig in de muzikale begeleiding. Een pareltje!

Jason Pierce, ex-Spacemen 3, laat met And Nothing Hurt wederom horen een van de beste songwriters te zijn. Het duurt even voor het kwartje valt, maar dan is er geen weg meer terug. Met name de arrangementen zijn van een ongekende schoonheid.

David Nance gooit het over een totaal andere boeg: rauw en ongepolijst. Maar daarom niet minder mooi. Deze nummers hakken er direct in, rock ‘n’ roll is here to stay! Ook The Nude Party is niet echt vernieuwend, maar brengt het allemaal met een jeugdige frisheid, die erg aanstekelijk werkt.

All Them Witches voerde mijn vorige jaarlijst aan. Op ATW wordt de lijn van Sleeping Through The War doorgetrokken, hypnotiserende stonerrock met heerlijke riffs die eindeloos herhaald horen te worden.

Rare birds van Jonathan Wilson doet bij vlagen denken aan I Love You Honeybear van Father John Misty. Typische Westcoast hippiemuziek die met enige regelmaat  ook herinneringen oproept aan Pink Floyd, en dan vooral aan de gitaarpartijen van David Gilmour. Dat zal wel door de tour die hij met Roger Waters heeft gedaan komen.

Bij Mountain Movers draait het vooral om de lang uitgesponnen, meanderende, vervormde gitaarpartijen van gitariste Kryssie Batalene. Ondanks dat er niet veel variatie in zit, verveelt het geen moment. Heerlijk loom dreint het eindeloos door.

Voormalig Green On Red zanger Dan Stuart leeft al jaren enigszins teruggetrokken in Mexico. Zijn teksten zijn even cynisch als altijd, een positieve kijk op de wereld zit er bij hem niet in. Ook niet op de derde lp van zijn alter ego Marlowe Billings. In Gabriel López, gitarist van de Mexicaanse Twin Tones, lijkt hij de ideale opvolger van Chuck Prophet gevonden te hebben.

De Australische Rolling Blackouts Coastal Fever maken op eighties alternative scene geënte gitaarpop. Lekker aanstekelijk melodieën, heerlijk in het gehoor liggend en dat natuurlijk met de herkenbare Aussi knauwuitspraak.

Als afsluiter de opvolger van Last of the Country Gentlemen. En zoals je van Josh T. Pearson mag verwachten lijkt er op het eerste gehoor geen enkel verband met de voorganger. Zoals hij tijdens een concert in Bitterzoet vertelde, heeft hij de elektrische gitaar maar weer eens omgegord. Onder het thema Straight (het woord komt in alle songtitels voor) jaagt hij er op punkachtige wijze 10 nummers doorheen. Grappig genoeg sluiten de nummers live en elektrisch versterkt gebracht toch weer wonderbaarlijk goed aan bij nummers van zijn vorige plaat.

Rereleases

1. Bob Dylan – More Blood More Tracks

2. Scientists – Weird Love

3. Claw Boys Claw - $uga(r)

Blood On The Tracks was altijd al een van mijn lievelings Dylanplaten. De eerste opnames die hij voor deze plaat maakte, waarbij hij zichzelf op akoestische gitaar begeleidt, zijn afgelopen jaar in de Bootleg series uitgebracht en kunnen de concurrentie met de uiteindelijke versies moeiteloos aan.

Platen van The Scientists zijn niet makkelijk voor een redelijke prijs te vinden. Deze goedkoop geprijsde heruitgave van een oorspronkelijk voor de Amerikaanse markt gemaakte LP is dan ook bijzonder welkom. In drie dagen in februari 1986 nam de band in Londen een selectie van nummers uit de periode 1982-1985 opnieuw op. Swamprock van het beste soort.

Afgelopen jaar verscheen ook eindelijk $uga(r) van Claw Boys Claw op vinyl. De LP bevat de succesvolle single Rosie, maar laat daarnaast vooral horen hoe de band ook in een wat meer ingehouden stijl moeiteloos overeind blijft. Hier en daar vliegen ze lekker uit de bocht, maar onderhuids is met name in de rustigere nummers gitarist John Cameron lekker op dreef.

Concerten

1. The Scientists, Paradiso (bovenzaal), 12 juni

2. Tjens Matic, Melkweg (oude zaal), 10 februari

3. Jonathan Wilson, Melkweg (oude zaal), 8 september

Of het ter ere van de heruitgave van Weird Love was, was niet duidelijk, maar The Scientists tourden afgelopen jaar in de oorspronkelijke bezetting van die plaat weer door Europa. Het was heerlijk om te ervaren dat de band aan intensiteit nog niets heeft ingeboet.

Ruimde Arno Hintjes de afgelopen jaren bij optredens altijd wel een plaatsje in voor een paar T.C. Matic hits, vorig jaar concentreerde hij zich met Tjens Matic uitsluitend op het ruigere werk uit de hoogtijdagen in de eerste helft van de jaren tachtig.Hij leefde er zelf ook van op, zo was bij het concert te merken.

Bij Jonathan Wilson is het vooral verrassend hoe hij de ingewikkelde arrangementen en composities live op overtuigende wijze uitvoert. Een avond waarbij je de hele tijd met ingehouden adem staat te luisteren.

Jaarlijst 2017

1. All Them Witches – Sleeping Through The War

2. Iguana Death Cult – The First Stirrings Of Hideous Insect Life

3. The Black Angels – Death Song

4. Protomartyr – Relatives In Descent

5. Jason Isbell & The 400 Unit – Nashville Sound

6. Mavis Staples – If All I Was Was Black

7. Peter Perrett – How The West Was Won

8. Hallo Venray – Where Is The Funky Party?

9. Chuck Prophet – Bobby Fuller Died For Our Sins

10. Eilen Jewel – Down Hearted Blues

De ontdekking van 2017 was All Them Witches. Dus inmiddels staan, behalve deze vierde plaat ook alle voorgangers in de platenkast.  De band uit Nashville Tennessee maakt een soort stonerrock, maar met alleen dat label er op te plakken doe je de band tekort. Sleeping Through The War is het tot nu meest afwisselende album waar de voorgaande drie op samen komen en de band ook nog een stap vooruit zet. Het Nederlandse Iguana Death Cult staat met haar debuut op de tweede plaats. Lekkere uptempo rock die nog het meest aan The Cramps doet denken. Het speelplezier spat er van af. 

Death Song is alweer de vijfde lp van het Texaanse The Black Angels. Als je de titel van de plaat achter de bandnaam zet heb je direct de belangrijkste invloed van de band te pakken. Na het enigszins teleurstellende Indigo Meadow van vier jaar geleden, pakken ze met Death Song de draad weer op. De plaat bevat met I Dreamt bovendien een dansvloerkraker en ook het daarna komende Medicine swingt de pan uit. Komend voorjaar komt Protomartyr dan eindelijk weer eens naar Amsterdam. Met Relatives in Descent maakt de band uit Detroit de belofte van The Agent Intellect volkomen waar. De songs zitten allemaal degelijk in elkaar en muzikaal is de plaat gevarieerder dan zijn voorganger. 

Ook bij Jason Isbell is een duidelijke opwaartse lijn herkenbaar. Waren de voorgangers meestal nogal vrij uniform, of rustig of uptempo, op Nashville Sound zijn alle stijlen die Isbell beheerst vertegenwoordigd. Het is dan ook zonder twijfel zijn beste plaat tot nu toe. Dat hij een goede songsmid was, bleek al uit de nummers die hij aan het oeuvre van de Drive By Truckers bijdroeg. Waar die band is blijven hangen in een herhaling van zetten, ontwikkelt Isbell zich nog steeds. 

En dan volgen er twee oudjes. Mavis Staples riep de hulp van Jeff Tweedy weer in. De samenwerking levert net als de voorgaande op You Are Not Alone en One True Vine een prachtig resultaat op. Tweedy schikt zich in zijn rol als songschrijver, gitarist en producer volkomen naar Mavis. Dat levert prachtige nummers op, met heerlijke sturende gitaarriedeltjes. Waar Mavis Staples met enige regelmaat een nieuwe plaat uitbrengt, duurde het bij Only Ones-zanger Peter Perrett wat langer. Zijn laatste studioplaat is uit 1996. Met twee zoons in zijn band, maakte hij afgelopen jaar een prachtplaat die gekenmerkt wordt door zijn unieke, zeurende stem. In de teksten komt zijn voorliefde voor de Verenigde Staten terug, maar viert vooral de liefde voor zijn vrouw hoogtij. Getuige de nieuwe nummers tijdens de tour in november, komt de opvolger er wat sneller aan dan we van hem gewend zijn. 

Op 8 nog een band die al wat jaren meegaat, maar ook nog steeds in ontwikkeling is, Hallo Venray. Where’s The Funky Party? begint met het gelijknamige nogal onverwachte nummer om daarna terug te vallen in de meer herkenbare sound van deze Mark II van Hallo Venray. Op kant 2 gaan Koorn, Jonkers en Koning nog een versnellinkje lager, wat prachtige meanderende, hypnotiserende nummers oplevert. Ook tekstueel blijkt Koorn nog steeds onverwacht en komisch uit de hoek te kunnen komen. Luister naar Drink, waar hij je aanvankelijk met I Don’t Drink op het verkeerde been zet. Chuck Prophet was ik een tijdje uit het oog verloren. Dat kwam met name door zijn geforceerd komische act op het podium bij een optreden zo’n tien jaar terug. In februari ben ik er toch maar weer eens naar toe gegaan en dat bleek een schot in de roos. Dat hij gitaartechnisch zowat alle genres beheerst was bekend, maar het lijkt alsof hij beter zijn draai heeft gevonden, zowel op het podium als op de plaat. Daar is met terugwerkende kracht dus ook het een en ander van aangeschaft. 

De lijst wordt afgesloten met Eilen Jewel die ik tegenkwam in de jaarlijst van de Groningse platenzaak Elpee. Een lijst die me in december meermalen op de fiets deed stappen richting platenzaak. Altijd fijn als je zo op iemands smaak kunt varen. Jewel covert op Down Hearted Blues een aantal onbekende bluessongs en zet die volkomen naar hand, waarbij de heerlijke twanggitaar van Jerry Miller een hoofdrol vervult. Bubbling under: The Homesick met Youth Hunt, Dool met Here Now, There Then en The Chris Robinson Brotherhood met Barefoot In The Head. Grootste tegenvaller van het jaar Father John Misty met Pure Comedy (ik kom er niet doorheen, in tegenstelling tot de eerste twee platen). Peace Trail van Neil Young is zeker niet onaardig en bevat zelfs weer een aantal pareltjes, maar wordt ontsierd door de herontdekking van de Vocoder, die hij vast tegenkwam bij het rommelen in zijn archieven.

Reissues

1. Link Wray – Link Wray

2. Jacqueline Taïeb – Jacqueline Taïeb

3. Neil Young – Hitchhiker

Afgelopen jaar werden vier lp’s van Link Wray opnieuw uitgebracht. De oudste van de vier wist hij niet meer te overtreffen, vandaar dat die op 1 staat. De eerste lp van Française Jacqueline Taïeb was een waar collector’s item, dus hoogste tijd voor een heruitgave. Heerlijke Franse beatmuziek! De uitgave van Hitchhiker maakt maar weer eens duidelijk dat Neil Young tot de absolute top behoort. In een sessie opgenomen, maar wegens mans ondoorgrondelijke beslissingen op de plank beland. Een aantal nummers verscheen op latere lp’s, soms met wat toevoegingen, soms in exact dezelfde uitvoering als oorspronkelijk opgenomen. Bij elkaar komen ze toch het best tot hun recht.

Concerten

1. Peter Perrett, Paradiso 13 november

2. The Black Angels, Paradiso 20 september

3. Chuck Prophet & The Mission Express, Bitterzoet 22 februari

Het wordt een terugkerend feit: de beste concerten zijn meestal van artiesten die ook in lijst met beste platen uit dat jaar voorkomen. Geen toeval, nu ze moeten toeren om nog wat te verdienen. Achteraf wel ontzettende spijt dat ik niet naar Nick Cave ben toe geweest, maar ik blijf een weerstand hebben tegen die Ziggo Dome. Vermeldenswaard is het jubileumconcert van Hallo Venray in de grote zaal van Paradiso. In twee sets, de eerste in de oorspronkelijke bezetting, de tweede in de huidige, werd maar weer eens duidelijk dat we hier met een van Nederlands beste bands te maken hebben.