Jaarlijst 2024

 

LP’s

1. Tramhaus – The First Exit

2. Warmduscher – Too Cold To Hold

3. Richard Thompson – Ship To Shore

4. The Psych-Fi’s – Can Con

5. Johan – The Great Vacation

6. Mountain Movers – Walking After Dark

7. King King Kings – Can’t Keep From Crying

8. Beachwood Sparks – Across The River Of Stars

9. Van Cooths – A Sunny Day With Clouds

10. Daryll-Ann – Spring

 

Een goed jaar voor de Nederlandse popmuziek, nog nooit eerder bestond de helft van mijn top 10 voor de helft uit Nederlands product. De nummer 1 is zonder twijfel het lp-debuut van Tramhaus. Na 4 singles en een EP verscheen dit jaar dan eindelijk hun eerste langspeler. De energie knalt er vanaf. Lukas Jansen gaat regelmatig vol gas op de zang, stil zitten is er niet bij, zitten is sowieso al een probleem. Het gitaarduo Micha Zaat en Nadya van Osnabrugge vult elkaar perfect aan. Hier valt nog veel van te verwachten. Allereerst een concert in het Patronaat in april.

Ook Johan laat horen nog steeds tot de top van de Nederpop te horen. Met een hoofdrol voor gitarist Robin Berlijn, die ook een deel van de credits voor zijn rekening nam. Het levert een sprankelende plaat op. Op 7 de Amsterdamse King King Kings, zoals de naam al duidelijk maakt heerlijke bluesrock in de stijl van The Red Devils. Zanger/bluesharpist Wiendelt Hooijer steekt Lester Butler regelmatig naar de kroon, terwijl gitaristen Martin Huurdeman en Wim de Jong er lekker op los soleren. Van Cooths is het bandje van pa Marthy Coumans (eigenaar van de Antwerpse platenzaak Grey Records) met zijn dochters Guusje en Dieke. Met instrumentale ondersteuning van onder andere bassist Gerhard Rinsma, gitarist Peter Kroes en drummer Patrick Delabie spelen ze twee kanten vol met catchy songs. Als hekkensluiter de onverwachte terugkeer van Daryll-Ann.

De Londense post-punkers Warmduscher zijn de verrassing van het jaar. Irvine Welsh verzorgt het gesproken intro, waarna de band het overneemt. Post-punk wordt er als label op geplakt, maar de band heeft veel meer in haar mars. Jazz, hiphop en funk passen ook naadloos in het repertoire.

Oudgediende Richard Thompson weet van geen ophouden. Van zijn generatie is hij een van de weinigen en misschien zelfs wel de enige die doorlopend albums van hoge kwaliteit blijft afleveren. Ship To Shore bevat geen minder nummer. Thompson’s gitaar en zang zijn uit duizenden herkenbaar, maar vervelen geen moment. Mountain Movers heeft eenzelfde herkenbaar geluid, maar dan binnen een geheel ander genre. Hypnotiserende melodieën in een slepend ritme dat eindeloos kan voortduren zonder saai te worden. Af en toe doet het denken aan The Velvet Underground.

Begin december verscheen Can Con van The Psych-Fi’s. Nog net op tijd om een plekje in de top 10 te bemachtigen. Jerry Leger en kompanen gaan, zoals de naam al doet vermoeden, op de psychedelische toer. 5 nummers uitgesponnen over twee kanten jammen ze er relaxed op los. Een lekker seventies geluid dankzij de in meerdere nummers aanwezige Hammondsolo’s. De sirene-achtige achtergrondvocalen maken het nog extra verleidelijk.

Ook terug van weggeweest, Beachwood Sparks. Across The River Of Stars biedt het herkenbare West Coastgeluid, waar de band patent op heeft. Een vleugje Byrds, wat Flying Burrito Brothers met af en toe een stevige knauw die aan Neil Young met Crazy Horse doet denken.

 

 

Reissues

1. Neil Young with Crazy Horse – Early Daze

2. Gene Clark – No Other Sessions

3. These Immortal Souls – Get Lost (Don’t Lie)

4. These Immortal Souls – I’m Never Gonna Die Again

5. Humble Pie – Humble Pie

 

Drie platen die niet makkelijk terug te vinden waren, werden in 2024 gelukkig opnieuw uitgebracht en aan de collectie toegevoegd: de twee studioplaten van These Immortal Souls met Rowland S. Howard op gitaar en zang, en de gelijknamige plaat van Humble Pie met de hoes van Aubrey Beardsley.

Neil Young’s archieven bieden elk jaar wel weer wat nieuws wat de moeite waard is. Eerder in 2024 verscheen al Dume met opnames uit de tijd van Zuma. Mooi om alles eens chronologisch volgens de opnamesessies te horen, maar het voegde uiteindelijk niet zo heel veel toe aan Zuma. Op Early Daze zijn opnames te horen van de eerste Crazy Horse uit 1960 met Danny Whitten op zang en gitaar. Veel van de nummers verschenen later in andere versies op verschillende platen, maar op Early Daze zijn de oorspronkelijke opnames te horen. De chemie tussen Young en Crazy Horse, die ook op Everybody Knows This Nowhere, dat in datzelfde jaar verscheen, is te horen, wordt hierop bevestigd.

De No Other Sessions zijn direct aangeschaft na de enthousiaste recensie van Platenbladbaas René van Kaam vorig jaar. Al eerder op cd verschenen in combinatie met de oorspronkelijke uitgave, maar nu alleen de outtakes op dubbel vinyl. Wonderschoon!

 

 

Concerten

1. Robert Plant (27/10/24, Koningin Elizabethzaal, Antwerpen)

2. New Cool Collective (10/1/24, Paradiso, Amsterdam)

3. Johan (23/11/24, Patronaat, Haarlem)

4. Detroit Cobras (28/6/24, Patronaat, Haarlem)

5. Nederlands Blazers Ensemble – American Roots (10/3/24, Phil, Haarlem)

Jaarlijst 2021

 

1. Feu ! Chatterton – Palais d’Argile 

2. Endless Boogie – Admonition 

3. Jeff Tweedy – Love Is The King

4. Claw Boys Claw – Kite

5. Ovlov – Buds

6. Mdou Moctar – Afrique Victime

7. Night Beats – Outlaw R&B

8. Farmer Dave & The Wizards of the West – S/T

9. Zaz – Isa

10. Rose City Band – Earth Trip

Een afwisselende lijst, de top 10 van platen die ik het afgelopen jaar aanschafte. Daarbij is de verschijningsdatum op vinyl het uitgangspunt en weet zodoende ook Jeff Tweedy nog een plaatsje te veroveren. Het merendeel van de artiesten gaat al wat jaren mee, met Feu ! Chatterton en Ovlov als uitzonderingen.

Met hun derde LP zet de Parijse band Feu ! Chatterton de lijn door die met de eerste twee albums was ingezet. Palais d’Argile is een erg afwisselende plaat maar met een erg herkenbaar geluid. Een van de hoogtepunten is Compagnons. De tekst van Jacques Prévert is eerder door onder andere Serge Reggiani en Yves Montand in verschillende versies op de plaat gezet, maar in de versie van Feu ! Chatterton onherkenbaar en van een erg aanstekelijke melodie voorzien. De opener van kant 3, Libre, bevindt zich aan het andere eind van het spectrum en bouwt in een kleine 10 minuten een spanning op die zich ontlaadt in een duel tussen bas en gitaar.

Zo afwisselend als Palais d’Argile is, zo eentonig is Admonition van Endless Boogie. Het is wel precies wat de bandnaam voorspelt: een eindeloze herhaling van een lekkere groove, maar zonder dat die ook maar even gaat vervelen. En dat is ook een ontzettende kunst, al lieten Jesper Eklow en kompanen ook op eerdere platen al horen het tot in de puntjes te beheersen.

Jeff Tweedy tapt op zijn lockdownplaat weer uit een geheel ander vaatje. Samen met zonen Spencer en Sammy nam hij in de studio aan huis 11 typische Tweedy nummers op waarbij hij zelf de bas, elektrische en akoestische gitaar voor zijn rekening nam. De liedjes ademen allemaal de geest van de titel van de plaat en bewijzen eens te meer dat Tweedy tot de beste singer songwriters gerekend kan worden.

Claw Boys Claw voegt met Kite een volgende prachtplaat aan hun inmiddels imposante oeuvre toe. Met Jeroen Kleijn op drums en Marc Bruystens op bas heeft de vaste kern Peter Te Bos en John Cameron inmiddels alweer drie platen gemaakt, waarbij Kite het voorlopige hoogtepunt is. Het tempo ligt vanzelfsprekend niet constant zo hoog als in de begindagen, maar aanstekelijk en enthousiast blijft het. Ik had ze graag live gezien in Paradiso, maar daar werd op het laatste moment een stokje voor gestoken.

Buds van Ovlov (zouden ze hun naam van een Zweeds automerk hebben?) is het derde album van het kwartet van drie broers Hartlett en Morgan Luzzi uit Connecticut. De inspiratiebron is overduidelijk gitaarmuziek uit de jaren negentig en gaat van ingetogen tot totaal ontsporend. En toch klinkt het allemaal net wat anders dan de inspiratiebronnen.

Het lijkt er op dat de Touaregsound in de Verenigde Staten ontdekt is. Nadat Bombino in 2013 een plaat met Dan Auerbach van The Black Keys opnam die uitkwam op Nonesuch, heeft Mdou Moctar via Jack White’s Third Man Records onderdak gevonden bij Matador. Dat komt de distributie ten goede, met als gevolg dat deze plaat in diverse jaarlijstjes in muziekbladen was terug te vinden. En terecht! De muziek blijft authentiek, maar verraadt duidelijk rockinvloeden. Die hoor je het best terug op het titelnummer waar de gitarist als een eigentijdse Jimi Hendrix alles uit zijn gitaar haalt.

Night Beats is inmiddels al een aantal jaar niet echt een band meer, maar het project van gitarist/zanger Lee Blackwell. Op Outlaw R&B revancheert hij zich voor het toch wel erg gladde Myth Of A Man. Overduidelijk met de wortels in de sixties, variërend van The Seeds, 13th Floor Elevators tot Ennio Morricone in Hell in Texas.

Farmer Dave houdt de vlam van Beachwood Sparks op zijn geheel eigen wijze brandende, Zaz levert met het aan haar eigen naam refererende Isa een mooie introspectieve dubbel LP af, herkenbaar maar geen moment saai. En ook Wooden Shjips gitarist Ripley Johnson blijft met zijn eigen Rose City Band op zijn derde LP in het uitgezette spoor met typische West Coast country psychedelica. 

 

Reissues

1. Allen Toussaint – Life, Love and Faith

2. My Bloody Valentine – Loveless

3. Elvis Presley – On Stage

4. Ro-D-Ys – Earnest Vocation

5. Various Artists - Essiebons Special 1974-1984 (Ghana Music Power House)

 

En gelukkig verschijnen er ook elk jaar weer wat pareltjes uit het verleden opnieuw op vinyl. Zo blijven ook deze platen betaalbaar beschikbaar en voegt Analog Africa met Essiebons Special weer een prachtige compilatie aan hun indrukwekkende catalogus toe.

 

Jaarlijst 2020

 

 

1. Gill Landry – Skeleton At The Banquet

2. All Them Witches – Nothing As The Ideal

3. Rose City Band – Summerlong

4. Bob Dylan – Rough And Rowdy Ways

5. Jason Isbell And The 400 Unit – Reunions

6. Allard JJ – Uncovered

7. Chuck Prophet – The Land That Time Forgot

8. Fleur – Fleur

 

Het komt niet vaak voor, maar afgelopen jaar heb ik slechts 8 platen gekocht die nieuw verschenen. De live dubbelaar van Mazzy Star tel ik dan niet mee en ook allerlei heruitgaven of oude opnames die voor het eerst zijn uitgebracht vallen buiten de boot. Vandaar dat het dit jaar bij een top 8 blijft.

Gill Landry leerde ik pas kennen door de jaarlijkse aftellijst van Elpee Groningen waar hij op de 31ste plaats stond. Al bij de luistertest op Spotify was ik verkocht en werd de plaat direct aangeschaft, waarna hij niet van de draaitafel is weg te denken. Bovendien zijn er als bonus mooie herinneringen aan de plaat verbonden. Vrolijk stemt de plaat niet, maar prachtig is ie zeker. Veel mineurakkoorden die de duistere teksten begeleiden, die verhalen van verloren liefdes en hartzeer. Spaarzame instrumentatie met een centrale rol voor de twanggitaar en een passende fluistertrompet in Refuge Of Your Arms.

Voor All Them Witches heb ik al een zwak sinds ik ze leerde kennen en ook hun laatste is weer de moeite waard. Sfeervoller dan zijn voorgangers, laverend tussen stemmig, bezwerend en ruig, komen alle voorgangers op deze plaat samen.

Via de eindejaarslijst van Elpee Groningen kwam ik ook Rose City Band tegen, een van de projecten van Ripley Johnson van Wooden Shjips. Een typische west coast plaat die de geest van de americanaplaten van de Grateful Dead ademt met het bijbehorende vleugje psychedelica.

Ook Bob Dylan leverde afgelopen jaar weer nieuw werk af wat de moeite waard is. De enige oudgediende in mijn lijst, die nog platen maakt die er toe doen. Dat laatste geldt zeer zeker ook voor Jason Isbell, die, sinds hij de Drive By Truckers verlaten heeft, de ene prachtplaat na de andere maakt. Mooie teksten, die appelleren aan de actualiteit en zijn persoonlijke leven, en dito muziek, deze keer met zijn vaste begeleidingsband The 400 Unit.

Een andere oudgediende, zij het van recentere tijd dan ome Bob, is Allard Jolles. Hij is een tijdje afwezig geweest op het muzikale front, maar sinds afgelopen jaar weer helemaal terug. De voormalig frontman van L’Attentat en eerste drummer van Claw Boys Claw leverde eindelijk weer eens nieuw werk af en laat horen het absoluut nog niet verleerd te zijn. Heerlijke slidegitaar, wellicht wat ingetogener dan in het verleden, maar daardoor niet minder mooi. Hopelijk is het een voorbode van meer nieuw werk.

Na het uiteenvallen van Green On Red zijn zowel zanger Dan Stuart als gitarist Chuck Prophet actief gebleven, al is de productie van Stuart een stuk minder dan die van Prophet. Ook op The Land That Time Forgot laat hij horen het hoge niveau dat we van hem gewend zijn vast te kunnen houden. Zijn partner Stephanie Finch voorziet hem van engelachtige samenzang, zoals Emmylou Harris dat ooit voor Gram Parsons deed.

Afsluiter is Fleur met een heerlijk plaatje Franse retrobeat. Dave von Raven en Arjan Spies van The Kik hebben zich als Les Robots weer uit kunnen leven in een geperfectioneerde kopie van het origineel.

 

 

Reissues

1. Elvis Presley – From Elvis In Nashville

2. The Serenes – Barefoot And Pregnant

3. Neil Young – Homegrown

 

Na de in 2019 verschenen hoogtepunten van de opnames die Elvis in 1969 in de Sound Studio in Memphis maakte, werd afgelopen jaar eenzelfde soort compilatie van zijn opnames in 1970 in Nashville uitgebracht. Hoe dat in zijn werk ging is te zien in de film That’s The Way It Is. The King was in topvorm en dat is te horen ook. Ontdaan van later toegevoegd strijk- en orkestwerk en achtergrondzang levert het versies op die de oorspronkelijk uitgebrachte opnames doen verbleken.

In 1990 verscheen de eerste LP van de Friese The Serenes. De plaat werd al eerder, in 2013, opnieuw uitgebracht met een extra LP met nummers van een demo die de band in 1989 maakte en outtakes van Barefoot And Pregnant. Bovendien bevat deze vinylversie, in tegenstelling tot de oorspronkelijke, ook het prachtige Trip Down Memorystreet, dat wel op de cd-versie stond. Dit jaar werd de plaat nogmaals geperst.

Neil Young is de laatste jaren vooral bezig met het opschonen van zijn archieven en dat levert, naast diverse live-opnames, ook de nodige studioplaten op die Ol’ Dinosaur destijds op de plank liet liggen. Homegrown is weer een pareltje met een aantal onuitgebrachte nummers en andere, oorspronkelijke versies van nummers die later weer afgestoft en opgepoetst op andere platen verschenen.