Platenzaakstickers #199

Ypma Disco
Alkmaar
Telefoon 12626

Op achterzijde hoes, Johnny Meyer, 7", Johnny Meyer, Philips 422 009PE (Nederland, 195?)

Een sticker met geschiedenis. De familie Ypma vestigt zich in 1868 in Alkmaar en begint daar een pianobedrijf. Dat bedrijf bestaat nog steeds, getuige de website van de winkel waar deze feiten terug te vinden zijn. Het bedrijf groeit gestaag onder de leiding van kinderen en kleinkinderen van de oorspronkelijke oprichter en opent in de jaren tachtig ook filialen in Haarlem aan de Grote Markt en in Amsterdam aan het Spui.
Zoals meerder instrumentenwinkels neemt ook Ypma audio- en visuele apparatuur op in het assortiment en is er daar op voortbordurend op een gegeven moment ook een afdeling vinyl. De winkel heeft altijd een strikte scheiding tussen de 'populaire' afdeling, waar audioapparatuur en platen verkocht werden en de pianoafdeling, zoals te zien is op onderstaande foto van de winkel aan de Alkmaarse Langestraat te zien is. Links Ypma radio disco en rechts Ypma piano's orgels. Zou het personeel bij de winkel horen waar ze voor staan?

In 1995 scheidt de hifi-afdeling zich af van het pianoconcern en gaat onder de eigen naam Ynter sound & vision verder aan het Ritsevoort. Op de site van Ynter is nog een prachtige foto van de hifi-afdeling in 1980 te vinden, waarbij de tweelingbroer van Chiel 'op volle toeren' Montagne (zittend) de winkel bezoekt.

Deze bijdrage werd wederom mogelijk gemaakt dankzij Bjorn Graafland van Concerto.

 

TOEVOEGING 4 FEBRUARI 2026

 

Ypma Disco
Grammofoonplaten
Langestraat - Alkmaar

Op achterzijde hoes, Peter Tschaikowsky, 10", Konzerte Für Violine Und Orchester D-dur, Op. 35, Deutsche Grammophon  LPE 17 163 (Duitsland, 1958)

Een klassieke variant op de eerste sticker, deze met goud omlijste en idem belettering zwarte sticker van Ypma. Het telefoonnummer ontbreekt, maar daar voor in de plaats staat op deze sticker het adres, zij het zonder het nummer.

Platenzaakstickers #198

De Muziekfontein
T. Smeelen-Hagelaar
Deurne - Tel. 13537

Op voorzijde hoes, Scritti Politti, 12", Absolute, Virgin 601 364 (Europa, 1984)

Na het Muziekpaleis van Wim Berkers, de tweede platenzaak in het Brabantse Deurne. De website bestaat nog, maar vermeldt dat De Muziekfontein haar deuren inmiddels heeft gesloten.

Deze inzending van Hans Dinkelberg is een primeur op het platenzaakstickerblog, aangezien we hier met de eerste vrouwelijke winkeleigenaar te maken hebben. De geschiedenis van De Muziekfontein gaat terug tot muziekwinkel Smeelen in Asten, zo is te lezen op de Deurnese Wikipedia. Daar had mevrouw Smeelen aan de Emmalaan haar eerste platenzaak, waar tevens pick-ups en muziekinstrumenten werden verkocht, en koppelde ze lokale muzikanten aan elkaar. Later opende zij een filiaal van de De Muziekfontein aan de Burgemeester van Beekstraat in Deurne om vervolgens te verhuizen naar de Molenlaan en daarna naar Kerkstraat 30 aldaar. De hoofdvestiging in Asten werd na verloop van tijd gesloten. Op een website van liefhebbers van Hemels Bier staat onderstaande advertentie van 17 oktober 1968.

De muziekfontein heeft nog net de komst van het wereldwijde web meegemaakt en zag het mogelijk als een kans te overleven. De website dateert uit het eind van de jaren negentig en daar is te lezen dat de winkel meer dan 35 jaar bestaat. Het begin moet dus ergens in de vroege jaren zestig liggen. Tegen de tijd dat de website de lucht in ging was het vinyl al uit de collectie verdwenen, net als de muziekinstrumenten en de pick-ups, en verkocht mevrouw Smeelen nog uitsluitend cd's. Ze richtte zich op een zo breed mogelijk publiek door zich 'te specialiseren in elke muzieksoort die maar bestaat', met speciale aandacht voor New Age muziek, Brabantse muziek en Tsjechische blaasmuziek. Dat is vragen om problemen zou ik zeggen. Een lang leven was de winkel dan ook niet meer beschoren.

Op het Durecoblog is nog een foto te vinden van het pand aan de Kerkstraat op de hoek met de Molenlaan, dat inmiddels onderdak bood aan Olympia Uitzendbureau. Maar ook dat is in de tussentijd verhuisd.

TOEVOEGING 19 SEPTEMBER 2025

De Muziekfontein
T. Smeelen - Hagelaar
Asten - Tel. 1993
Deurne - Tel. 3537

Op label, Heintje, 7", Heidschi Bumbeidschi, CNR UH 10 022 (Nederland, 1968)

Carel Aarts stuurde me deze sticker waarop beide vestigingen van De Muziekfontein vermeld staan. De sticker dateert uit hetzelfde jaar als de advertentie hierboven waarop ook beide vestigingen vermeld staan.

Op de website van de Heemkundekring H.N. Ouwerling van Deurne staat nog een foto van de winkel in Deurne en een afbeelding van een platenzak van de winkel.

 

De Muziekfontein aan Kerkstraat 30 in Deurne. Bron: Heemkundekring H.N. Ouwerling

Gezien de toelichtende tekst dateert de foto waarschijnlijk uit 1978. Links boven het winkelraam is de naam van de winkel te zien: Muziek verticaal en Fontein horizontaal. 

Platenzak van De Muziekfontein. Bron: Heemkundekring H.N. Ouwerling

 

TOEVOEGING 11 DECEMBER 2025

Alfons Roebroek stuurde me nog een variatie op de bovenste sticker van de Muziekfontein. 

Hierop is alleen nog sprake van een vestiging in Deurne, maar dan wel met een ouder telefoonnummer dan de andere sticker waarop alleen Deurne is vermeld.

 

Platenzaakstickers #197

Lothar Löffler
grammo
Basel

Op achterzijde hoes, Michel Polnareff, 7" EP, Ta-Ta-Ta-Ta, Disc 'AZ AZ EP 1089 (Frankrijk, 1967)

Deze kwam ik tegen op Discogs tijdens het toevoegen van de laatste aanwinsten aan mijn collectie. De tweede Zwitserse sticker, na die van Kratzer in Thun, eveneens afkomstig van Discogs. Een sticker van het klassieke type: zwarte belettering en afbeelding op een goudkleurige achtergrond.

Löffner, geboren in 1918, was een Zwitserse bar- en orkestpianist, componist en arrangeur, zo is op Wikipedia te lezen. Hij was werkzaam bij Musik Hug tot hij in 1944 zijn 'Grammohaus' oprichtte (op de sticker afgekort tot grammo), waar onder andere de mispersing van de single van Michel Polnareff werd verkocht. Op de achterzijde van betreffende single staan titels en credits door elkaar heen gedrukt. Het hoofd van Polnareff staat op de binnenzijde van de voorkant afgedrukt en wordt pas zichtbaar door een gat in de achterkant van de hoes als het singletje uit de hoes is gehaald.

Löffner komt zelf ook in de database van Discogs voor, onder andere als maker van onderstaande LP, die vast ook in de collectie van het 'Grammohaus' voorkwam.

De naam 'Grammohaus' maakt direct duidelijk dat we hier van doen hebben met een platenspeciaalzaak en geen afdelinkje vinyl in een muziekinstrumentenwinkel of radiohandel. Dat is ook te zien aan de afbeelding op de sticker, die een enigszins radioactief beeld van een vinylplaat laat zien. De winkel was gevestigd aan de Sattelgasse 3, zo is te lezen op een platenhoes op de website van 'Verschwundene Balser Geschäfte'. In 1989 neemt Raymond Wyler het 'Grammohaus' over een gaat de winkel door als Musik Wyler aan de Schneidergasse 24 in Bazel. Musik Wyler is inmiddels onderdeel van Bider und Tanner, de grootste onafhankelijke boekhandel in Zwitserland en verhuisde daarmee naar Aeschenvorstadt 2. De vinylopleving lijkt aan Zwitserland voorbij te gaan, aangezien er momenteel uitsluitend cd's op de muziekafdeling te krijgen zijn. Naast boeken en cd's, zijn er dvd's, spellen en kaartjes voor muziekvoorstellingen te bekomen.

Platenzaakstickers #196

Muziekhuis Rossmeisl
Tilburg

Op achterzijde hoes, Juliette Gréco, LP, À l'Olympia, Philips 840.577 PY (Frankrijk, 1966)

Kort maar krachtig op een klassiek vormgegeven platenzaaksticker, al is deze keer de tekst in zilver in plaats van het alom geliefde goud. De zakelijke gegevens zijn in een schreefloze letter, terwijl de familienaam van het bedrijf in sierlijke krulletters is en van een spontaan streepje is voorzien. Het geheel op een licht trapeziumvormige rechthoek die enigszins speels naar rechts helt. Ik ben benieuwd of de heer Rossmeisl deze instructies aan het sticker leverende bedrijf meegaf toen hij op zoek ging naar een passende platenzaaksticker.
Opvallend is dat de sticker over een schijnbaar blanco witte sticker is geplakt. Iets wat de importeur in Frankrijk op de hoes heeft achtergelaten? Of een slordige winkelbediende die voor- en achterzijde door elkaar haalde en per ongeluk de prijssticker op de achterzijde plakte?

Rossmeisl bestaat nog steeds en heeft tegenwoordig in plaats van het eerder voorafgaande muziekhuis, de toevoeging Audio Video, oftewel geluid en beeld. Muziekhuis betekent meestal dat de hoofdmoot van de handelswaar uit instrumenten bestaan en dat er daarnaast ook nog geluidsdragers verkocht worden. De huidige toevoeging Audio Video doet eerder vermoeden dat de winkel zich oorspronkelijk op de handel in radio's stortte. Uit een nieuwsbericht ter gelegenheid van het 25-jarig bestaan van Klundert Muziek lijk je op te kunnen maken dat het eerste het geval is. Enig terugrekenen leert dat Toine van de Klundert ergens in de jaren zeventig bij de firma Rossmeisl in dienst trad. Die zat toen nog op de Juliana van Stolbergstraat. Tegenwoordig zetelt de firma aan de Groenstraat 139 t/m 155. Toine vertrok in 1986 en startte zijn eigen winkel in muziekinstrumenten 'na omstandigheden in de familie Rossmeisl'. Dat maakt nieuwsgierig, gaat het hier om een familiestrijd of ze verder zouden gaan in de instrumentensector of zich meer op audio- en videoapparatuur zouden gaan richten?

Het bijschrift bij een foto in het regionaal archief van Tilburg geeft meer informatie. Oprichter van de winkel was Wenzl Franz Rossmeisl, geboren te Kraslice aan de rand van het Ertsgebergte in het huidige Tsjechië op 15 september 1870. Hij had van 1922 tot 1931 al een winkel aan de Emmastraat waar hij in ieder geval instrumenten verkocht, getuige de aankoop van een saxofoon door Max Goijarts in 1927. Op 14 augustus 1931 opende hij zijn nieuwe zaak, het Muziekhuis. Het aanbod bestond uit muziekinstrumenten, radio's, onderdelen en grammofoonplaten. Een combinatie van de twee vermoedens, dus. Na het overlijden van de oude Rossmeisl nam de weduwe van zijn overleden zoon de zaak over en daarna haar zoon Franz Wenzl Rossmeisl. De informatie stopt abrupt bij het overlijden van Franz in 1983. Zouden dat de 'omstandigheden' zijn waarnaar verwezen wordt?

Op het interessante blog van een oudmedewerker van Dureco, waar meer informatie en vooral fantastisch beeld van oude platenwinkels te vinden is, staat een foto uit 1983 van het winkelpersoneel van de vinylafdeling.

Rechts op de foto Roger Rossmeisl in 1983 staat er in het bijschrift. Het ligt voor de hand dat Roger het familie-imperium voortzette maar niet zo geïnteresseerd was in muziekinstrumenten. Daar scheidden de wegen van gewaardeerd werknemer Van de Klundert en de familie Rossmeisl, waarna Van de Klundert zelf in muziekinstrumenten begon te handelen en inmiddels een begrip in en buiten de regio is. Vinyl behoort helaas niet tot het assortiment.

Wenzl en Roger Rossmeisl zijn bekende namen in de gitaarwereld. De Duitse vader en zoon staan bekend als gitaarontwerpers. Wenzl ontwierp de Roger Gitaar, genoemd naar .... ja inderdaad, zijn zoon. Roger trok later naar de Verenigde Staten om aldaar zijn diensten ter beschikking te stellen van de firma's Rickenbacker en Fender, alvorens naar zijn geboorteland terug te keren. Meer informatie alhier.

Nog een blik op heden en verleden van de winkel

Muziekhuis Rossmeisl aan de Juliana van Stolbergstraat 7 in 1935 met het woonhuis van de familie op de bovenverdiepingen. (Bron: regionaal archief Tilburg)

Het pand anno 2014 op het Durecoblog

Deze sticker is mede mogelijk gemaakt door Bjorn van Concerto, Amsterdam.

 

TOEVOEGING 5 FEBRUARI 2025

Muziekhuis

W. Rossmeisl & Zn

Tel. 20986

Jul. v. Stolbergstr. 7

Tilburg

Op achterzijde hoes, Joan Sutherland, 7", Verdi: La Traviata Otello, Decca CEP 705 (Verenigd Koninkrijk, 1961)

Een mooie toevoeging aan de strakke parallellogramvormige sticker uit 1966 van Jeroen Jongeneel. Iets zwieriger in een geplat rondje met golvende rand, naam en winkelgegevens in het zwart op een goudkleurige achtergrond. Op deze sticker is nog sprake van een zoon, telefoonnummer en adres. Vijf jaar later was dat schijnbaar overbodig.

TOEVOEGING 8 SEPTEMBER 2025

 

 

Muziekhuis

W. Rossmeisl & Zn.

Tel. 20986

Jul v Stolbergstr 7

Tilburg

 

Op label, Nat "King" Cole, 7", Love Letters/Stardust, Capitol HF 137 (Nederland, 1958)

 

Vooralsnog de oudste sticker van Rossmeisl en Zoon, deze inzending van Tijs Tummers. De vorm lijkt op die van de sticker uit 1961, zij het dat hier ook de naam het muziekhuis met lichte ronding is afgedrukt. Ook deed de ontwerper in 1958 nog niet aan puntjes in de straatnaam. 

Platenzaakstickers #195

Diskoshop
Nieuw 31
Nieuwstraat 31
Medemblik
Tel. 02274-2563

Op achterzijde hoes, Charles Aznavour, LP, Charles Aznavour, Barclay 593.504 (Nederland, 1972)

Zowel sticker als naam van deze platenzaak verdienen niet bepaald de originaliteitsprijs. Al zal het in het eerste jaar dat de winkel bestond nog wel toepasselijk geweest zijn, ze waren tenslotte nieuw op nummer 31. Na een jaar is de nieuwigheid er echter wel af. Het gebruikte lettertype heeft een typische jaren zeventig uitstraling. Ik heb het vermoeden dat de winkel de jaren tachtig niet gehaald heeft. Waar ooit waarschijnlijk de enige platenzaak van Medemblik gevestigd was, zit nu 'Medembliks enige ambachtelijke ijssalon' Don Gelato.

Platenzaakstickers #194

"Elck wat wils"
H. Bouman
Molenstraat 21
Rhenen
Tel. 4827

Op voorzijde hoes, Queen, LP, Sheer Heart Attack, EMI 2C 066 - 96.025 (Frankrijk, 1974)

Aangezien deze sticker afkomstig is uit de voorraad van Concerto, kan ik helaas niet nagaan om welke persing het gaat. Op de eerste persing  is de titel van het nummer Killer Queen op de hoes foutief weergegeven als Kikker Queen. Op latere persingen is die fout hersteld. Gezien de afbeeldingen op de sticker schat ik in dat de heer Bouman speciaal deze mispersing uit Frankrijk heeft geïmporteerd en snel van een sticker van zijn winkel voorzag.

Het waren goedplakkende stickers die van Elck wat wils. Een vorige eigenaar heeft nog een poging ondernomen om de sticker er af te halen, maar veel verder dan het buitenste randje kwam hij niet.

Rhenen, aan de Utrechtse heuvelrug, heeft tegenwoordig bijna 20.000 inwoners, maar dat zal in de jaren zeventig nog wel wat minder geweest zijn. Alhoewel er kleinere gemeentes met platenzaken zijn, nam de heer Bouman het zekere voor het onzekere en mikte op twee publieksgroepen: de boekenkopers (vertegenwoordigd door de uil tegen de achtergrond van een boek) en de vinylliefhebbers (weergegeven door het aloude hondje die de stem van zijn baasje uit de luidspreker hoort schallen). Elck wat wils is inmiddels uit het straatbeeld van Rhenen verdwenen, maar de stickers zijn er nog steeds!

Ik ben benieuwd of de heer Bouman zijn boeken ook van dezelfde sticker voorzag.

Platenzaakstickers #193

Willem de Jong
v/h Passage
Korte Hoogstraat 16
Rotterdam
Tel. 117640

Op achterzijde hoes, The Dennis Wilson Trio, Pianoromance, His Master's Voice HFLP 115 (Nederland, 195?)

Een van de fijnzinnigste stickers die ik tot nu toe ben tegengekomen, deze sticker van Willem de Jong. De naam in sierlijke, ultrafijne krulletters in donkerblauw op een zilverkleurig vlak. Het adres is zelfs in reliëf aangebracht. Kosten noch moeite zijn gespaard voor dit visitekaartje.

De Jong begon rond 1906 een gramophonewinkel aan de Passage in Rotterdam. Bij het bombardement in 1940 van het Rotterdamse stadshart werd ook de winkel van De Jong weggevaagd. Al een jaar later had hij een noodwinkel ingericht aan de Wytemaweg. Na de oorlog ging de firma De Jong verder aan de Korte Hoogstraat, tot er begin jaren zeventig een punt achter de geschiedenis werd gezet. Willem de Jong verkocht behalve grammofoonplaten ook radio's en televisietoestellen, maar afficheerde zich desondanks als platenspeciaalzaak. Op de website plaatzaken is een uitgebreide geschiedenis van de platenzaak van Willem de Jong te vinden. Hans Dinkelberg, de man achter deze website, duikelde ook een boekje op over de geschiedenis van de zaak, Van horen naar zien: een halve eeuw Rotterdamse grammofoongeschiedenis door Leo Ott. Het verscheen ter gelegenheid van het vijftigjarig bestaan van de firma. De titel van het boek geeft eveneens aan dat de langspeelplaat centraal stond in de winkel. Op de website plaatzaken is een aantal foto's te vinden van de diverse onderkomens, waarvan ik er een paar de lezer van dit blog niet wil onthouden. Wie meer wil weten volge de link hierboven.

Nederlands eerste platenboetiek genaamd Jonge Willem in de winkel aan de Korte Hoogstraat

Willem was een man van de actualiteit, zoals deze foto uit 1967 laat zien. Getuige de op de discobar aangebrachte hartjes, was de 'summer of love' al drie jaar voor het festival in Kralingen in Rotterdam aangebroken. Op de muziekstandaard is de uitgeklapte binnenhoes van Sergeant Pepper te zien. Het is onduidelijk waar de hoofdtelefoons die beide jongeren in de strandstoelen aan hun oren hebben vandaan komen. De boetiek was speciaal voor de jongeren bedoeld, op de begane grond zag de winkel er heel anders uit, zoals hieronder te zien is.

Afgaande op de 6-lp-box van Georges Brassens, 10 Ans de Brassens, die achter de balie uitgestald staat, dateert de foto uit 1964. Van psychedelica was toen nog geen spoor te bekennen.

Speciale dank aan Bjorn van Concerto, die dit kleinood voor me apart heeft gezet.

 

 

TOEVOEGING 11 DECEMBER 2025

 

In de platenplakkerarchieven kwam ik onderstaande hoes van Willem de Jong tegen uit de tijd dat die nog in de Rotterdamse Passage zat. Dat is dus voor de Tweede Wereldoorlog geweest.

 

 

 

De reclame op de onderste afbeelding moet de klanten van De Jong verleiden om een officiële His Master's Voice Gramophone te kopen. Die is te gebruiken voor een gezellig dansmuziekje binnens- of buitenshuis of zelfs aan het strand, zoals op de afbeelding in het midden rechts.

 

De Jong was een van de officiële His Master's Voice dealers. Dat hield in dat uitsluitend in die winkels de platen en gramophoons van His Master's Voice verkocht mochten worden. Andere officiële His Master's Voice-winkels waren The Electric Gramophone van Van Praag in Amsterdam (sticker 47), Spenger aan de Passage in Den Haag, Goldsteen in Amsterdam en Oord in Haarlem (sticker 388). In het hierboven genoemde boekje over de winkel van De Jong dat ter ere van het 50-jarig jubileum verscheen, is te lezen dat Oord aanvankelijk een filiaal van De Jong was, toen die de winkel in 1913 begon. In 1916 kwamen Oord en De Jong overeen dat Oord als zelfstandige winkel verder zou gaan.

 

Pierre Gouweloos stuurde nog een andere platenzak van de winkel. De achterkant is hetzelfde maar de voorzijde anders dan die hierboven.

 

 

 

De nadruk ligt vooral op het feit dat De Jong géén filialen heeft. Behalve het filiaal in Haarlem is er namelijk korte tijd nog een ander filiaal geweest in Rotterdam, maar dat was maar een kort leven beschoren.